1 Ιουν 2006

"Τελευταίο Ποτό με τον Διάβολο" - Διάφανα Κρίνα (2003)

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου , ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργει τώρα , κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα αστρα
Και μ'αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι'αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω


"Το 2003, τα Διάφανα Κρίνα μας χάρισαν έναν δίσκο αλλιώτικο από όλους τους προηγούμενους. Αυτή βέβαια η έκπληξη αυτοαναιρέθηκε δυο χρόνια αργότερα, όπως θα δούμε στην συνέχεια.. Ο Παντέλης Ροδοστόγλου, αυτός ο υπέροχος τεχνήτης στίχων αλλά και γνήσιος μπασίστας, έδωσε ένα φοβερό ποιήμα στα κρινάκια. Και ο Νίκος ο Μπάρδης έβαλε την τρομπέτα του και ο Θάνος ο Ανεστόπουλος την φωνή του. Και στα εφτά περίπου λεπτά που διαρκεί το τραγούδι, η ψυχή μου ταξιδεύει, το μυαλό μου αναπολεί.. σε μέρες που κυλούν σα νεκρά πεπρωμένα του τίποτα! Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι αυτό το τραγούδι θα το κάνω ταινία! Δεν ξέρω πότε, που και με ποιους.. αλλά εγώ θα το κάνω! Αυτό προστάζει ο Διάβολος, όταν πίναμε παρέα στον "Άνθρωπο", τότε στο Μεταξουργείο, το τελευταίο ποτήρι από την μπουκάλα του Southern Comfort.." N.I.Π.