27 Ιουλ 2006

"Απαγχονίστηκα : ΙΙ. Έρωτας : Στον Καθρέφτη Κοιτώ Και Βλέπω Έναν Άγνωστο" - Ν.Ι. Πουλάκος (26/07/06)

Μ' ένα κομπολόι στο χέρι να κρατάς
και με μια πυρόγα στο μυαλό να ταξιδεύεις
κοιτάς το γαλάζιο της θάλασσας κι αγναντεύεις
τον κόσμο στα χέρια σου θαρρείς πως κρατάς.

Και κάνεις μια ευχή πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά
το πλοίο παρατηρείς που πάντα φεύγει
δεν αντέχεις να κοιτάς το άστρο που φέγγει
αναρωτιέσαι αν αξίζει ο έρωτας τελικά.

Καυχιέσαι πως κάποτε ήσουν πολύ ψηλά
στις καρδιές ωραίων κοριτσιών που ήταν μόνες
κι εσύ το μόνο που ήθελες ήταν οι ανεμώνες
να μυρίζουν όπως εκείνη την πρώτη στερνή φορά.

Η κατάληξή σου όμως ήταν αυτή που αγνοούσες
και τώρα πια είσαι στο μαύρο του γυαλού
μα είναι δυνατόν να ήταν η ζωή αποκύημα του μυαλού;
για τον έρωτα όμως εσύ πάντα διψούσες.

Παρατηρώντας τη θάλασσα στο λιμάνι της Κύθνου

24 Ιουλ 2006

''Στον Βούρκο Του Έρωτα" - Αθηνά Πολυκανδριώτη (18/07/06)

Na mporousa na ginw aima oloklhrh
kai na xythw sto skotadi..
na rew etsi..
ugrh kai aprosith
eualwta dunath
mystika fanerh
kai me auth th morfh
na zwgrafisw xoreuontas elegeia tromaktikh ma dιxasmenh
umnwntas to aiwnia peisithanato pathos pou panta kai gia panta
orizei kathe psyxh
kai etsi..
m' auto to rythmo,
tha kylisw mesa soy
gia na s'erwteutw
kai na se katastrepsw,
gia na se geutw
kai na se svhsw,
san arrwsteia sto aima sou
tha enwthw mazi sou,
kai kathe nuxta,
xiliades purines glwsses
tha aggizoun ta swthika sou
kai tha orizoun to myalo sou
Tote loipon tha se perasw apo monopatia mystika
se kosmo plasmatiko
opou, h agaph den tha 'nai anagh
alla aitia..
o erwtas den tha 'nai pseudaisthish alla aiwnia alhtheia
h hdonh eulogia
kai h diastrofh apla eleutheria
kai afou gnwriseis thn alhtheia moy..
etsi eleuthero kai lytrwmeno
tha se egkataleipsw,
gia na kanw th mageia mas mytho
kai to mytho mas mageia..
kai tha sunexisw na poreuomai kratwntas gia panta analoiwto to mono
alitheino kommati sou
to mono agno sou dwro
thn anamnhsh sou..


"Με θέα τον κόλπο Μαρτινάκια, με τον Μιχάλη και τον Δημήτρη να παίζουν ποδοσφαιράκι, την Γεωργία να έχει εκνευριστεί με την αλλοπρόσαλη συμπεριφορά μου και την Κύθνο να μας αγκαλιάζει μέσα στην γαλήνια αγκαλιά της αυτό το ζεστό δευτεριάτικο μεσημέρι του Ιουλίου, είδα στο mail box μου αυτό το υπέροχο, υγρό, ερωτικό ποιήμα μιας καστανόξανθης, απίστευτα ερωτικής ύπαρξης.. Αθηνούλα μου για πάντα ερωτευμένοι όπως μόνο ξέρουμε εμείς..." Ν.Ι.Π.

10 Ιουλ 2006

"Νυχτώνει..." - Αντώνης Γιαννιτσάνης (10/07/06)

Ποτέ κανείς δε ρώτησε
τι ήθελε να κάνει στη ζωή του.
Τον δρόμο απλά του δείξανε
που ήθελαν αυτοί.

Μέσα σε σκοτάδια περπάτησε
και μαύρισε η ψυχή του.
Μα πολύ αργά κατάλαβε
πως ο δρόμος δεν είχε επιστροφή.

