25 Σεπ 2006

"Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση - Από Τη Γενιά Του Εμφυλίου Πολέμου Έως Σήμερα" - Ηλίας Ματθαίου - Μέρος Γ' (1989)

Jose Maria Valverde (1926-...)

Προσευχή Για Μας Τους Ποιητές

Κύριε, τι θα μας δώσεις στους ποιητές για βραβείο;
Δες, δεν έχουμε τίποτα, καν την ίδια τη ζωή μας,
φέρνουμε κάποιο μήνυμα που δεν καταλαβαίνουμε.
Το κορμί μας το καίει μια φλόγα ουράνια κι έτσι
ζούμε για να το κάνουμε φωνή και τίποτ' άλλο.

Jose Agustin Goytisolo (1928-...)

Μαρτυρία

Θέλω ν' αφήσω
γραφτά
όσα συμβαίνουν.

Πάω στο μπαλκόνι
γέρνω
το κεφάλι.

Jaime Gil De Biedma (1929-...)

Ύμνος Στη Νιότη

Τί έρχεσαι τώρα,
νιότη,
ξεδιάντροπη γοητεία της ζωής;
Τί σε φέρνει στην πλαζ;
Ήμασταν ήσυχοι οι μεσόκοποι
κι έρχεσαι εσύ να ζωντανέψεις
τα πιο τρελά κι ανέφικτα όνειρά μας,
τη φαντασία μας να κεντρίσεις.

Jose Angel Valente (1929-...)

Η Μέρα

Αν φτάσει η μέρα, όταν η μέρα φτάσει,
αν η μέρα για σένα φτάσει, μην περιμένεις,
βούλιαξε στις ακτές το εύθραυστο πλοίο,
σαν να μην ήταν πίσω να επιστρέψεις,
μην περιμένεις.

Francisco Brines (1932-...)

Aυτό Το Βασίλειο Η Γη

Δεν πειράζει αν η αγάπη
σωριάστηκε
με απάνω της τόση ζημιά.

Μήτε αν ο χρόνος,
αυτή η φωτιά
καίει πίσω σου καπνίζοντας.

Claudio Rodriguez (1933-...)

Ξημέρωμα

Σε λίγο θα βγει ο ήλιος και τ' αγέρι
με τη φρέσκια του ακόμα νυχτιάτικη απαλάδα
πλένει, φωτίζει τ' όνειρο, και κάνει
ζωηρές μα αβέβαιες τις αισθήσεις. Σύννεφα
ε παρδαλό σταχτί, τιρκουάζ γαλάζιο,
για μια στιγμή γεννάν ανησυχία, σηκώνουν
τη ζωή και μεγαλώνουν το μικρό της
φως που ζητάει, αβρό κι αδύναμο, όμως
τυχερό, αφού αγαπάει.

Jose Maria Alvarez (1942-...)

Αποχαιρετισμός Στα Κύθηρα

Ζέστη είν' ακόμα η ειδή σου στο κρεβάτι.
Να δω δε θέλω το καράβι που σε παίρνει.
Για κει όπου για πάντα.
Θα ξυπνώ αργά πολύ. Κι όπου ξανά.
Θα κολατσίσω μόνος. Αφήνοντας το χρόνο.
Κι άλλα σεντόνια κι άλλους.
Προσκαλεσμένους να μας σβήσουν.

Felix De Azua (1944-...)

Ταμερλάνος Γκεβάρα

Ο κόσμος είπε πως ήταν επιπόλαιος
νιότη, αγάπη και θάνατος : μες στα κόκαλα τ' άνθος.
Ο κόσμος καλωσόρισε το θάνατό του,
εμείς ωστόσο κλαίμε τη φημισμένη πείρα
και το γαλήνιο τέλος.

Pere Gimferrer (1945-...)

Φοράν Ένα Λουλούδι Στο Στήθος Οι Ερωτευμένοι

Φοράν ένα λουλούδι στο στήθος οι ερωτευμένοι και συνηθάνε να φιλιούνται μεσ' απ' το θόρυβο των ηλιοτρόπιων και των σαλιγκαριών.
Υπάρχουν ροδοπέταλα εγκαταλειμμένα απ' τον άνεμο στων κλινικών τους διαδρόμους.

Antonio Colinas (1946-...)

Κεφάλι Της Θεάς Στα Χέρια Μου

Λάσπη μουντή αποδίδει τη μορφή σου
που κρατάει το σταματημένο χρόνο.
Να 'σαι άνθρωπος ή θεός σήμερα είν' το ίδιο :
μονάχα λίγο χώμα νοτισμένο
που αρχαίος ήλιος του 'δωσε σκληράδα,
θνητή ομορφιά, φως ώριμο περίσσια.

Guillermo Carnero (1947-...)

Θάνατος Στη Βενετία

Detlev Spinnel, είν' εδώ κάτω
από το θάνατο.
Το αίμα της νύχτας
μες στο πάρκο, της νύχτας οι φτερούγες
μέσα στου πάρκου το νερό, ως το αίμα
τα υποβρύχια μάτια, οι περιστέρες
ο μαύρος αέρας των μαλλιών της, το νερό
μεσ' απ' το κιόσκι, απ' τις γαλάζιες
πορσελάνες, της λεύκες, ο γιαλός
της νύχτας, οι λυμένες λυγαριές
της νύχτας.

Leopoldo Maria Panero (1948-...)

Να' μουν Κόκκινο Δέρμα

Ο απέραντος κάμπος κι είδωλο του το έδαφος.
Να 'μουν κόκκινο δέρμα.
Στις πόλεις χωρίς αέρα φτάνει κάποτε αθόρυβα
καλπασμός κάποιου βίσονα ή χλιμίντρισμα ανάγρου.
Να 'μουν κόκκινο δέρμα.

Luis Alberto De Cuenca (1950-...)

Η Πληγή

Ούτε η κουφή φρίκη, ούτε η βουερή αλήθεια
ούτε η πικρή όψη της αμφιβολίας
ούτε αυτή η κόλαση στη ζούγκλα του κορμιού μου,
σωστή φοβέρα, αφού ποτέ δε σβήνει,
ούτε του τρόμου η εικόνα που χτυπάει
τα μάτια μου και λιώνει τα μυαλά μου,
ούτε τ' άγριο παιχνίδι, ούτε η φωτιά που τρώει...

Jaime Siles (1951-...)

Θερινό Χερουβείμ

Τούμπα περιστεριών
μες στ' Αυγούστου το κρύο
Νησάκια για τη νύχτα :
Θερινό Χερουβείμ.

Luis Antonio De Villena (1951-...)

Kαλοκαίρι Του Καραβάτζιο

Είν' αλήθεια η απόλαυση! Είν' αλήθεια!
Πλάι στο ποτάμι ένα δείλι χρυσαφένιο
ενός χλιαρού Σεπτέμβρη, κάποια αγόρια
πηδάνε στο νερό μεσ' απ' τα βούρλα.
Γελάνε, παίζουν, δίνουν σωστές μάχες.