3 Νοε 2006

" Δυο Σκηνές " - Στράτος Π. (03/11/2006)

Ήρθε η στιγμή,οι ποιητές έχασαν την έμπνευσή τους
οι Μούσες χάθηκαν στο χάος της πόλης
οι αοιδοί άδειασαν από πάθος και αγάπη
όλοι πια βουβοί,άδειοι,σιωπηλοί

Μια φωνή ακούστηκε να με ρωτάει,
πες μου τί φοβάσαι σαν τρελός
την αδράνεια...τρομάζω όταν το μυαλό δεν ταξιδεύει
όταν δεν ανοίγει μακρυνούς ορίζοντες,όταν είναι κολλημένο στο τώρα

Ο Θάνατος;όχι;
όχι,όχι για μένα.Η αρχή κ το τέλος είναι γνωστά
γεννιέσαι-πεθαίνεις
αυτο που είναι στη μέση πρέπει να γεύεσαι και να ζεις

Κάθεσαι ακίνητος στην έρημη παραλία
κοιτάς το απέραντο της θάλασσας,δε μιλας
ακούς τη μουσική του ηλιοβασιλέματος
τη μουσική που αναδύεται απο τα βάθη της
καθώς ο ήλιος πέφτει κ τη χαί΄δεύει απαλά

Το ταξίδι σ'αυτό το πλοίο φαίνεται ατελείωτο τώρα πια
η θαλασσα μαύρη,αφρισμένη
ο ουρανός λάμπει από το ματωμένο φεγγάρι.
Μη χαραμίσεις ποτέ την αυγή