5 Ιουλ 2006

"Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση - Από Τη Γενιά Του Εμφυλίου Πολέμου Έως Σήμερα" - Ηλίας Ματθαίου - Μέρος Α' (1989)


Juan Gil-Albert (1906-..)

Η Κυριακή

(...)
Την καθημερινή ησυχία διαδέχτηκε
σήμερα μια ησυχία μεγαλειώδης.
Πιο γλύκα, πιο λιακάδα,
πιο ανορεξιά,
πιο μοναξιά.
Το καθισιό είν' αυτή τη μέρα απόλυτο:
σπάνιο το πηγαινέλα των πουλιών.
Κάθεται και λουφάζει ο κόσμος όλος.
Και της γης σφυγμός μας δίνει κάτι
από το σβήσιμο της αγνότητάς της,
της ζωτικότητάς της.
Οι πειρασμοί!
Τι θα γινόμασταν αν η Κυριακή
δεν τους αράδιαζε όλους σαν νεράιδες
μπρος στους πόθους μας!
Να κάθεσαι! Να κάθεσαι!
(...)

Leopoldo Panero (1909-1962)

Μόνη Εσύ

Κοντά μου μόνη εσύ, κοντά στο στήθος μου
μόνη η καρδιά σου, μοναχό το χέρι σου
με βοηθάει να βαδίσω, το βλέμμα σου μονάχο
μου φέρνει λίγο φως μέχρι τον ίσκιο
της θύμησης, τι γλύκα
το αντίο μας, τι χαρά...
(...)

Miguel Hernandez (1910-1942)

Τα Μάτια Μου Όταν Δε Σε Δουν Δεν Είναι Μάτια

Τα μάτια μου όταν δε σε δουν δεν είναι μάτια,
μα μυρμηγκοφωλιές παρατημένες
κι είναι τα χέρια μου όταν δε σ' αγγίζουν
πυκνός κι άπιαστος θάμνος όλο αγκάθια.

Χείλη δεν έχω δίχως τα φιλιά σου
που με γλυκιές καμπάνες με γεμίζουν,
μακριά σου οι σκέψεις μου είναι γολογοθάδες,
γεμάτοι από καψάλες και τσουκνίδες.

Κουφό είν' τ' αυτί μου δίχως τη μιλιά σου,
το βορρά, δίχως τ' άστρο σου τον χάνω
κι η φωνή μου αμά δεν μ' ακούς λιγνεύει.

Τ' ανέμου στην ευωδιά ακολουθάω
και του ίχνου σου την ξεχασμένη εικόνα,
που χει σε σένα αρχή, σε μένα τέλος.

Luis Rosales (1910-...)

Άνεμος Στη Σάρκα

Κοντά είν' ο Θεός. Το στάρι
διπλώνεται σαν άγγελος
εξάγγελος που νιώθει
την ευλογία του αγέρα,
οι λεύκες που απ' αγάπη
μες στο τοπίο ανάψαν,
τα πουλιά που κρατάνε
την αιχμηρή τους πτήση,
το φευγάτικο χιόνι,
του ρυακιού στην κοιλάδα,
μπορεί να 'ναι η στερνή σου
που 'χω στο νου μου εικόνα.
(...)

Gabriel Celaya (1911-...)

Αποχαιρετισμός

Ίσως, όταν πεθάνω
"ποιητής, να πούνε, ήταν"
κι ο κόσμος, πάντα ωραίος, να λάμπει όλη τη νύχτα.

Εσύ ίσως με ξεχάσεις
μέσα σου όμως ν' ακούς
κάποιους δικούς μους στίχους ανώνυμους, παλιούς.

Κι από μένανε ίσως
να μη μείνει ούτε στίχος
ούτε μια από τις λέξεις που ονειρεύομαι ξύπνιος.

Μα ή με θεωρείται ή όχι,
μα ή μου μιλάτε ή όχι,
εγώ θα ζω στον ίσκιο σας ω, ζωντανοί μου άνθρωποι.

Θα ξακλουθώ να υπάρχω
και να 'μαι πεθαμένος,
του μεγάλου κοντσέρτου θα 'μαι πάντα ένα μέρος.

Juan Eduardo Cirlot (1916-1973)

Όπου Το Τίποτα Το Ποτέ Ούτε Ι Και ΙΙ

Μαγεία της καρδιάς όπου η μαγεία
τα μαλλιά αναστατώνει με τ' αλφάβητα
τα ερημωμένα μαλλιά με τα γράμματα
τα χαραγμένα στους τρομώδεις τύμβους.

Κρυφή θυσία των δικών μου ματιών σου
ριγμένη από τα χείλη στο γαλάζιο
στου τριγώνου την παγωμένη ασπράδα
κάτω από το αιώνιο μέτωπο του μέτωπου
(...)

Blas De Otero (1916-1979)

Άνθρωπος

Στης άβυσσος την άκρη, ενώ παλεύω
σώμα με σώμα με το Χάρο, κράζω
του Θεού, κι η σιωπή του αχολογώντας
πνίγει στο άψυχο χάος τη φωνη μου.
(...)
Το χέρι υψώνω και μου το κλαδεύεις.
Τα μάτια ανοίγω και μου τα σκαλίζεις.
Διψώ κι αλάτι γίνονται οι αμμουδιές σου.

Να 'σαι άνθρωπος : τι φρίκη δίχως τέλος,
όντας -και μη όντας- αιώνιος, φυγάδας,
άγγελος με αλυσίδες για φτερούγες.

Ricardo Molina (1917-1969)

Διάλογος

-Βλέπετε το παράθυρο;
το βλέπετε ανοιχτό στη γαλήνη αύρα του ουρανού;
Εκείνος το 'θελε έτσι...

-Ωστόσο τα βιβλία...

-Κάνετε κάποιο λάθος, δεν προτιμούσε εκείνα
παρά τη μουσική, τα πουλιά, την αγάπη...
Μου 'χε μιλήσει λίγο πριν πεθάνει...

-Θυμόσαστε τα λόγια του;

-Πάνε πια τόσα χρόνια, μα θυμάμαι τι μου 'πε
"Πόσον καιρό έχω χάσει γράφοντας!"
"Θα 'ταν καλύτερα να κοίταζα τα πράγματα όπως τώρα,
μ' αγάπη, δίχως πάθος..."
(...)

"Από τις σπουδαίοτερες συλλογές για την Ισπανική Ποίηση, επιμελημένη από τον γνώστη και μελετητή της ισπανικής λογοτεχνίας Ηλία Ματθαίου. Μια εκδοτική προσπάθεια από τον Οίκο "Γνώση", που ξεκίνησε από τον ίδιο επιμελητή το 1983 με την "Ανθολογία Ισπανικής Ποίησης". Πέρα από την παρουσίαση 31 φημισμένων ποιητών, γίνεται μια αξιόλογη παρουσίαση της ιστορίας της ισπανικής ποίησης 35 σελίδων!" Ν.Ι.Π.