31 Οκτ 2006

"Ταξίδι Στην Ιταλία" - Ν.Ι. Πουλάκος (30/10/06)

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι (Μίλαν Κούντερα)

"Ταξίδι Στην Ιταλία" - Ν.Ι. Πουλάκος (29/10/06)


Από τη Γη στη Σελήνη (Ιούλιος Βερν)

30 Οκτ 2006

°Ταξίδι Στην Ιταλία" - Ν.Ι. Πουλάκος (28/10/06)


Ιστορίες του Φόβου και της Νύχτας (Από τον Πόε στον Μπάρκερ)

28 Οκτ 2006

"Ταξίδι Στην Ιταλία" - Ν.Ι. Πουλάκος (27/10/06)


Σημειώσεις Ενός Πορνόγερου (Charles Bukowski)

23 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - Η Αποτίμηση (12 - 22/10/06)


Πέμπτη 12 Οκτώβρη - Κυριακή 22 Οκτώβρη 2006

Απ' το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" μέχρι τον "Ένα Ανδαλουσιανό Σκύλο". Απ' την νέα -αμφιβόλου αξίας- ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου μέχρι το σουρρεαλιστικό αριστούργημα του Λουίς Μπουνιουέλ.

Συντροφιά με την Λένα και στις 11 μέρες του "19ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία", απολαύσαμε αυτό το πανάρχαιο αθηναϊκό φεστιβάλ, μια όαση κινηματογράφου στην ελληνική πρωτεύουσα πριν την έλευση των αριστουργηματικών "Νυχτών Πρεμιέρας".

- Διαγωνιστικό Τμήμα :

Απολαύσαμε το "La Raison Du Plus Faible" του Λούκας Μπελβό και το "Optimisti" του Γκόραν Πασκάλιεβιτς. Συνολικά προβλήθηκαν 10 ταινίες. Βραβεία :

"Tristam Shandy - A Cock & Bull Story" του Μάικλ Γουίντερμπότομ - Βραβείο FIPRESCI Prize For Best Film

"Optimisti" του Γκόραν Πασκάλιεβιτς - Ειδικό Βραβείο

"La Raison Du Plus Faible" του Λουκάς Μπελβό - Bραβείο PANORAMA Prize For Best Film

- Η Διεθνής Εικόνα Σε Α' Προβολή :

Παρακολουθήσαμε τις ταινίες "Πεθαίνοντας Στην Αθήνα" του Νίκου Παναγιωτόπουλου, "The Wind That Shakes The Barley" του Κεν Λόουτς. Προβλήθηκαν 15 ταινίες.

- Σινεμά, Μια Ανατρεπτική Τέχνη :

Αποθεώθηκε η ματιά μας με ιστορικές ταινίες όπως "L' Atalante" & "Zero Du Conduit" του Ζαν Βιγκό, "L' Age D' Or" & "Un Chien Anadlou" του Λουίς Μπουνιουέλ, "La Regle Du Jeu" του Ζαν Ρενουάρ, "King Kong" των Μεριάν Κούπερ και Έρνστ Σκόετζακ, "Le Sang D' Un Poete" του Ζαν Κοκτώ. Προβλήθηκαν 13 ταινίες.

- Ποιο μέλλον ; Η Επόμενη Μέρα :

Μελλοντολογικές ανησυχιές από τους Φρανσουά Τρυφώ("Fahrenheit 451), Κρις Μάρκερ(La Jetee) και Πήτερ Γουότκινς("The War Game"). Προβλήθηκαν 11 ταινίες.

- Αφιερώματα :

1. Χάρολντ Πίντερ : Έξι ταινίες. Είδαμε το "The Birthday Party" του Ουίλιαμ Φρέντκιν.

2. Σαμ Πέκινπα : Οκτώ ταινίες. Είδαμε το "The Wild Bunch".

3. Χάριετ Άντερσον : Τρεις ταινίες. Είδαμε το "Viskningar Och Rop" του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

4. Ρομπέρτο Ροσελίνι : Τέσσερις ταινίες. Είδαμε το "Viaggio In Italia".

5. Νέο Ιταλικό Σινεμά : Δύο ταινίες.

6. Μπέρτολτ Μπρέχτ : Δύο ταινίες.

- Ειδικές Προβολές :

Ευχαριστήθηκαμε την ταινία "Boy On A Dolphin" του Γιαν Νεγκουλέσκο. Προβλήθηκαν 3 ταινίες.

- Μικρού Μήκους Ταινίες :

Μικρό αριστούργημα όπως το "Undressing My Mother" του Κεν Γουόρντροπ. Προβλήθηκαν 14 ταινίες.

- Τιμώμενα Πρόσωπα :

Ο διευθυντής φωτογραφίας Φαίδων Παπαμιχαήλ, η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη και ο σκηνοθέτης Ντίνος Κατσουρίδής(προβλήθηκε η ταινία του "Της Κακομοίρας").

- Άλλα Καλλιτεχνικά :

Έκθεση για τον Χάρολντ Πίντερ.

*Το φετινό "Πανόραμα" ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για εμάς του σινεφίλ μέσα στον βροχερό Οκτώβρη του 2006. Στα παρελκόμενά του κάποιοι άνθρωπο ήρθαν πιο κοντά και γνώρισαν καλύτερας ο ένας τον άλλον. Μάλιστα αυτή η "επικοδομητική" γνωριμία τους κατέληξε σε πάρτυ λήξης την Κυριακή το βράδυ.. Ο Μπαζέν είχε πει ότι ο κινηματογράφος είναι ένα ανοικτό παράθυρο στον κόσμο. Ίσως είναι και ένα μεγάλο παράθυρο στον έρωτα.

"Να ακούς πάντα τα αγάλματα, αλλιώς κινδυνεύεις να είσαι ο εαυτός σου"

Σε ευχαριστώ πολύ!

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 11η Μέρα (22/10/06)


Κυριακή 22 Οκτωβρίου

Ορίστε λοιπόν και η τελευταία ημέρα τόσο στο "Ιντεάλ" όσο και για το φετινό Πανόραμα. Σουρρεαλιστική ημέρα, όπως ακριβώς ήταν κι όλο αυτό το Φεστιβάλ.

- L' Age D' Or (Luis Bunuel - France - 1930 - 60')
- Un Chien Andalou (Luis Bunuel - France - 1929 - 17')

Ο πατέρας του σουρρεαλιστικού σινεμά, ισπανός δημιουργός Λουίς Μπουνιουέλ, στις ταινίες που έχτισαν τον μύθο του. Συν-δημιουργός του ο ισπανός ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί. Την περίοδο που αυτοί οι δύο μαζί με τον Ζαν Κοκτώ, αποτελούσαν την περίφημη σουρρεαλιστική παρέα των Παρισίων. Ο Μπουνιουέλ, ο οποίος ζούσε εκτός Ισπανίας, συνθέτει μια μικρού και μια μεσαίου μήκους ελεγεία για του σουρρεαλισμό, οι οποίες μαζί με το ισπανόφωνο ντοκυμαντέρ "Las Hudes" του 1933, αποτελούν τις μοναδικές προπολεμικές δημιουργίες του. Έζησε για χρόνια εξόριστος στο Μεξικό ελέω Φράνκο, όπου και γύρισε τις πρώτες του 21 ταινίες μέχρι το 1962. Από κει και μέχρι την τελευταία του ταινία, το "Cet Obscur Objet Du Desir" το 1977, η Γαλλία τον αγκάλιασε και του έδωσε στέγη για μεγάλες δημιουργίες. Είναι περιττό να αναφέρουμε ταινίες του, διότι στο συνολό τους είναι αξεπέραστες. Όπως είναι και αδιανόητο να σχολιάσουμε τα δύο μεγάλα σουρρεαλιστικά αριστουργήματα του μεγαλύτερου ισπανού σκηνοθέτη ever!

- Άλλες Προβολές : Στο "Ιντεάλ" : "Planet Of The Apes"(Franklin Schaffner - U.S.A. - 1968 - 112'), μια σπουδαία χολυγουντιανή μελλοντολογική παραγωγή, "Il Giorni Del' Abandono"(Roberto Faenza - Italy - 2006 - 96'), για το διαγωνιστικό τμήμα, "The -Oh- In Ohio"(Billy Kent - U.S.A. - 2006 - 88'), σε πρώτη προβολή.
Στο "Τριανόν" : "Germania Anno Zero"(Roberto Rossellini - Italy - 1948 - 78'), στο αφιέρωμα για τον Ρομπέρτο Ροσσελίνι, "La Raison Du Plus Faible"(Lucas Belvaux - France/Belgium - 2006 - 116'), για το διαγωνιστικό τμήμα, "Johnny Was"(Mark Hammond - U.K. - 2005 - 93'), σε πρώτη προβολή.

