23 Σεπ 2006

"Der Tod In Venedig" - Tomas Mann (1912)


Ο παρατηρητής καθόταν εκεί, όπως τότε που για πρώτη φορά τα μάτια του συναντήθηκαν στο χωλ του ξενοδοχείου μ' αυτό το γκρίζο σαν λυκόφως βλέμμα του αγοριού. Είχε ακουμπήσει το κεφάλι του στη ράχη της πολυθρόνας κι ακολουθούσε αργά την κίνησή του, τώρα το σήκωσε, σαν για να συναντήσει το βλέμμα του, κι έσκυψε πάλι στο στήθος του, έτσι που τα μάτια του κοιτούσαν προς τα πάνω, ενώ το πρόσωπό του είχε μια άτονη, χαμένη στο εσωτερικό του κόσμο έκφραση, σα να είχε βυθιστεί σε ύπνο. Μα του φάνηκε πως του χαμογελούσε, πως του 'γνεφε ο χλομός και γλυκός σαγηνευτής της ψυχής του εκεί έξω, πως πήρε το χέρι του απ' τη μέση κι έδειχνε στ' ανοιχτά της θάλασσας, καθώς πλανιόταν μπροστά, μέσα στην απεραντοσύνη μιας πλούσιας προσδοκίας.
Πέρασαν λίγα λεπτά ώσπου να τρέξουν να βοηθήσουν τον άβτρα που είχε γείρει στο πλάι της πολυθρόνας. Τον πήγαν στο δωμάτιό του. Και την ίδια κιόλας μέρα, ένας ολόκληρος κόσμος δεχόταν συγκλονισμένος, με σεβασμό και συγκίνηση, την είδηση υοθ θανά του.

"Απ' τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο "Θάνατος στη Βενετίας" του γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν, κάθε φορά που διαβάζεται συγκλονίζει τον κόσμο. Τι κι αν είναι ένας "πλατωνικός" -άραγε;-, ανοκλήρωτος έρωτας; Tι κι αν είναι ομοφυλοφιλικός; Όλα αυτά ας τα ξεπεράσουν εκείνοι που δεν τ' αντέχουν κι ας αφεθούν σε αυτό το αριστούργημα. Ακόμη και τον πρωτεργάτη του ιταλικού νεορεαλισμού συγκίνησΕ, τον πολύ Λουκίνο Βισκόντι, και το μετέφερε στο σινεμά το 1971 με πρωταγωνιστές τους Ντιρκ Μπογκάρντε και Μπγιορν Άντερσεν. Η συγκεκριμένη έκδοση προέρχερται από τις Εκδόσεις Γράμματα, σε μετάφραση Κλαίρης Τρικεριώτη, για τα 1990." Ν.Ι.Π.