18 Σεπ 2006

"Under The Volcano" - Malcolm Lowry (1944)


"Ξαφνικά κραύγασε, κι ήταν σαν η κραυγή αυτή να χτυπούσε από το ένα δέντρο στο άλλο, καθώς ο αντίλαλός της ξαναγύριζε, και μετά σαν τα ίδια τα δέντρα να πλησιάζανε, να σφίγγονταν το 'να κοντά στο άλλο, σκύβοντας πάνω του γεμάτα συμπόνια... Κάποιος πέταξε ένα ψόφιο σκυλί ξοπίσω του, στη χαράδρα.
LE GUSTA ESTE JARDIN? QUE ES SUVO? EVITE QUE SUS HIJOS LO DESTRUYAN!"

*Aπό τα σημαντικότερα διηγήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας από τον Μάλκολμ Λόουρι, στο τελευταίο μυθιστόρημα της πολυτάραχης ζωής του. Αυτού του μεταπράτη της αλκοολικής λογοτεχνίας που έφερε τον Πρόξενο Τζόφρευ Φέρμιν στις καρδιές και στο μυαλό όλων μας. Τον έκανε ταινία ακόμα και ο μεγάλος αμερικανός Τζων Χιούστον στις αρχές του '80. Τον ύμνησαν τα Διάφανα Κρίνα στην πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 1994.Διαβάστε το.. Και μετά διαβάστε κι ένα ποίημα που έγραψε ο ποιητής Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης -αφιερωμένο στον έλληνα ποιητή Γιώργο Καραβασίλη-, που δημοσιεύθηκε στο 2ο τεύχος του διαδικτυακού ποιητικού περιοδικού "Poeticanet" :

Ωδή στον Malcolm Lowry

The fall (bababadalgharaghtakamminarronnkonnbronntonnerronntuonnthunntrovarrhounawnskawntoohoohoordenenthurnuk!)JJ, Finnegans Wake

Σου γράφω τώρα δα το ποίημα
και σ’ το δωρίζω,
Καραβασίλη Γιώργο,
το ποίημα εκείνο,
την Ωδή,
που πήρες να συνθέτεις.

Σε βλέπω καθώς ανάβω το τσιγάρο
και αρχίζω,
ψέματα:
συνεχίζω,από κει που τ’ άφησες εσύ,
σαν ο χάρος ο άχαρος
ο καμπούρης
ο κανάγιας
ο γκαντέμης
σου πήρε το μολύβι από το χέρι
σου πήρε το ποτήρι με το ουίσκι
σου πήρε την καρδούλα
που «Κάθε καλό!»
σ’ έκανε να λες
προτού απολαύσεις
την πρώτη
την ωραία τη γουλιά.

Γράφω λοιπόν
καθώς κι εσύ ομνύοντας
στους 47,6 βαθμούς του τζιν
μα και στους 37,2 του αιδοίου
που όχι μονάχα νύχτες πρόστυχες
μα και της Ποίησης την ποίηση ποτίζουν.

Οαχάκα!
Ναι, στην Οαχάκα είχανε βρει κάποτε
ο ένας τον άλλον.
Οαχάκα!
Ναι, στην Οαχάκα έλαμψαν αλησμόνητατο χάδι και το χνούδι
ακούστηκε αλησμόνητα
του Έρωτος το τραγούδι
άνθισε αλησμόνητα
της Αγάπης το λουλούδι.

Οαχάκα!
Κι εκεί κι εδώ:
Οαχάκα!
Τι μεσκάλ στο Φαρολίτο
τι τσικουδιές στον Καπετάν Μιχάλη;
Η ίδια μοίρα,
η ίδια έξαψη,
η ίδια φωτιά,
η ίδια καθημαγμένη έπαρση,
το ίδιο να μας κεντρίζει
του Πόθου το αγκάθι
τα ίδια οινοβαρή αγέρωχα λάθητα ίδια γενναία τεθλασμένα πάθη.

Ω Γιώργο!
Τα σκυλιά του Χρόνου είμαστε
Αυτός κρατάει το λουρί.
Με τον σουγιά της Ποίησης το κόβω!
Με τον σουγιά της Ποίησης το κόβω!
Με τον σουγιά της Ποίησης το κόβω!

Γράφω λοιπόν
καθώς σε βλέπω τώρα δαστ’ ωραίο καπηλειό
πάντα με το μολύβι σου έτοιμο
τον λυρισμό ν’ αποτυπώσει στο χαρτί
ενός πακέτου από φτηνά τσιγάρα
ποτέ χλομός ποτέ σταχτής
μα πάντα κόκκινος
χρυσός πάντα
και γαλάζιος
σαν ιερουργούσες με τις λέξεις
σαν τραγουδούσες τις βλάσφημες έξεις
σαν ενέδιδες στις έξαλλες έλξεις.

Γράφω λοιπόν
και κλαίω
και θυμώνω
και πεισμώνω και τσακίσου από δω!
στο χάρο λέω
και λέξεις λιτές διαλέγω για να σου θυμίσω πως δεν σε ξεχάσαμε
για να σου μηνύσω
πως εδώ είμαστε συναγμένοιοι φίλοι σου οι αγαπημένοι
και πίνουμε για σένα
και δίνουμε όρκο πως διάκονοι της Ποίησης
και της Φιλίας ψαλμωδοί
παντοτινά θα μείνουμε.

Γιώργο, αχ, Γιώργο!

Άκου, ο Malcolm είν’ εδώ
και ο Arthur,
και ο Baudelaire,
κι η Άντα κι η Αλίκη,
και όλα τα κορίτσια του Villon,
et les plaisirs et la splendeurde ces jeunes voyelles και μας τραγουδάει
τις «Λιτανείες για μιαν Επιστροφή»
ο τόσον εύμορφος
Jacques Brel και πίνουμε και πίνουμε και πίνουμε
όπως στο ποίημα του Καρθαίου
όπως στον Τέταρτο του Shakespeare τον Ερρίκο
όπως στης απώλειας της λυτρωτικής
τον κάθε κακόφημο οίκο
πως στην Πατησίων
στο Aurevoir
όπως στου Bukowski τα ποιήματα όλα
όπως στου Debord
τον Πανηγυρικό
όπως στου Καρόλου το «Μεθύστε!»
όπως στου Lowry
το έπος που τόσο αγάπησες
που τόσο διαλάλησες εσύ που τις ώρες σου
αφειδώλευτα στα καπηλειά σπατάλησες.

Αχ Γιώργο,
εδώ κι εγώ
αφήνω στη μέση την Ωδή
κάηκε το μυαλό μου
το σύμπαν όλο κάηκε
τ’ αποκαΐδια είμαστε
μιας άγριας πυρκαγιάς
που ξέσπασε πριν γεννηθούμε
που φούντωσε προτού δοθούμε
όσο μας έπρεπε στης Τέχνης μας τη σάρκα.

Μόνος εγώ ανήμπορος
τραυλός
σακάτης
και σεκλέτης αστέρας αλαμπής
στου Είναι τη σκιά
στου φεγγαριού τα πάρκα
ρίχνω στις φλόγες την Ωδή
το ποίημα πυρπολώ
κι αρχίζω να περιπολώ
στου σκότους τα σοκάκια.

Γιώργος-Ίκαρος ΜπαμπασάκηςΠλατεία Παπαδιαμάντη, 5/ΙΙ/2005
*Mια πετυχημένη εκδοτική προσπάθεια των εκδόσεων Αστάρτη, στις αρχές του 1984, σε μετάφραση Μαρίνας Λώρη και εισαγωγή Φίλιππου Δρακονταειδή.* Ν.Ι.Π.