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 10η Μέρα (21/10/06)


Σάββατο 21 Οκτώβρη

Τελευταία μέρα στο ιστορικό σινεμά της Κοδριγκτόνως, στο "Τριανόν", με ωραίες και γεμάτο νόημες ταινίες.

- Le Sang D' Un Poet (Jean Cocteau - France - 1930 - 55')

Άλλο ένα σουρρεαλιστικό αριστούργημα των αρχών της δεκαετίας του '30, μια εποχή που η καλλιτεχνική παρέα των Μπουνιουέλ-Νταλί-Κοκτώ, πειραματιζόταν στην κινηματογραφική φόρμα και έφερνε μια επανάσταση στον χώρο.

Υπόθεση : Ένας καλλιτέχνης, ένα αγάλμα, το φως της ψυχής του ανθρώπου.

Συν : Μιλάμε για ένα σουρρεαλιστικό παιχνίδι του κορυφαίου γάλλου καλλιτέχνη της εποχής Ζαν Κοκτώ. Τα εφέ ήταν αρκετά για την εποχή.

Πλην : Ότι μείον μπορεί να αποτυπώσει μια αλληγορία με λογοτεχνική ανάγνωση και μη κινηματογραφική χροιά.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Ζαν Κοκτώ ήταν ένας αληθινός καλλιτέχνης με όλη την σημασία της λέξης. Προσπαθούσε να αποτυπώσει πάνω σε κάθε είδους τέχνης το μήνυμα που ήθελε να περάσει. Υπήρξε πέρα από κινηματογραφιστής(σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, ηθοποιός, σκηνογράφος), συγγραφέας, γλύπτης, ζωγράφος, χορογράφος, σκηνογράφος και -αν μη τι άλλο- ποιητής. Μαζί με τους Μπουνιουέλ-Νταλί δημιούργησαν ένα ολόκληρο σουρρεαλιστικό κίνημα την εποχή εκείνη. Πρώτη ταινία που παρουσίασε ήταν το ντοκυμαντερίστικό "Jean Cocteau Fait Du Cinema" το 1925. Μετά την επιτυχία του με το "Le Sand D' Un Poet", ακολούθησαν άλλες 8 κινηματογραφικές απόπειρες μέχρι το 1960.

- Viskningar Och Rop (Ingmar Bergman - Sweden - 1972 - 106')

Άλλο ένα αριστούργημα του Μπέργκμαν -από τα συνολικά τρία- που παρουσίασε το φετινό Πανόραμα, στο αφιέρωμα για την ηθοποιό Χάριετ Άντερσον. Η συγκεκριμένη ταινία θεωρείται η πρώτη μιας άτυπης τριλογίας για τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, η οποία συνεχίστηκε με το "Scener Ur Ett Aktenskap" το 1973 και ολοκληρώθηκε με το "Hostsonaten" το 1978. Της απονεμήθηκε ένα Όσκαρ και άλλα 19 βραβεία, εκ των οποίων το ένα στις Κάννες.

Υπόθεση : Οι σχέσεις δύο αδελφών, που βρίσκονται κοντά εξαιτίας μιας βαρειάς
αρρώστιας της τρίτης αδελφής, και το background τους.

Συν : Ένα δυνατό σενάριο, άψογες ερμηνείες, εκπληκτική φωτογραφία που τιμήθηκε με Όσκαρ και ένα πολύ ωραίο μουσικό θέμα.

Πλην : Όπως παρατήρησε και η σινε-φίλη Λένα, ένα απότομο τέλος. Μια μη συνέχεια της ιστορίας. Ένα ερωτηματικό γενικότερα.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Ίνγκμαρ Μπέργκαμ, δεν είναι απλά θρύλος, είναι ένα σύμβολο του σουηδικό σινεμά και από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές του 20ου αιώνα. Η πρώτη κινηματογραφική παρουσία ήταν ένα διπλό χτύπημα και ήλθε με την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το "Kris" και το "Det Regnar Pa Var Karlek" του 1946. Mέχρι την τελευταία του ταινία, το "Fanny Och Alexander" του 1982, ακολούθησαν 36 κινηματογραφικά αριστουργήματα, τα οποία στοίχειωσαν το παγκόσμιο σινεμά. Μέχρι το 2003 και το "Saraband" αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην παραγωγή τηλεταινιών για την σούηδική τηλεόραση.

- Άλλες Προβολές : Στο Τριανόν : "Μinotauromaquia, Pablo En El Laberinto"(Juan Pablo Etcheverry - Spain - 2006 - 10'), "Tης Κακομοίρας"(Ντίνος Κατσουρίδης - Ελλάδα - 1963 - 96), για την βράβευσή του, "Romanzo Criminale"(Michele Placido - Italy - 2005 - 152'), στο αφιέρωμα για τον Νέο Ιταλικό Σινεμά.
Στο "Ιντεάλ" : "W.R. - Misterije Organizma"(Dusan Makavejev - Yugoslavia/W. Germany - 1971 - 85'), η ιστορική ταινία του μεγάλου θρύλου του γιουγκοσλαβικού σινεμά, "Optimisti"(Goran Paskaljevic - Serbia/Montenegro - 2006 - 98'), του διαγωνιστικού τμήματος, "Scoop"(Woody Allen - U.K./U.S.A. - 2006 - 96'), σε πρώτη προβολή η καινούρια ταινία του Άλεν, "The Last Wave"(Peter Weir - Australia - 1977 - 106'), η μελοντολογική ταινία του Γουίαρ.

21 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 9η Μέρα (20/10/06)


Παρασκευή 20 Οκτωβρίου

Το απόγευμα στο "Τριανόν" περιελάμβανε πολύ κουλτούρα. Χάρολντ Πίντερ και Ζαν Βιγκό σε όλο τους το κινηματογραφικό μεγαλείο.

- Undressing My Mother (Ken Wardrop - Ireland - 2004 - 5')

Για τις ταινίες μηκρού μήκους δεν τρελαίνομαι. Γιατί πάντα μου άφηναν μια γλυκόπικρη γεύση στο τέλος. Κι αν είναι και πολύ καλή η ταινία τότε θέλω κι άλλο, σαν ένα μικρό παιδί, κι εκνευρίζομαι όταν δεν το έχω.
Αυτό το αριστούργημα ήρθε από την Ιρλανδία. Είναι απλά τέλειο. Και ο Κεν Γουόρντροπ έχει πραγματοποιήσει ήδη άλλες τρεις, με εξίσου καλές κριτικές από ότι ακούω.

- The Birthday Party (William Friedkin - U.K. - 1968 - 123')

Ένα αριστούργημα του σπουδαίου νομπερλίστα συγγραφέα, θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη, κινηματογραφικού και τηλεοπτικού σεναριογράφου και σκηνοθέτη και ηθοποιό Χάρολντ Πίντερ στην μεγάλη οθόνη.

Υπόθεση : Ένας καταθλιπτικός άνδρας είναι κλεισμένος για περίπου ένα χρόνο σε μια πανσιόν. Όλα αλλάζουν όταν εμφανίζονται δύο άντρες.

Συν : Ένα αριστουργηματικό θεατρικό έργο, ένα πολύ επιμελημένο σενάριο, όλα από τον Χάρολντ Πίντερ. Οι ερμηνείες σπάνε κόκκαλα.

Πλην : Καταρχάς όταν μιλάμε για την μεταφορά ενός πετυχημένου και δυσνόητου θεατρικού έργου στην μεγάλη οθόνη, τότε πρέπει να εξοπλιστούμε με αρκετές αντοχές. Ειδικά όταν μεταφέρεται και η θεατρική δράση τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα κι όποιος αντέξει. Παράλληλα δεν μιλάμε για σκηνικά, κοστούμια, εφέ κτλ. Όλα τα λεφτά είναι οι λέξεις!!

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο William Friedkin είναι ένας αμερικανός σκηνοθέτης, που έχτισε την καριέρα του την δεκαετία του '70 σε αξιόλογες αλλά χαμηλών τόνων παραγωγές. Η μεγαλύτερή του επιτυχία θεωρείται το περιβόητο θρίλερ "The Exorcist" το 1973. Είχαν προηγηθεί τέσσερις ταινίες από το 1968 μεταξύ των οποίων και το "The French Connection", που άρεσε και ακολούθησαν remakes. Από κει και πέρα, μέχρι σήμερα έχει δώσει στο σινεφίλ κοινό άλλες 12 ταινίες, όπου ξεχωρίσε το "To Live And Die In L.A."(1985).

