9 Ιουν 2006

"Κόνιτσα, Αθήνα, Φρανκφούρτη" - Αντώνης Κορδατζάκης



Κόνιτσα, Αθήνα, Φρανκφούρτη. Η διαδρομή του. Το μυθιστόρημα που ποτέ δεν έγραψε. Ποτέ δεν μίλησε. Ποτέ δεν έκανε αυτά που έλεγε. Υποσχέσεις που ποτέ δεν κράτησε. Έτσι ήταν. Έτσι έγινε. Δεν κοίταζε κανέναν στα μάτια. Μόνο χαμηλά στο δρόμο. Έψαχνε να βρει μεγάλους ανθρώπους και το μόνο που συνάντησε ήταν πιθήκους του ιδεώδους τους*.

Ο παππούς του Γιώργου Κ. όποτε δεν έπιανε τον κώλο μικρών κοριτσιών έβγαζε πολύ ωραίες φωτογραφίες. Είχε χάσει το ένα μάτι του (κάποιοι είπαν από θραύσματα χειροβομβίδας στον εμφύλιο, εκείνος ποτέ δεν συζητούσε γι' αυτό) και το μόνο επάγγελμα που του ταίριαξε, για ευνόητους λόγους ήταν φωτογράφος. Αυτός ήταν που μύησε τον Γιώργο Κ. στη φωτογραφία.

Κόνιτσα, Αθήνα, Φρανκφούρτη. Η διαδρομή που ποτέ δεν έκανε. Από έναν μη τόπο ξεκίνησε. Σε έναν μη τόπο κατέληξε. Και αυτός εκεί το χαβά του. Να βγάζει φωτογραφίες. Να πιάνει τη "στιγμή" στο φακό. Αλλά αυτή να του ξεφεύγει. Και μετά πάλι πίσω, μέσα στο σκοτεινό θάλαμο. Το μυαλό του.

Η μνήμη του χάθηκε. Αλλοιώθηκε. Από την υπερέκθεση. Έτσι τουλάχιστον έλεγε. Ξέχασε και ξεχάστηκε κάπου στα μέσα της διαδρομής [του].

Κόνιτσα, Αθήνα, Φρανκφούρτη... και πάλι πίσω.


Κορδατζάκης Αντώνης


*από κάποιο βιβλίο του Νίτσε (ένα από τα "Το λυκόφως των ειδώλων", "Αντίχριστος" ή "Ecce Homo" που κυκλοφόρησαν μαζί σε έναν τόμο και δεν μπορώ να το βρώ...)

[για μια πιο δυνατή φωτογραφία δείτε εδώ, δυστυχώς σε μικρή ανάλυση, από τη σημερινή ελευθεροτυπία]