Στη σκόνη μέσα έπεσε
και καλά για να γλυτώσει.
Μα αυτή η σκόνη του κατέστρεψε
ότι είχε ως εκεί.

Μ' ένα καράβι ταξίδεψε
όπως έκανε κάθε μέρα.
Χάθηκε όμως
εκείνο το πρώι.

Γιατί έφυγες ρε φίλε
απόψε που σε χρειάζομαι.
Γιατί τους έκανες
το χατήρι κι εσύ.
΄
Τώρα με ποιον
τα λάθη και τους πόνους θα μοιράζομαι.
Ήσουν ότι
μου είχε απομείνει στην ζωή.

Σκέφτομαι ότι ζήσαμε
όταν είμασταν παιδιά.
Στην αλάνα που παίζαμε
σε βλέπω τώρα τελευταία φορά.

Να χαμογελάς σα να λες
πως γλύτωσες πια!

"Ο καλός φίλος Αντώνης μου έστειλε ένα πρωινό αυτό το φοβερό ποιήμα για κάποιες ουσίες που δεν έχουν επιστροφή. Έτσι είναι παιδιά, ορισμένα πράγματα έχουν κι ένα μέτρο. Φίλε σ' ευχαριστώ. Keep writing.. and singing!!" Ν.Ι.Π.

9 Ιουλ 2006

"Επέτειος" - Αντώνης Κορδατζάκης



...even the wearist river

winds somewhere safe to sea!


Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Στο σημάδι ετούτο που παλεύει

Πάντα κοντά στη θάλασσα

Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος

Με στήθος προς τον άνεμο

Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος

Που δεν είναι άλλο από άνθρωπος

Λογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινες

Στιγμές του, με νερά τα οράματα

Της ακοής του, με φτερά τις τύψεις του

Α, Ζωή

Παιδιού που γίνεται άντρας

Πάντα κοντά στη θάλασσα όταν ο ήλιος

Τον μαθαίνει ν' ανασαίνει κατά κει που σβήνεται

Η σκιά ενός γλάρου.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Άσπρο μέτρημα μελανό άθροισμα

Λίγα δέντρα και λίγα

Βρεμένα χαλίκια

Δάχτυλα ελαφρά για να χαϊδέψουν ένα μέτωπο

Ποιο μέτωπο

Κλάψαν όλη τη νύχτα οι προσδοκίες και δεν είναι πια

Κανείς δεν είναι

Ν' ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο

Ν' ανατείλει μια φωνή ξεκούραστη

Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας

Όνομα πιο γλαυκό μες στον ορίζοντά τους

Λίγα χρόνια λίγα κύματα

Κωπηλασία ευαίσθητη

Στους όρμους γύρω απ' την αγάπη.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Χαρακιά πικρή στην άμμο που θα σβήσει

- Όποιος είδε δυο μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του

Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους

Ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους

Πιο κοντά στο φως

Υπάρχει ένα χαμόγελο που πληρώνει τη φλόγα -

Μα εδώ στο ανήξερο τοπίο που χάνεται

Σε μια θάλασσα ανοιχτή κι ανέλεη

Μαδά η επιτυχία

Στρόβιλοι φτερών

Και στιγμών που δέθηκαν στο χώμα

Χώμα σκληρό κάτω από τ' ανυπόμονα

Πέλματα, χώμα καμωμένο για ίλιγγο

Ηφαίστειο νεκρό.

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ

Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο

Πιο πέρα απ' τα νησιά

Πιο χαμηλά απ' το κύμα

Γειτονιά στις άγκυρες

- Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος

Ένα καινούριο εμπόδιο και το νικάνε

Και μ' όλα τα δελφίνια της αυγάζ' η ελπίδα

Κέρδος του ήλιου σε μι' ανθρώπινη καρδιά -

Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε

Μια μορφή από αλάτι

Λαξεμένη με κόπο

Αδιάφορη άσπρη

Που γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της

Στηρίζοντας το άπειρο.


Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί,εκδ. ΙΚΑΡΟΣ, Αθήνα 1982.

5 Ιουλ 2006

"Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση - Από Τη Γενιά Του Εμφυλίου Πολέμου Έως Σήμερα" - Ηλίας Ματθαίου - Μέρος Α' (1989)


Juan Gil-Albert (1906-..)