- L' Atalante (Jean Vigo - France - 1934 - 89')
- Zero Du Conduit (Jean Vigo - France - 1933 - 49')

Ζαν Βιγκό : ο θεμελιωτής του ποιητικού ρεαλισμού στο σινεμά. Μεγαλωμένος σε οικοτροφείο με δύσκολα παιδικά χρόνια, κατάφερε και έδωσε τέσσερα αριστουργήματα στον προπολεμικό κινηματογράφο πριν πεθάνει στα 29 του χρόνια.
Το 1930 εμφανίζεται με το 25λεπτο ντοκυμαντέρ "A Propos De Nice". Το 1931 θα γίνει ο πρώτος σκηνοθέτης που θα επιχειρήσει υποβρύχιες λήψεις στην ιστορία του σινεμά, με το 10λεπτο "Taris, Roi De L' Eau". To 1933 θα παρουσιάσει την μεσαίου μήκους "Zero Du Conduit", η οποία έχει απλά αναχθεί σε αριστούργημα, κι έχει επηρρεάσει κάθε μεταγενέστερη ταινία που αφορά μαθητές. Τελευταία άφησε την σπουδαία του παρακαταθήκη του για το μέλλον. Το αριστοργηματικό "L' Atalante", η μοναδική μεγάλου μήκους ταινία του.
Φυσικά μην περιμένετε σχολιασμούς.
Σε μερικά πράγματα ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΕΡΟΣΥΛΟΙ!

- Άλλες Προβολές : Στο "Τριανόν" : "Prva Plata"(Alen Drljevic - Bosnia/Hersegovina - 2004 - 13'), "The Osterman Weekend"(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1983 - 116', το τελευταίο αριστούργημα του Σαμ Πέκινπα.
Στο "Ιντεάλ" : "Ride The High Country "(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1961 - 93'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Σαμ Πέκινπα, "Το Ξέφωτο"(Αλέξης Μπίστικας - Αγγλία - 1993 - 7'), ειδική προβολή της τελευταίας μηκρού μήκους ταινίας του(από τις συνολικά 7)ελπιδοφόρου έλληνα σκηνοθέτη που έδρασε στην Αγγλία ως τον απρόσμενο θάνατό του, "A Cock And Bull Story"(Michael Winterbottom - U.K. - 2005 - 91'), η περυσινή ταινία του σπουδαίου βρετανού σκηνοθέτη Γουίντερμπότομ, "Sommaren Med Monika"(Ingmar Bergman - Sweden - 1953 - 96'), στα πλαίσια του αφιερώματος στην Χάριετ Άντερσον, "The Illusionist"(Neil Burger - U.S.A./Czech - 2006 - 110'), σε πρώτη προβολή.

20 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 8η Μέρα (19/10/06)


Πέμπτη 19 Οκτωβρίου

Από τις δυνατότερες προβολές την σημερινή μέρα του Φεστιβάλ, μείναμε για ακόμη μια φορά στο Ιντεάλ, όπου είδαμε μετά από καιρό και την καλή μας φίλη, την Μαρία τη Μαντή, η οποία επιμελείτε και τους υποτίτιλους των ταινιών του φετινού "Πανοράματος".

- Optimisti (Goran Paskalijevic - Serbia/Montenegro - 2006 - 98')

Από τις πλέον δυνατές ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος, το τελευταίο αυτό πόνημα του σημαντικότερου σέρβου σκηνοθέτη στην μετά-Κοστουρίτσα εποχή.

Υπόθεση : Μικρές αυτοτελείς ιστορίες, τελείως αλληγορικές, ανθρώπων της σύγχρονης Σερβίας.

Συν : Ο αλληγορικός τόνος της ταινίας είναι απλά εκπληκτικός. Οι ιστορίες των ανθρώπων έχουν δοθεί τόσο περίτεχνα, ώστε παραλληλίζονται με άψογο τρόπο με τα τραγικά γεγονότα του γιουγκοσλαβικού λαού τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Η μουσική σύνθεση του Αλεξάντερ Σιμιτς, είναι τόσο ονειρική, που θυμίζει τις ένδοξες μέρες του Μπρέγκοβιτς. Ενώ και οι ερμηνείες του συνόλου των ηθοποιών είναι απλά καταπληκτικές.

Πλην : Το χιλιοπαιγμένο θέμα των δεινών του σερβικού λαού, παρολαυτά δοσμένο εδώ με έναν πρωτότυπο τρόπο. Το μοντάζ δεν είναι καλό ενώ.. αν σε στιγμές η ταινία σας θυμίζει Κοστουρίτσα μην σας φανεί παράξενο.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Γκόραν Πασκάλιεβιτς αν και παλιότερος στον χώρο του σερβικού κινηματογράφου από τον Εμίρ Κοστουρίτσα, αποδείχθηκε τελικά πιο μεστός και πιο προσγειωμένος από τον φλογερό συμπατριώτη του. Ξεκίνησε να κάνει ταινίες από τα τέλη της δεκαετίας του '60. Παρολαυτά καμία από τις 15 μέχρι τώρα παραγωγές του, αν και από αξιόλόγες έως και πολύ καλές στο σύνολό τους, δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα σύνορα της Σερβίας.

- The Wind That Shakes The Barley (Ken Loach - U.K./Germany/France/Italy/Spain/Ireland - 2006 - 127')

Το τελευταίο αριστούργημα του σπουδαίου βρετανού σκηνοθέτη Κέν Λόουτς, το οποίο έρχεται κατευθείαν από τις φετινές Κάννες με τον Χρυσό Φοίνικα, τον πρώτο του καλύτερου σύγχρονου Ευρωπαίου σκηνοθέτη του ωμού ρεαλισμού(ίσως πλέον τον τίτλο το διεκδικούν και οι βέλγοι αφοί Νταρντέν).

Υπόθεση : Στην Ιρλανδία του '20 ο αγώνας της ανεξαρτησίας από τους Βρετανούς είναι όλο και πιο έντονος από τον ΙΡΑ. Όμως καταλήγει σε αδελφοκτόνα μάχη, όταν μετά την μερική επίτευξή της οι Ιρλανδοί βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι μεταξύ τους.

Συν : H αριστουργηματική σκηνοθετική ματιά του Λόουτς, η βασική αιτία του Χρυσού Φοίνικα. Η θεσπέσια μουσική του Τζωρτζ Φέντον και το δυνατό σενάριο του Πωλ Λάβερτυ, για ένα θέμα στο όποιο όσες ταινίες και αν έχουν γίνει παραμένει επίκαιρο και συγκλονιστικό. Η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Κίλιαν Μέρφυ είναι όλα τα λεφτά.

Πλην : Οι Τζόρνταν, Σέρινταν, Γκρίνγκρας και τόσοι άλλοι μας έχουν παρουσιάσει το θέμα με παραπλήσιους τρόπους.. Άλλη μια ματιά; Ας την δεχτούμε! Υποτονικοί ρυθμοί; Άποψη του Λόουτς θα πεις! Aπόλυτα ρεαλιστικό χωρίς καμία δόση σουρρεαλιστικούς, για το αλατοπίπερο ρε γαμώτο; Ξέρεις τι σινεμά υπερασπίζεται ο Λόουτς θα σου φωνάξουν!

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Στα 70 του πλέον χρόνια, ο βρετανός Κέν Λόουτς, θεωρείται από τις διάνοιες στην Γηραιά Αλβιόνα. Σπουδαίος κοινωνικός ντοκυμαντερίστας όσο και σκηνοθέτης στην αγγλική τηλεόραση από τις αρχές του '60 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, παρόλο που είχε πραγματοποιήσει έξι ταινίες του δίνοντας άν πρώτο στίγμα της δουλειάς του, ο Λόουτς μπήκε δυνατά στο κινηματογραφικό παζάρι την δεκαετία του '90. Ταινίες όπως "Riff-Raff"(1990), "Hidden Agenda"(1990), "Raining Stones"(1993),"Ladybird Ladybird"(1994), το αριστουργηματικό "Land And Freedom"(1995), "Carla's Song"(1996), "My Name Is Joe"(1998), "Bread And Roses"(2000), "The Navigators"(2001), το ωμό αλλά εκπληκτικό "Sweet Sixteen"(2002) και τέλος το πρόσφατο "Ae Fond Kiss"(2004).

