20 Ιουν 2006

"Εκείνο το Καλοκαίρι.." - Ύμνος στον Έρωτα του Ν.Ι. Πουλάκου για την Ελίζα του (19/06/06)


Κοίταξα την θάλασσα, ήταν στα μάτια σου,
ο φάρος τρεμόσβηνε και εγώ σε περίμενα.
Πιο πέρα από τον Φλοίσβο, μου δωσες τα χάδια σου
εκεί που όταν πέρναγα τα 'χα χαμένα.

Φάνηκες χθες σαν οπτασία μπροστά μου,
μάτια που λαμπύριζαν, χαμόγελο που μ' έλιωνε.
Με θαύμαζες και μου λεγες είσαι η σκια μου
σε χάρηκα που η οπτασία σου φωτεινή έδειχνε.

Μιλήσαμε για τον έρωτα μας, εκείνον τον εφηβικό
είπαμε για τα μέρη που κρυβόμασταν και ερωτευόμασταν.
Μου θύμισες τα φιλιά που σου δινα στο δωμάτιο το παιδικό
σου έδειξα τον ήλιο σαν τότε που στην άμμο κυλιόμασταν.

Μιλήσαμε για τα μετά της ζωής που ζήσαμε
πέντε χρόνια πέρασαν μου είπες και σκοτείνιασες.
Σου έπιασα το χέρι, σε φίλησα στο στέρνο, λύγισες
μου δωσες μιας αγκάλια μα πόσο πάθος είχαμε;

Σ' αποχεραίτησα ενώ το τραμ μας έγνεφε να φύγουμε μαζί,
περπατούσες και με κοίταζες ενώ απομακρυνόσουν.
Έτρεξα ξοπίσω σου, σε φίλησα και καυχιόσουν
ότι το περίμενες, μ εκείνο το χαμόγελο, που δείχνει ποιος ζει...

Μαζι ποτέ ή Ποτέ μαζί;

Στην Ελίζα

(Από την συλλογή "Απαγχονίστηκα : ΙΙ. Έρωτας")

"Δεν έχω να πω πολλά πράγματα.. Κατά ένα περίεργο λόγο ποτέ δεν ήθελα να μιλάω για τον εφηβικό μου έρωτα, το Λιζάκι.. Όμως εκείνο το φιλί, χθες το βράδυ, λίγο πριν τις 12, λίγα μέτρα μετά τον "Πράπα", στην παραλία του Φαλήρου, έδωσε το βαθύτερο νόημα στο φετινό καλοκαίρι."

Αφιερώνω στην Ελίζα το παρακάτω ποιήμα του Λορέντζο Μαβίλη :

Φάληρο

Είχε όλα της τα μάγια η νύχτα, μόνη
εσύ έλειπες. Αργά κινάω να φύγω,
μα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω
αυτοκίνητο να γοργοζυγώνει.

Μ ελπίδα σταματάω. Να το, πλακώνει
παραμερίζουν οι άλλοι. Άσειστος μπήγω
τη ματιά μου στη ματιά σου. Άλλο λίγο
ακόμα, και ο σωφέρ σου με σκοτώνει.

Αρχοντοπούλα μ άφταστα πρωτάτα.
με των εφτά νησιών τις χίλιες χάρες,
τετράξανθη ομορφιά γαλανομάτα.

του θανάτου δε μ έπιασαν τρομάρες
γλυκύτατες με λυκώσανε λαχτάρες
να συντριφτώ κάτω από σε στη στράτα.