Η Κυριακή

(...)
Την καθημερινή ησυχία διαδέχτηκε
σήμερα μια ησυχία μεγαλειώδης.
Πιο γλύκα, πιο λιακάδα,
πιο ανορεξιά,
πιο μοναξιά.
Το καθισιό είν' αυτή τη μέρα απόλυτο:
σπάνιο το πηγαινέλα των πουλιών.
Κάθεται και λουφάζει ο κόσμος όλος.
Και της γης σφυγμός μας δίνει κάτι
από το σβήσιμο της αγνότητάς της,
της ζωτικότητάς της.
Οι πειρασμοί!
Τι θα γινόμασταν αν η Κυριακή
δεν τους αράδιαζε όλους σαν νεράιδες
μπρος στους πόθους μας!
Να κάθεσαι! Να κάθεσαι!
(...)

Leopoldo Panero (1909-1962)

Μόνη Εσύ

Κοντά μου μόνη εσύ, κοντά στο στήθος μου
μόνη η καρδιά σου, μοναχό το χέρι σου
με βοηθάει να βαδίσω, το βλέμμα σου μονάχο
μου φέρνει λίγο φως μέχρι τον ίσκιο
της θύμησης, τι γλύκα
το αντίο μας, τι χαρά...
(...)

Miguel Hernandez (1910-1942)

Τα Μάτια Μου Όταν Δε Σε Δουν Δεν Είναι Μάτια

Τα μάτια μου όταν δε σε δουν δεν είναι μάτια,
μα μυρμηγκοφωλιές παρατημένες
κι είναι τα χέρια μου όταν δε σ' αγγίζουν
πυκνός κι άπιαστος θάμνος όλο αγκάθια.

Χείλη δεν έχω δίχως τα φιλιά σου
που με γλυκιές καμπάνες με γεμίζουν,
μακριά σου οι σκέψεις μου είναι γολογοθάδες,
γεμάτοι από καψάλες και τσουκνίδες.

Κουφό είν' τ' αυτί μου δίχως τη μιλιά σου,
το βορρά, δίχως τ' άστρο σου τον χάνω
κι η φωνή μου αμά δεν μ' ακούς λιγνεύει.

Τ' ανέμου στην ευωδιά ακολουθάω
και του ίχνου σου την ξεχασμένη εικόνα,
που χει σε σένα αρχή, σε μένα τέλος.

Luis Rosales (1910-...)

Άνεμος Στη Σάρκα

Κοντά είν' ο Θεός. Το στάρι
διπλώνεται σαν άγγελος
εξάγγελος που νιώθει
την ευλογία του αγέρα,
οι λεύκες που απ' αγάπη
μες στο τοπίο ανάψαν,
τα πουλιά που κρατάνε
την αιχμηρή τους πτήση,
το φευγάτικο χιόνι,
του ρυακιού στην κοιλάδα,
μπορεί να 'ναι η στερνή σου
που 'χω στο νου μου εικόνα.
(...)

Gabriel Celaya (1911-...)

Αποχαιρετισμός

Ίσως, όταν πεθάνω
"ποιητής, να πούνε, ήταν"
κι ο κόσμος, πάντα ωραίος, να λάμπει όλη τη νύχτα.

Εσύ ίσως με ξεχάσεις
μέσα σου όμως ν' ακούς
κάποιους δικούς μους στίχους ανώνυμους, παλιούς.

Κι από μένανε ίσως
να μη μείνει ούτε στίχος
ούτε μια από τις λέξεις που ονειρεύομαι ξύπνιος.

Μα ή με θεωρείται ή όχι,
μα ή μου μιλάτε ή όχι,
εγώ θα ζω στον ίσκιο σας ω, ζωντανοί μου άνθρωποι.

Θα ξακλουθώ να υπάρχω
και να 'μαι πεθαμένος,
του μεγάλου κοντσέρτου θα 'μαι πάντα ένα μέρος.

Juan Eduardo Cirlot (1916-1973)

Όπου Το Τίποτα Το Ποτέ Ούτε Ι Και ΙΙ

Μαγεία της καρδιάς όπου η μαγεία
τα μαλλιά αναστατώνει με τ' αλφάβητα
τα ερημωμένα μαλλιά με τα γράμματα
τα χαραγμένα στους τρομώδεις τύμβους.

Κρυφή θυσία των δικών μου ματιών σου
ριγμένη από τα χείλη στο γαλάζιο
στου τριγώνου την παγωμένη ασπράδα
κάτω από το αιώνιο μέτωπο του μέτωπου
(...)