Άλλες Προβολές : Στο Ιντεάλ : "Die 3grochenoper"(Georg Wilhelm Pabst - Germany - 1931 - 112'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, "Aislados"(David Marques - Spain - 2006 - 80'), στο διαγωνιστικό τμήμα.
Στο Τριανόν : "Bawke"(Hisham Zaman - Norway - 2006 - 15'), "Accident"(Joseph Losey - U.K. - 1967 - 105'), στα πλαίσια του αφιερώματος στον Χάρολντ Πίντερ, "A Clockwork Orange"(Stanley Kubrick - U.K. - 1971 - 136'), ιστορική ταινία για το μέλλον, "Mais Qu' Est Ce Qu' Elles Veulent"(Colline Serreau - France - 1977 - 82'), ειδική προβολή.

19 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 7η Μέρα (18/10/06)


Τετάρτη 18 Οκτωβρίου

Μετά από απουσία δύο ημερών από τα φεστιβαλικά δρώμενα, η σημερινή μέρα περιελάμβανε παλιό και σύγχρονο ευρωπαϊκό κινηματογράφο.

- Fahrenheit 451 (Francois Truffaut - U.K. - 1966 - 112')

Στην μεγάλη ακμή της β' -πιο πολιτικής- περιόδου τoυ "Γαλλικού Νέο-Κύματος", ο εκ των δημιουργών του, σπουδαίος γάλλος σκηνοθέτης Φρανσουά Τρυφώ, μεταβαίνει στην Αγγλία και πραγματοποιεί μια από τις καλύτερες μελλοντολογικές ταινίες στην ιστορία του σινεμά. Βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Ray Bradbury, με την βοήθεια του Nicolas Roeg -από τους καλύτερους βρετανούς σκηνοθέτες της εποχής-, ο Τρυφώ με την βοήθεια των εφέ και τις υπέροχες ερμηνείες των ηθοποιών του συνθέτει ένα αριστούργημα.

Υπόθεση : Ένας πυροσβέστης βιβλίων, μετά την απροσδόκητη συνάντησή του με μια κοπέλα που είναι αντίθετη στον νόμο της καύσης των βιβλίων, προσπαθεί να αλλάξει το τρόπο της ζωής του και να βγει από το περιθωρίο στο οποίο τον είχε θέσει το σύστημα.

Συν : Υπέροχη φωτογραφία/σκηνογραφία, αδιαμφισβήτη η συμβολή του Ρεγκ και του επιτελείου του. Υπέροχες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο Βέρνερ-Κρίστι. Ατμοσφαιρική μουσική από τον Μπέρναρντ Χέρμαν. Οπτικο-ακουστικά εφέ που συγκλόνιζαν την εποχή. Μοντάζ για σεμινάριο. Σενάριο που σπάει κόκκαλα.

Πλην : Οι κουραστικοί ρυθμοί της σκηνοθετικής ματιάς του Τρυφώ. Ίσως και κάποια ξεπερασμένα οπτικά εφέ στο σύγχρονο μάτι.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Φρανσουά Τρυφώ θεωρείται κάτι σαν μύθος για το γαλλικό σινεμά. Στα τριάντα χρόνια της φιλμογραφίας του, μέχρι τον θάνατό του το 1984, η συμβολή του στον παγκόσμιο κινηματογράφο ήταν αναμφισβήτητη. Έτσι κι αλλιώς ήταν ο πρωτεργάτης, μαζί με τους Γκοντάρ και Ρεναίς, του σπουδαιότερου κινηματογραφικού κινήματος, του γαλλικού Νέο-Κύματος. Η πρώτη του ταινία είναι παράλληλα και από τις σημαντικότερες κάθε σεμιναρίου για την ιστορία του σινεμά, τα περίφημα "400 Χτυπήματα" του 1959. Ακολούθησαν σπουδαίες ταινίες όπως "Tirez Sur Le Pianiste"(1960), "Tire-au-flanc 62"(1960), "Un Histoire D' Eau"(1961), "Jules Et Jim"(1962), "La Peau Douce"(1964), όλες ενταγμένες στο κίνημα. Από το 1968 μέχρι τον θάνατό του πραγματοποίησε συνολικά 16 ταινίες, με κορυφαίες τις "Baisers Voles"(1968), "La Nuit Americaine"(1973),"L' Homme Qui AmmaitLes Femmes"(1977), "Le Dernier Metro"(1980) και "La Femme D' A Cote"(1981).

- La Raison Du Plus Faible (Lucas Belvaux - France/Belgium - 2006 - 116')

Πρόσφατη γαλλική παραγωγή, που κίνεισαι το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον, και που εντάσσεται στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ, ώστε να κριθεί από τους έλληνες σκηνοθέτες. όπου απαρτίζουν την επιτροπή : κ. Σισκοπούλου(Η Ζωή Ενάμισυ Χιλιάρικο, Rakushka), Mαζωμένος(Ο Θρίαμβος του Χρόνου, Η Μνήμη, Λόγοι Και Αμαρτήματα), Οικονομίδης(Σπιρτόκουτο, Ψυχή στο Στόμα), Παναγιωτάτος(Νύχτα με τη Σιλένα, Εραστές στη Μηχανή του Χρόνου, Μοναξιά μου Όλα, Τρίτη Νύχτα), Τσαρουχάς(Παζάρι, Πουλιά με το Χρώμα του Φεγγαριού, Ο Ανθός της Λίμνης, Γενναίοι της Σαμοθράκης, Ηθικόν Ακμαιότατον).

Υπόθεση : Δυο ηλικιωμένοι πρώην εργάτες, ένας άνεργος πατέρας και ένας πρώην κατάδικος ετοιμάζουν μια μεγάλη ληστεία.

Συν : Πολύ καλό μοντάζ, στο οποίο είναι μετρ ο επί χρόνια μοντέρ της αγγλικής και γαλλικής τηλεόρασης Λουκάς Μπελβό. Ένα πιασάρικο σενάριο.

Πλην : Κακές ερμηνείες; Ξεπερασμένα σκηνοθετικά τρυκ; Εικαστικές ατασθαλίες; Χιλιοπαιγμένο θέμα; Ε ναι! Προτιμούμε την ματιά του Λόουτς, του Γαβρά ή των αφών Νταρντέν.

Φιλμογραφία σκηνοθέτη : Από το νέο αίμα του γαλλικού κινηματογράφου, ο Λούκας Μπελβό έκανε την πρώτη του ταινία το 1992 με το "Parfois Trop D' Amour", για να ακολουθήσουν άλλη μια ταινία και μια ομολογουμένως καλύ τριλογία το 2002.

Άλλες Προβολές : Στο Ιντεάλ : "Pleasant Moments"(Vera Chytilova - Czech Republic - 2006 - 108'), στο διαγωνιστικό τμήμα, "Zwartboek"(Paul Verhoeven - Netherlands/Belgium/U.K./Germany - 2006 - 145'), σε πρώτη προβολή.
Στο Τριανόν : "Little Terrorist"(Ashvin Kumar - U.K. - 2005 - 15'), "Ballad Of Cable Hogue"(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1969 - 114'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Πέκινπα, "Roma Citta Aperta"(Roberto Rossellini - Italy - 1945 - 110') και το ντοκυμαντέρ "Children Of The Open City"(Laura Muscardin - Italy - 2004 - 52'), στα πλαίσια του αφιερώματος στον Ρομπέρτο Ροσελίνι.

17 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 5 & 6η Μέρα (16 - 17/10/06)


Δευτέρα 16 Οκτωβρίου

- Ιντεάλ

"Soylente Green"(R.Fleischer - U.S.A. - 1973 - 97') & "Τhe Damned"(J.Losey - U.K. - 1961 - 96'), στα πλαίσια του αφιερώματος για την επόμενη μέρα, "Il Regista Di Matrimoni"(M.Bellocchio - Italy - 2006 - 105') & "Dans Paris"(C.Honore - France - 2006 - 93'), στο διαγωνιστικό τμήμα.

- Τριανόν

"Butterflies"(M.Jacoby - Luxemburg - 2006 - 12'), "Salo, O Le 120 Giornate Di Sodoma"(P.P. Pasolini - Italy/France - 1975 - 117') & "L' Annee Derniere A Marienbad"(A.Resnais - France/Italy - 1961 - 94'), στο πλαίσιο των ιστορικών ταινιών της ανατρεπτικής τέχνης, "Arrivederci Amore, Ciao"(M.Soavi - Italy - 2006 - 112'), στα πλαίσια του αφιερώματος στο Νέο Ιταλικό Σινεμά.

