10 Ιουλ 2006

"Νυχτώνει..." - Αντώνης Γιαννιτσάνης (10/07/06)

Ποτέ κανείς δε ρώτησε
τι ήθελε να κάνει στη ζωή του.
Τον δρόμο απλά του δείξανε
που ήθελαν αυτοί.

Μέσα σε σκοτάδια περπάτησε
και μαύρισε η ψυχή του.
Μα πολύ αργά κατάλαβε
πως ο δρόμος δεν είχε επιστροφή.

Στη σκόνη μέσα έπεσε
και καλά για να γλυτώσει.
Μα αυτή η σκόνη του κατέστρεψε
ότι είχε ως εκεί.

Μ' ένα καράβι ταξίδεψε
όπως έκανε κάθε μέρα.
Χάθηκε όμως
εκείνο το πρώι.

Γιατί έφυγες ρε φίλε
απόψε που σε χρειάζομαι.
Γιατί τους έκανες
το χατήρι κι εσύ.
΄
Τώρα με ποιον
τα λάθη και τους πόνους θα μοιράζομαι.
Ήσουν ότι
μου είχε απομείνει στην ζωή.

Σκέφτομαι ότι ζήσαμε
όταν είμασταν παιδιά.
Στην αλάνα που παίζαμε
σε βλέπω τώρα τελευταία φορά.

Να χαμογελάς σα να λες
πως γλύτωσες πια!

"Ο καλός φίλος Αντώνης μου έστειλε ένα πρωινό αυτό το φοβερό ποιήμα για κάποιες ουσίες που δεν έχουν επιστροφή. Έτσι είναι παιδιά, ορισμένα πράγματα έχουν κι ένα μέτρο. Φίλε σ' ευχαριστώ. Keep writing.. and singing!!" Ν.Ι.Π.