Blas De Otero (1916-1979)

Άνθρωπος

Στης άβυσσος την άκρη, ενώ παλεύω
σώμα με σώμα με το Χάρο, κράζω
του Θεού, κι η σιωπή του αχολογώντας
πνίγει στο άψυχο χάος τη φωνη μου.
(...)
Το χέρι υψώνω και μου το κλαδεύεις.
Τα μάτια ανοίγω και μου τα σκαλίζεις.
Διψώ κι αλάτι γίνονται οι αμμουδιές σου.

Να 'σαι άνθρωπος : τι φρίκη δίχως τέλος,
όντας -και μη όντας- αιώνιος, φυγάδας,
άγγελος με αλυσίδες για φτερούγες.

Ricardo Molina (1917-1969)

Διάλογος

-Βλέπετε το παράθυρο;
το βλέπετε ανοιχτό στη γαλήνη αύρα του ουρανού;
Εκείνος το 'θελε έτσι...

-Ωστόσο τα βιβλία...

-Κάνετε κάποιο λάθος, δεν προτιμούσε εκείνα
παρά τη μουσική, τα πουλιά, την αγάπη...
Μου 'χε μιλήσει λίγο πριν πεθάνει...

-Θυμόσαστε τα λόγια του;

-Πάνε πια τόσα χρόνια, μα θυμάμαι τι μου 'πε
"Πόσον καιρό έχω χάσει γράφοντας!"
"Θα 'ταν καλύτερα να κοίταζα τα πράγματα όπως τώρα,
μ' αγάπη, δίχως πάθος..."
(...)

"Από τις σπουδαίοτερες συλλογές για την Ισπανική Ποίηση, επιμελημένη από τον γνώστη και μελετητή της ισπανικής λογοτεχνίας Ηλία Ματθαίου. Μια εκδοτική προσπάθεια από τον Οίκο "Γνώση", που ξεκίνησε από τον ίδιο επιμελητή το 1983 με την "Ανθολογία Ισπανικής Ποίησης". Πέρα από την παρουσίαση 31 φημισμένων ποιητών, γίνεται μια αξιόλογη παρουσίαση της ιστορίας της ισπανικής ποίησης 35 σελίδων!" Ν.Ι.Π.

"The Thirty-Nine Steps" - John Buchan (1914)



"Ελπίζω ο Φραντς ν' αντέξει τον θρίαμβό σου. Πρέπει να σου πω ότι η Αριάδνη είναι στα χέρια μας εδώ και μια ώρα".

Τρεις βδομάδες αργότερα, όπως ξέρει όλος ο κόσμος, κηρύχτηκε ο πόλεμος. Κατατάχτηκα από την πρώτη βδομάδα στο Νέο Στρατό και, χάρη στην πείρα μου από το Μεταμπέλε, έγινα κατευθείαν λοχαγός. Τις καλύτερές μου υπηρεσίες όμως, νομίζω, τις είχα προσφέρει προτού φορέσω το χακί.

"Από τα ωραιότερα φιλμ-νουάρ που έχω διαβάσει, ενός σπουδαίου βρετανού συγγραφέα, του Τζων Μπιούκαν, ο οποίος έζησε σε Βρετανία, Νότια Αφρική και Καναδά. Γεννήθηκε το 1876 και πέθανε το 1940. Σπούδασε σε Γκλασκώβη και Οξφόρδη, δούλεψε στην Νότια Αφρική, στη συνέχεια ως δικηγόρος, εκλέχτηκε βουλευτής, βαρόνος αλλά και Κυβερνήτης του Καναδά. Τα "39 Σκαλοπάτια" είναι το πιο γνωστό του μυθιστόρημα στην θέα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε ευρύτερα γνωστό από την πετυχημένη μεταφόρα του στην μεγάλη οθόνη από τον μεγαλύτερο άγγλο σκηνοθέτη ever, τον μετρ του τρόμου και της περιπέτειας Άλφρεντ Χίτσκοκ, το 1935 με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντόνατ. Από κει και πέρα έχει μεταφερθεί άλλες δύο φορές, το 1959 από τον Ραλφ Τόμας, το 1978 από τον Ντον Σαρπ ενώ επίκειται το 2006 η τελευταία μεταφορά του από τον Ρόμπερτ Τάουνι." Ν.Ι.Π.