Τρίτη 17 Οκτώβρη

- Ιντεάλ

"Frozen City"(A.Louhimies - Finland - 2006 - 92') & "Obarnata Elha"(I.Cherkelov - Bulgaria - 2006 - 127'), στο διαγωνιστικό τμήμα, "Αll The King's Men"(S.Zaillian - U.S.A. - 2006 - 141'), σε πρώτη προβολή.

- Τριανόν

"Α Serpente"(S.Aguillar - Portugal - 2005 - 15'), "La Regle Du Jeu"(J.Renoir - France - 1937 - 110') & "En Angel Exterminador"(L.Bunuel - Mexico - 1962 - 95'), στο πλαίσιο των ιστορικών ταινιών της ανατρεπτικής τέχνης, "Quintet"(R.Altman - U.S.A. - 1979 - 118'), στο πλαίσιο των μελλοντολογικών τανιών.

16 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 4η Μέρα (15/10/06)






Κυριακή 15 Οκτώβρη

Η σημερινη μέρα απορροφήθηκε αποκλειστικά στην αίθουσα του "Ιντεάλ". Σπουδαίες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου, με ιστορική σημασία και σπουδαιότητα στο μήνυμά τους.

- King Kong (Merian Cooper/Ernest Schoedsack - U.S.A. - 1933 - 104')

Η πρώτη σπουδαία ταινία καταστροφής του παγκόσμιου κινηματογράφου. Βασισμένο στην πρωτότυπη σεναριακή ιδέα δύο άσημων μέχρι τότε δημιουργών και χάρη στην επιμονή του μεγάλου παραγωγού της εποχής Ντέιβιντ Σέλζνικ, παρουσιάστηκε η πρώτη ταινία με τα τόσα πολλά εφέ. Τα δύο μεταγενέτερα remakes, από τον Τζων Γκίγερμιν το 1976 και τον Πήτερ Τζάκσον το 2005, μπορεί να είναι ανώτερα οπτικά, παρολαυτά δεν συγκινούν όσο η απλότητα και η αθωότητα της αρχικής βερσιόν.

Υπόθεση : Ένας αμερικάνός σκηνοθέτης θέλει να γυρίσει ένα φιλμ που θα κάνει πάταγο. Βρίσκοντας μια κοπέλα για πρωταγωνίστρια και ναυλώνοντας ένα πλοίο μεταφέρεται σε ένα παρθένο νησί, στο οποίο κατοικεί το πιθηκοειδές τέρας Κονγκ..

Συν : Πρωτότυπο σενάριο για την εποχή, εφέ που θα ζήλευαν πολλοί κινηματογραφιστές, μια ακριβή παραγωγή που έβγαλε και με το παραπάνω τα χρήματα της, ένα ωραίο soundtrack και ένα άψογο μοντάζ.

Πλην : Η ταινία δεν βρίθει από μεγάλες ερμηνείες αλλά δεν νομίζω ότι είναι και το ζητούμενο σε τέτοιου είδους σινεμά. Τέλος τα έτσι κι αλλιώς αναχρονιστικά εφέ στην τωρινή κινηματογραφική ματιά μας, δλδ σημεία που μπορούν να ιδωθούν μόνο ως ιστορικά.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Το δίδυμο Κούπερ-Σκόετζακ επιδώθηκαν κυρίως σε υπερπαραγωγές των studios. Αναμφισβήτητα το "King Kong" τους στιγμάτισε. Ο μεν Κούπερ διακρίθηκε κυρίως ως παραγωγός, ο δε Σκόετζακ γύρισε μερικά blockbusters ακόμα πριν αποσυρθεί.

- The War Game (Peter Watkins - U.K. - 1965 - 46')

Από τα σημαντικότερα ντοκυμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια παραγωγή της τηλεόρασης του B.B.C., που απαγορεύτηκε να προβληθεί στο αγγλικό κοινό ως εξαιρετικά βίαιη με αποτέλεσμα να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και να διακριθεί με δύο BAFTA, βραβείο στην Βενετία, στο Μπιλμπάο και το κυριώτερο με το Όσκαρ ντοκυμαντέρ.

Υπόθεση : Η πιθανή πυρηνική επίθεση στην Μεγάλη Βρετανία και οι επιπτώσεις της στο σύνολο της παραγωγής και του πληθυσμού.

Συν : Ότι και να πει κανείς είναι λίγο. Το απίστευτο μοντάζ, σε συνδυασμό με την μουσική επένδυση και τον καταιγισμό φρικιαστικών εικόνων που σε ταρακουνούν, εξαιτίας της βαναυσότητας της πυρηνικής ενέργειας, φτάνουν και περισσεύουν. Επίσης τα κείμενα του Γουότκινς συνάδουν απόλυτα με αυτά που παρακολουθούμε.

Πλην : -

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : O Πήτερ Γουότκινς έχει αναδειχθεί πλέον ως ένας μεγάλος ντοκυμαντερίστας με πολλές δουλειές στην αγγλική τηλεόραση.

- La Jetee (Chris Marker - France - 1962 - 28')

Πάντοτε ήθελα να δω την ταινία που επηρρέσε τον Τέρυ Γκίλιαμ, ώστε να μας παρουσιάσει το 1995 το αριστουργηματικό "Twelve Monkeys". Αυτό που δεν περίμενα ήταν να δω μια κορυφαία ταινία μηκρού μήκους, η οποία με καθήλωσε στην αίθουσα του "Ιντεάλ" και με άφησε άφωνο για πολλή ώρα μετά το τέλος της. Επίσης δεν πίστευα στα μάτια μου, τα οποία μου έλεγαν ότι ο Γκίλιαμ τελικά δεν επηρρεάστηκε από αυτό το διαμαντάκι του Μάρκερ, απλά το πήρε αυτούσιο και το έκανε ταινία μεγάλου μήκους, και ως μεγάλος σκηνοθέτης που είναι το έκανε τέλεια.

Υπόθεση : Το Παρίσι αφανίζεται. Ένας άντρας μεταφέρεται με τα πειράματα των επιστημών στο μέλλον και αργότερα στο παρέλθόν ώστε να βοηθήσει την ανθρωπότητα. Όμως ανακαλύπτει την μεγάλη αλήθεια..

Συν : Ένα απίστευτο σενάριο. Μια τρομερή σκηνοθεσία. Με την μουσική του Ντάνκαν να σε κατατρέχει ολοκληρωτικά. Με την ερμηνεία του Χάνιχ να σε γεμίζει. Με την φωνή του Νεγκρόνι να σε παρασέρνει σε έναν μη τόπο, μη χρόνο.

Πλην : -

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Κρις Μάρκερ θεωρείται από τους σημαντικότερους γάλλους ντουμαντερίστες. Από το 1952, όπου χρονολογείται το πρωτο του ντοκυμαντέρ "Olympia 52",μέχρι τις μέρες μας έχει παράγει ένα μεγάλο αριθμό ντοκυμαντέρ, συνεργαζόμενος μάλιστα και με σκηνοθέτες όπως ο Γκοντάρ και ο Ρεναίς. Παράλληλα έκανε και κάποιες ταινίες μηκρού μήκους ενώ το 1997 έδωσε και την μοναδική ταινία μεγάλου μήκους του, του φουτουριστικό "Level Five".

- La Regle Du Jeu (Jean Renoir - France - 1939 - 110')

Έχει χαρακτηριστεί από τις σημαντικότερες ταινίες του προπολεμικού κινηματογράφου. Δημιουργημένη από τον μεγάλο γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Ρενουάρ, γιο του σπουδαίου ζωγράφου Πιερ Ρενουάρ. Πολλές ταινίες αργότερας πραγματεύθηκαν το ίδιο θέμα, της αστικής μπορζουαζίας και των κωμικοτραγικών καταστάσεων στις οποίες περιπλέκεται.

Υπόθεση : Στο εξοχικό ενός πλούσιου γάλλου μαρκήσιου, διοργανώνεται μια 3ήμερη γιορτή διανθισμένη από συνήθειες και ασχολίες των πλουσίων καλεσμένων, όμως τα πράγματα εκτροχιάζονται όταν τα ερωτικά κι όχι μόνο μπερδέματα περιπλέκονται.

Συν : Καταρχάς μιλάμε για μια αψεγάδιαστη σκηνοθεσία σε ένα σενάριο με πολλές σκηνές, πλάνα και ...γενικότερα μπερδέματα. Το μοντάζ πολύ καλό όπως και οι ερμηνείες των συντελεστών.

