11 Οκτ 2006

"Petits Poemes En Prose (Le Spleen De Paris)" - Charles Baudelaire (1862)


Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει μια βουτιά μέσα στο πλήθος : ν' απολαμβάνεις το πλήθος είναι μια τέχνη, και μόνο εκείνος που του 'δωσε μια νεράιδα στην κούνια του την αγάπη της μεταμφίεσης και της μάσκας, το μίσος του σπιτιού και το πάθος του ταξιδιού, μπορεί να δοθεί σ' ένα όργιο ζωτικότητας σε βάρος του ανθρώπινου γένους. Πλήθος, μοναξιά : ίσοι όροι και που μπορούν ν' αλλάξουν για τον δραστήριο και γόνιμο ποιητή. Όποιος δεν ξέρει να γεμίσει με κόσμο τη μοναξιά του, δεν ξέρει ούτε να είναι μόνος μέσα σ' ένα πολυάσχολο πλήθος. Ο ποιητής απολαμβάνει αυτό το ασύγκριτο προνόμιο, να μπορεί κατά το κέφι του να 'ναι ο εαυτός του και ο άλλος. Όπως αυτές οι περιπλανώμενς ψυχές που ζητούν ένα σώμα, μπαίνει, όταν θέλει, μέσα στην πραγματικότητα του καθενός. Γι' αυτόν μόνο, όλα είναι προσιτά, και αν μερικοί χώροι φαίνονται να του είναι κλειστοί, είναι γιατί στα δικά του μάτια δεν αξίζουν τον κόπο να τους επισκεφτεί. Ο μοναχικός και σκεφτικός διαβάτης βγάζει μια μοναδική μέθη απ' αυτή την παγκόσμια επικοινωνία. Εκείνος που αγκαλιάζει εύκολα το πλήθος γνωρίζει απολαύσεις πυρετικές, που θα στερηθούν αιώνια ο εγωϊστής, κλειστός σα σεντούκι, και ο τεμπέλης, φυλακισμένος σα μαλάκιο. Υιοθετεί σα δικά του όλα τα επαγγέλματα, όλες τις χαρές και όλες τις δυστυχίες που του παρουσιάζει η περίσταση. Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αγάπη είναι πολύ μικρό, πολύ περιορισμένο και πολύ αδύνατο, αν συγκριθεί μ' αυτό το ανέκφραστο όργιο, μ' αυτή την ιερή πορνεία της ψυχής που δίνεται ολόκληρη, ποίηση και ελεημοσύνη, στο απροσδόκητο που παρουσιάζεται, στον άγνωστο που περνάει. Είναι πολύ καλό να μαθαίνεις καμμιά φορά στους ευτυχισμένους αυτού του κόσμου, έστω και μόνο για να ταπεινώσεις για μια στιγμή την ανόητη υπεροψία τους, πως υπάρχουν ευτυχίες ανώτερες από τη δική τους, πιο πλατιές και πιο εκλεπτυσμένες. Οι ιδρυτές αποικιών, οι θρησκευτικοί ηγέτες λαών, οι ιεραπόστολοι εξόριστοι στην άκρη του κόσμου, ξέρουν χωρίς αμφιβολία κάτι απ' αυτά τα μυστηριακά μεθύσια, και στην καρδιά της απέραντης οικογένειας που γεννήθηκε η μεγαλοφυία τους, πρέπει να γελούν μερικές φορές μ' αυτούς που τους λυπούνται για την τόσο πολυτάραχη μοίρα τους και για την τόσο αγνή ζωή τους.
(Τα Πλήθη)

*Ο Κάρολος(ή Σαρλ) Μπωντλαίρ θεωρείται ως ο πλέον κλασσικός ποιητής της γαλλικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Τον έχουν χαρακτηρίσει καταραμένο, πεσιμιστή και ποιητή της παρακμής. Η αλήθεια είναι ότι στην ποίηση του Μπωντλαίρ η η ερωτική και θανατερή ατμόσφαιρα πέφτει κάπως βαριά στα μυαλά και στις ψυχές των αναγνωστών. Εκεί όμως έγκειται όλη η μαγεία του.. Ο Κάρολος Μπωντλαίρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1821, αργοπεθαίνει στο Βέλγιο -όπου είχε αυτοεξοριστεί μετά τις αρνητικές κριτικές και της δεύτερης έκδοσης του μεγάλου του δημιουργήματος τ, τα διάσημα "Άνθη του Κακού"- και ο θάνατος τον βρίσκει στην γαλλική πρωτεύουσα το 1867, σε ηλικία 46 χρόνων. Φίλος με όλους του μεγάλους γάλλους λογοτέχνες της εποχής, όπως ο Νερβάλ, ο Μπαλζάκ, ο Γκωτιέ, ο Μαλαρμέ, ο Ουγκώ και ο Φλωμπέρ, ο μεγάλος αυτός γάλλος υπερεαλιστής υπήρξε μεγάλος κριτικός εικαστικής και λογοτεχνίας σε πολλά έντυπα και εφημερίδες της εποχής του, δημοσιογράφος, μεταφραστής των έργων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε(για πρώτη φορά σε γλώσσα μη αγγλική) και επιμελητής αφιερωμάτων και εκδόσεων σε μεγάλους καλλιτέχνες. Η συλλογή που τον σημάδεψε ήταν τα "Άνθη του Κακού".
Στα χέρια μας κρατάμε μια σπουδαία εκδοση των Εκδόσεων Ίκαρος, σε μετάφραση της Εύας Μυλωνά και επιμέλεια του Αντώνη Κέπετζη, -τρίτη έκδοση του 2005, οι άλλες δύο ήταν το 1978 και 1989- με πολυτελής εικονογράφηση, πρόλογο της Μυλωνά, βιογραφία του Μπωντλαίρ και σημειώσεις για κάθε απορία." Ν.Ι.Π.