Πλην : Όπβς συμφώνησαν πολλοί στο "Ιντέαλ", η ταινία από μια στιγμή και μετά κούρασε. Και αυτό οφείλεται κυρίως στο σενάριο. Ίσως πάλι στο θέμα της, το οποίο το έχουμε δει στην ίδια του περίπου διάσταση στο "El Angel Exterminador"(1962) του Λουίς Μπουνιουέλ και "Gosford Park"(2001) του Ρόμπερτ Άλτμαν, δυο ξεχωριστές ταινίες από δύο μεγάλους δημιουργούς.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Ζαν Ρενουάρ δεν έλαβε ποτέ την αναγνωρισιμότητα και την προβολή που του άξιζε. Όπως και ποτέ δεν αναγνωρίστηκε το έργο του όσο ζούσε. Ξεκίνησε την σκηνοθετική του καριέρα του 1924 με το "Une Vie Sans Joie", με την βοήθεια του Αλμπέρ Ντιοντέν. Μέχρι την πρώτη του επιτυχία το 1935 με το "Τοni", είχε προλάβει και είχε γυρίσει ήδη 11 ταινίες. Μέχρι να φύγει για τις Η.Π.Α. στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάσε τις καλύτερές του ταινίες : "Partie De Campagne"(1936), "Le Crime De Monsieur Lange"(1936), "La Grande Illusion"(1937), "La Marseillaise"(1938), "La Bete Humaine"(1938), "La Regle Du Jeu"(1939). Στις Η.Π.Α. έμεινε μέχρι τον θάνατό του, παρολαυτά μετά τις έξι αμερικάνικες ταινίες που γύρισε το διάστημα 1941-1951, όποτε ήθελε να κάνει σινεμά πήγαινε στην Γαλλία με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσει μέχρι το τέλος της ζωής του άλλες πέντε ταινίες.

Άλλες Προβολές : "Major Dundee"(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1964 - 120'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Σαμ Πέκινπα.
Στο "Τριανόν" : "Randevu"(Ferenc Cako - Hungary - 2006 - 7'), "The Pumpkin Eater"(Jack Clayton - U.K. - 1964 - 118'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Χάρολντ Πίντερ, "St Jacques... La Mecque"(Coline Serreau - France - 2005 - 110') & "The Short Life Of Jose Antonio Gutierez"(Heidi Specogna - Germany - 2006 - 90') , σε πρώτη προβολή.

15 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 3η Μέρα (14/10/06)

Σάββατο 14 Οκτωβρίου

Την 3η μέρα του Φεστιβάλ αποφασίσαμε να δούμε μόνο την ελληνοκεντρική ταινία "Boy On A Dolphin" που προβαλλόταν στην αίθουσα του Τριανόν.

Το "Παιδί Και Το Δελφίνι" ήταν μια ταινία που παρέμενε άγνωστη στο ευρύ ελληνικό κοινό για πολλές δεκαετίες. Ο κος Μικελίδης αποφάσισε να την επαναφέρει ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να.. θαυμάσουν οι νέοι την ομορφούλα Σοφία Λόρεν και τα ελληνικά αξιοθέατα που κέντριζαν το ενδιαφερον των ξένων τουριστών την δεκαετία του '50.

Υπόθεση : Μια τσιγάννα, ένας αλβανός, δυο αμερικάνοι -ο καλός αρχαιολόγος και ο κακός αρχαιοκάπηλος- και στην μέση του πανάκριβο αρχαίο αριστούργημα "Το Παιδί Και το Δελφίνι".

Συν : Η σεξουαλικότητα της Λόρεν που σκανδάλιζε και αρχιεπίσκοπο την εποχή εκείνη και όμορφες μελωδίες του Hugo Friedhofer -που προτάθηκε και για Όσκαρ μουσικής- με το "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη" να σου μένει από την ταινία.. μετράνε;

Πλην : Καταρχάς συνειδητοποιείς τι έχεις πάει να δεις. Μια αμερικάνικη παραγωγή της Warner, που στηρίζεται στην εκρηκτικότητα της στάρλετ της εποχής, ιταλίδας Σοφία Λόρεν και στα όμορφα ελληνικά τοπία της Αθήνας και της Ύδρας. Από κει και πέρα δεν περιμένεις ούτε ερμηνείες, ούτε σκηνοθετικά τρυκ ούτε καν καλό σενάριο, το οποίο αν το εντρυφήσουμε είναι για γέλια.
Παρατήρηση της Λένας : Πως είναι δυνατόν η Λόρεν να βγαίνει από την θάλασσα και να είναι πιο όμορφα βαμμένη από πριν; Έλα ντε!

Φιλογραφία Σκηνοθέτη : Ο Γιαν Νεγκουλέσκο -ρουμάνος στην καταγωγή- ήταν αυτό που ονομάζουμε επαγγελμάτιας εκτελεστής σκηνοθέτης. Μέχρι το 1970, όπου χρονολογείται και η τελευταία του ταινία, ανέλαβε πολλές αμερικάνικες παραγωγές -μιλάμε για δεκαετίες '40, '50 και '60-, ως επί το πλείστον αδιάφορες.

Άλλες Προβολές : Την ίδια μέρα στο "Τριανόν" προβλήθηκαν : "Flatlife"(Jonas Geirnaert - Belgium - 2006 - 11') & "Hoi Maya"(Claudia Lorenz - Switzerland - 2006 - 12'), "Ride The High Country"(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1961 - 93') & "Patt Garett And Billy The Kid"(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1973 - 106'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Σαμ Πέκινπα, "Johnny Was"(Mak Hammond - U.K. - 2005 - 93'), σε πρώτη προβολή.
Στο "Ιντεάλ" : "Confidential Report"(Orson Welles - France/Spain - 1955 - 92'), η ιστορική ταινία "Mr. Arkadin" του Γουέλς, "The Co-Between"(Joseph Losey - U.K. - 1970 - 118'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Χάρολντ Πίντερ, "Bring Me The Head Of Alfredo Garcia"(Sam Peckinpah - U.S.A./Mexico - 1974 - 112'), το καλτ ταινιάκι του Πέκινπα στα πλάισια του αφιερώματός του, "Borat"(Larry Charles - U.S.A. - 2006 - 82'), σε πρώτη προβολή.

14 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 2η Μέρα (13/10/06)

Παρασκευή 13 Οκτωβρίου

Η δεύτερη ημέρα μπορεί να χαρακτηριστεί και ημέρα ιστορικών ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου. Βέβαια θα ακολουθήσουν πολλές ακόμα παρόμοιες σινεφίλ καταστάσεις.

- Τριανόν

"Viaggio In Italia" (Roberto Rosselini - Italy/France - 1954 - 97')

Aπό τις σημαντικότερες ταινίες του σπουδαίου ιταλού σκηνοθέτη, η οποία έχει ψηφιστεί στις δώδεκα καλύτερες όλων των εποχών. Σπουδαίο μελόδραμα καταστάσεων, με πρωταγωνιστικό δίδυμο τους Sanders-Bergman(σύζηγος του Ροσσελίνι, αμφότεροι έχουν πρωταγωνιστήσει σε ταινίες του Χίτσκοκ).

Υπόθεση : Ένα αντρόγυνο από την Αγγλία αποφασίζει ταξίδι στην Ιταλία για δουλειές και αναψυχή. Στην πορεία του ταξιδιού διαπιστώνουν ότι δεν γνωρίζονται καθολου, τσακώνονται συνεχώς και το μέλλον οδηγεί στον χωρισμό..

Συν : Αριστουργηματική σκηνοθεσία ειδικά στις σκηνές των αξιοθέατων σε συνδυασμό με την ψυχολογία της Μπέργκμαν. Η μόνιμξ μουσική επένδυση από μαγευτικά ιταλικά τραγούδια, α καπέλα ερμηνευμένα ως χάλι σε πολλές σκηνές. Φωτογραφία για σεμινάριο..

Πλην : Τα σκηνοθετικά τρικ της εποχής που πλέον θεωρούνται ξεπερασμένα, στα μάτια του σημερινού θεατή. Για το αναχρονιστικό και μόνο!

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Ρομπέρτο Ροσσελίνι θεωρείται ο πατέρας του ιταλικού νεορεαλισμού της δεκαετίας του '40, με ακρογωνιαίους λίθους τις ταινίες "Roma Citta Aperta"(1945) και "Germania Anno Zero"(1948). Ένα κίνημα που δημιουργήθηκε μαζί με τους επίσης σπουδαίους Ντε Σίκα, Ντε Σάντις, Λατουάντα, Βισκόντι, με μια τεχνοτροπία που επηρρέασε μεταγενέστερα πολλούς ιταλούς σκηνοθέτες όπως τον Φελίνι και τον Παζολίνι. Από κει και πέρα ο Ροσελίνι σε μια σκηνοθετική καριέρα που ξεκινά από την πρώτη μεγάλου μήκους του "Un Pilota Ritorna" το 1942 μέχρι τον θάνατό του το 1977, έχει να επιδείξει 22 ταινίες ποικίλου περιεχομένου.

*Άλλες Προβολές : "Scen nr: 6882 ur Mitt Liv"(Ruben Ostlund - Sweden - 2006 - 9'), "King Kong"(Merina Cooper/Ernest Schoedsack - U.S.A. - 1933 - 104'), η πρώτη σπουδαία ταινία καταστροφής στην ιστορία του κινηματογράφου με κάθε μεταγενέστερο remake της να μοιάζει απλά λίγο, "The Caretaker"(Clive Donner - U.K. - 1963 - 105'), στα πλαίσια του αφιερώματος για τον Χάρολντ Πίντερ και τέλος το ακυκλοφόρητο "Funny Ha Ha"(Andrew Bujalski - U.S.A. - 2003 - 89').

- Ιντεάλ

"The Wild Bunch" (Sam Peckinpah - U.S.A. - 1969 - 145')

Θρυλικό γουέστερν από έναν ακραίο αμερικανό σκηνοθέτη, που δεν τιμήθηκε ποτέ με Όσκαρ για την πρωτότυπη δημιουργική ματιά του, γιατί απλά ήταν ασύμβατος με κάθε τι κατεστημένο. Ένα γουέστερν για παράνομους, χωρίς εθνικιστικούς ηρωϊσμούς όπως τα τόσα της εποχής, με ένα κοινότυπο σενάριο με μια αιφνιδιαστική σκηνοθεσία.

Υπόθεση : Μια συμμορία ληστών, ένας κυνηγός επικυρηγμένων, ένας μεξικανός στρατηγός.. και κάπου στην μέση για μια χούφτα όπλα και χρυσό! Ή απλά για την τιμή τους..;

Συν : Όταν σε μια κλασσική ιστορία με πιστολίδι, τσιγάρο, πόρνες και ουίσκι καταφέρνεις ένα απρόβλεπτο τέλος με μια σκηνοθετική ματιά που σε απορροφά μέχρι τους τίτλους του τέλους, τότε τι έχεις να πεις;

Πλην : Άσχετα με το τι λέει ο Μικελίδης, εγώ παρατήρησα ένα πολύ κακό μοντάζ.

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ύστερα από μια πετυχημένη πορεία στην αμερικανική τηλεόραση, ο Σαμ Πέκινπα κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1961 με το "The Deadly Companions". Ακολούθησαν έξι αριστουργηματικά γουέστερν, πέντε δραματικα θρίλερ, μια πολεμική ταινία("Cross Of Iron") και μια κωμωδία("Convoy"). Ολοκλήρωσε την καριέρα του 1983 με το μέτριο "The Osterman Weekend" και ένα χρόνο μετά πέθανε, συνεχίζοντας αδιάκοπα μέχρι το τέλος να απορροφά τις δύο αγαπημένες του συνήθειες : κοκαΐνη και αλκοόλ!

*Άλλες Προβολές : "The Emerald Forest"(John Boorman - U.K. - 1985 - 110'), στα πλαίσια του αφιερώματος για το μέλλον του πλανήτη και τέλος το "Ai no Corrida"(Nagisa Oshima - Japan/France - 1976 - 105'), η διασημότερη αισθησιακή ταινία του κινηματογράφου.

13 Οκτ 2006

"19ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου" - 1η Μέρα (12/10/06)



Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2006

Αίθουσα "Τριανόν"

Επίση έναρξη του 19ου Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ που διοργανώνει η εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", με διευθυντή προγράμματος τον σπουδαίο έλληνα κριτικό Νίνο Φένεκ Μικελίδη.

Η ταινία που άνοιξε και επίσημα την αυλαία του φετινού "Πανοράματος", δεν είναι άλλη από την καινούρια δημιουργία ενός από τους σημαντικότερους έλληνες σκηνοθέτες του πάλαι ποτέ Ν.Ε.Κ.. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος με το σουρεαλιστικό "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" -ένα δραματικό μιούζικαλ με κωμικές προεκτάσεις- συμπληρώνει μια άτυπη τριλογία για το κέντρο της Αθήνας, που ξεκίνησε το 2002 με το "Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου" και συνεχίστηκε το 2004 με το "Delivery". Δυο ομολογουμένως πολύ καλές ταινίες, σε αντίθεση με την τωρινή του δημιουργία, η οποία απογοήτευσε. Έτσι λοιπόν η ειδική προβολή της ταινίας που πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την επίσημη, με τους δεκάδες επίσημους παρακαλώ, δεν άρεσε στο έτσι κι αλλιώς λίγο κοινό του "Τριανόν" που παραβρέθηκε στην αίθουσα, με αποχωρήσεις, γέλια και γιουχαΐσματα. Κρίμα για έναν τόσο μεγάλο δημιουργό. Ελπίζουμε σε μια καλύτερη συνέχεια.

Υπόθεση : Ένας άντρας, τρεις γυναίκες, μια αρρώστεια, η αποκάλυψη της αλήθειας και στο ενδιάμεσο... αποφθέγματα για τον έρωτα!

Συν : H φωτογραφία του Άρη Σταύρου και η μουσική επένδυση του Σταμάτη Κραουνάκη.. όλα τα λεφτά της ταινίας. Θεσπέσια η μουσική απόδωση του ποιήματος της Μυρτιώτισσας. Επίσης πολύ καλή η απόδοση του ντουμπλαρίσματος.

Πλην : Πολύ κακές ερμηνείες. Η χειρότερη της Σολωμού, τηλεοπτική του Παπαδόπουλου, οι υπόλοιπες αδιάφορες. Σεναριακά λάθη, σκηνοθετικά ατοπήματα. Η cine-φίλη μου στο "Πανόραμα", η Λένα Τσιλιβή, μέτρησε συνολικά πέντε λάθη. Επίσης οι χορογραφίες του Κωνσταντίνου Ρήγου στυλ καποέιρα, δεν συνάδουν στο ύφος και το στυλ της ταινίες. Ήταν επιεικώς άσχετες!

Φιλμογραφία Σκηνοθέτη : Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος θεωρείται από τους θεμελιωτές του Ν.Ε.Κ.. Μπήκε στο ελληνικό κινηματογραφικό στερέωμα το 1975 με τα "Χρώματα της Ίριδας". Σπουδαία θεωρείται η α' περίοδος της φιλμογραφίας του, που πριλαμβάνεις ταινίες όπως "Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας"((1978), "Μελόδραμα;"(1981), "Βαριετέ"(1985), "Η Γυναίκα Που Έβλεπε Τα Όνειρα"(1988). Η β' περίοδος ξεκινά με την έλευση της δεκαετίας του '90 με σαφώς κατώτερες ταινίες, περισσότερο εμπορικές και σαφώς πιο εύπεπτες στο ευρύ κοινό : "Ονειρεύομαι τους Φίλους Μου"(1993), "Ο Εργένης"(1997), "Αυτή η Νύχτα Μένει"(1999) και η πιο αδύναμη ταινία της φιλμογραφίας του(μέχρι την τωρινή;) το κακό αλλά ατμοσφαιρικά ιλουστρασιόν "Beautiful People"(2000).

Άλλες Προβολές : Στην αίθουσα του "Τριανόν" νωρίτερα προβλήθηκαν : "Rain Is Falling"(Holger Ernst - Germany - 2006 - 15') και η ιστορική "Hangmen Also Die"(Fritz Lang - U.S.A. - 1943 - 134'), που εντάσσεται στο αφιέρωμα για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος υπήρξε σεναριογράφος της ταινίας(για μοναδική φορά στην καριέρα του, από τον μέντορα του γερμανικού εξπρεσιονισμού αυστριακό σκηνοθέτη Φριτζ Λανγκ.
Στην αίθουσα του "Ιντεάλ" προβλήθηκαν : "Straw Dogs"(Sam Peckinpah - U.S.A. - 1970 - 118'), που εντάσσεται στο αφιέρωμα στον μεγάλο αμερικανό δημιουργό των γουέστερν Σαμ Πέκινπα, "Τhe Servant"(Joseph Losey - U.K. - 1963 - 112'), που εντάσσεται στο αφιέρμα για τον νομπελίστα λογοτέχνη, θεατρικό και κινηματογραφικό σκηνοθέτη και συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ και τέλος το "Silentium"(Wolfgang Murnberger - Austria - 2006 - 116'), ταινία πρώτης προβολής.

->Τη Τετάρτη 11 Οκτωβρίου προβλήθηκε η καινούρια ταινία του Όλιβερ Στόουν "World Trade Center", για τους Δίδυμους Πύργους και την τρομοκρατική επίθεση στις Η.Π.Α. στις 11/9/01, σπάζοντας έτσι τον όρο "Ευρωπαϊκό" του φετίνού "Πανοράματος".

11 Οκτ 2006

"Petits Poemes En Prose (Le Spleen De Paris)" - Charles Baudelaire (1862)


Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει μια βουτιά μέσα στο πλήθος : ν' απολαμβάνεις το πλήθος είναι μια τέχνη, και μόνο εκείνος που του 'δωσε μια νεράιδα στην κούνια του την αγάπη της μεταμφίεσης και της μάσκας, το μίσος του σπιτιού και το πάθος του ταξιδιού, μπορεί να δοθεί σ' ένα όργιο ζωτικότητας σε βάρος του ανθρώπινου γένους. Πλήθος, μοναξιά : ίσοι όροι και που μπορούν ν' αλλάξουν για τον δραστήριο και γόνιμο ποιητή. Όποιος δεν ξέρει να γεμίσει με κόσμο τη μοναξιά του, δεν ξέρει ούτε να είναι μόνος μέσα σ' ένα πολυάσχολο πλήθος. Ο ποιητής απολαμβάνει αυτό το ασύγκριτο προνόμιο, να μπορεί κατά το κέφι του να 'ναι ο εαυτός του και ο άλλος. Όπως αυτές οι περιπλανώμενς ψυχές που ζητούν ένα σώμα, μπαίνει, όταν θέλει, μέσα στην πραγματικότητα του καθενός. Γι' αυτόν μόνο, όλα είναι προσιτά, και αν μερικοί χώροι φαίνονται να του είναι κλειστοί, είναι γιατί στα δικά του μάτια δεν αξίζουν τον κόπο να τους επισκεφτεί. Ο μοναχικός και σκεφτικός διαβάτης βγάζει μια μοναδική μέθη απ' αυτή την παγκόσμια επικοινωνία. Εκείνος που αγκαλιάζει εύκολα το πλήθος γνωρίζει απολαύσεις πυρετικές, που θα στερηθούν αιώνια ο εγωϊστής, κλειστός σα σεντούκι, και ο τεμπέλης, φυλακισμένος σα μαλάκιο. Υιοθετεί σα δικά του όλα τα επαγγέλματα, όλες τις χαρές και όλες τις δυστυχίες που του παρουσιάζει η περίσταση. Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αγάπη είναι πολύ μικρό, πολύ περιορισμένο και πολύ αδύνατο, αν συγκριθεί μ' αυτό το ανέκφραστο όργιο, μ' αυτή την ιερή πορνεία της ψυχής που δίνεται ολόκληρη, ποίηση και ελεημοσύνη, στο απροσδόκητο που παρουσιάζεται, στον άγνωστο που περνάει. Είναι πολύ καλό να μαθαίνεις καμμιά φορά στους ευτυχισμένους αυτού του κόσμου, έστω και μόνο για να ταπεινώσεις για μια στιγμή την ανόητη υπεροψία τους, πως υπάρχουν ευτυχίες ανώτερες από τη δική τους, πιο πλατιές και πιο εκλεπτυσμένες. Οι ιδρυτές αποικιών, οι θρησκευτικοί ηγέτες λαών, οι ιεραπόστολοι εξόριστοι στην άκρη του κόσμου, ξέρουν χωρίς αμφιβολία κάτι απ' αυτά τα μυστηριακά μεθύσια, και στην καρδιά της απέραντης οικογένειας που γεννήθηκε η μεγαλοφυία τους, πρέπει να γελούν μερικές φορές μ' αυτούς που τους λυπούνται για την τόσο πολυτάραχη μοίρα τους και για την τόσο αγνή ζωή τους.
(Τα Πλήθη)

*Ο Κάρολος(ή Σαρλ) Μπωντλαίρ θεωρείται ως ο πλέον κλασσικός ποιητής της γαλλικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Τον έχουν χαρακτηρίσει καταραμένο, πεσιμιστή και ποιητή της παρακμής. Η αλήθεια είναι ότι στην ποίηση του Μπωντλαίρ η η ερωτική και θανατερή ατμόσφαιρα πέφτει κάπως βαριά στα μυαλά και στις ψυχές των αναγνωστών. Εκεί όμως έγκειται όλη η μαγεία του.. Ο Κάρολος Μπωντλαίρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1821, αργοπεθαίνει στο Βέλγιο -όπου είχε αυτοεξοριστεί μετά τις αρνητικές κριτικές και της δεύτερης έκδοσης του μεγάλου του δημιουργήματος τ, τα διάσημα "Άνθη του Κακού"- και ο θάνατος τον βρίσκει στην γαλλική πρωτεύουσα το 1867, σε ηλικία 46 χρόνων. Φίλος με όλους του μεγάλους γάλλους λογοτέχνες της εποχής, όπως ο Νερβάλ, ο Μπαλζάκ, ο Γκωτιέ, ο Μαλαρμέ, ο Ουγκώ και ο Φλωμπέρ, ο μεγάλος αυτός γάλλος υπερεαλιστής υπήρξε μεγάλος κριτικός εικαστικής και λογοτεχνίας σε πολλά έντυπα και εφημερίδες της εποχής του, δημοσιογράφος, μεταφραστής των έργων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε(για πρώτη φορά σε γλώσσα μη αγγλική) και επιμελητής αφιερωμάτων και εκδόσεων σε μεγάλους καλλιτέχνες. Η συλλογή που τον σημάδεψε ήταν τα "Άνθη του Κακού".
Στα χέρια μας κρατάμε μια σπουδαία εκδοση των Εκδόσεων Ίκαρος, σε μετάφραση της Εύας Μυλωνά και επιμέλεια του Αντώνη Κέπετζη, -τρίτη έκδοση του 2005, οι άλλες δύο ήταν το 1978 και 1989- με πολυτελής εικονογράφηση, πρόλογο της Μυλωνά, βιογραφία του Μπωντλαίρ και σημειώσεις για κάθε απορία." Ν.Ι.Π.

7 Οκτ 2006

"Τα Ποιήματα" - Μαρία Πολυδούρη (2001)


Θα Πεθάνω Μιαν Αυγούλα Μελαγχολική
(Οι Τρίλιες Που Σβήνουν, 1928)

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,
όταν αντίκρυ θ' ανοίγει μες στη γάστρα μου δειλά
ένα ρόδο - μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη
και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους, σιωπηλά.

(...)

Και Τώρα Κλείστε Ερμητικά
(Ηχώ Στο Χάος, 1929)

Και τώρα κλείστε ερμητικά τις θύρες. Τελειώσαν
όλα. Να φύγουν κι οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι όλα μου λείψαν
κι έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.

(...)

"Οι δύο μοναδικές συλλογές που πρόλαβε να εκδόσει η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, στα μόλις 28 χρόνια της ζωής της. Γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Έζησε στην μεσσηνιακή πόλη, στο Γύθειο, στα Φιλιατρά, στην Αθήνα και στο Παρίσι. Δούλεψε ως δημόσιος υπάλληλος για έξι χρόνια, σπούδασε Νομική αλλά δεν τελείωσε, φοίτησε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και συμμετείχε μόλις σε μια παράσταση. Φιλάσθενος, πέρασε πολύ καιρό από την ζωή της σε νοσοκομεία κι εκεί πέθανε. Έκανε έναν αρραβώνα, είχε και ένα μεγάλο αλλά ανεκπλήρωτο έρωτα με τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη. Δύο ποιητικές συλλογές συνολικά 104 ποιήματα. 38 ανέκδοτα ποιήματα. 4 μεταφράσεις.
Μια αξιοπρόσεχτη συλλογή όλων των ποιημάτων της Πολυδούρη, από τις Εκδόσεις Γράμματα το 2001, σε φιλολογική επιμέλεια του Ισίδωρου Πετρίδη.