7 Μαρ 2007

"Η Έλαφος Των Άστρων" - Νίκος Καρούζος (1962)


της μητρός μου, ότι εν τη κοιλία αυτής
η φιλία του κάλλους εδόθη μοι

Τι είναι ο έρωτας έζησα με τ' άστρα
κρατώντας το στέρνο μου στα χέρια ξεκαρφωμένο
εγώ έπεφτα όπως ένας κάδος πέφτει σε πολλές σκάλες
χύνοντας το νερό τόσον άτυχο
εγώ έπεφτα
ενώ καίγονταν μέσα μου τα εικοσιτετράωρα.
Να η λαλιά της αγάπης στις σκόνες στα ποδήματα
έχω τη χάρη να γκρεμίζομαι απ' τα σπλάχνα
και βλέπω, είναι με το μέρος μου ο ίλιγγος.

(Ροή της Αγαπημένης, Συντριμμένος)

Διαβαίνω αγιάτρευτος μεσ' στο όνειρό μου
σε δίχτυ μόνος της πρώτης σιωπής
έδειξα τα πτηνά διχάζεται ο δρόμος
η αλήθεια φαρδαίνει πάντα την ορμή.
Κ' η μοίρα των άστρων
θα είναι τέφρα θα είναι μια μεγάλη πυρική
τώρα μαθαίνω το αίμα μου
δίχως τους δροσερούς υάκινθους
τώρα σε βλέπω δρόμε του καλού σαν ειδοποίηση με κρίνους
έχοντας το σακούλι του αναστεναγμού
κι όλο πηγαίνω
πηγαίνω
στις πηγές.

(Έρημος σαν την Βροχή)

Σύρματα τιμημένα της ζωής μου
όπου με ζώνετε τόσα χρόνια
σκλάβος ανέβηκα ως τ' αστέρια
τη ζωωδία των ανθρώπων έχοντας ακυρώσει
μεσ' στην ορμή για ποίηση
μεσ' στην ορμή για έρωτα
σύρματα της ζωής μου.

(Εννέα Ποιήματα μεσ' στην Αθήνα, Ηχηρό)

Βρέθηκα πάλι με το άνθος έρημος
εδώ στο φως του καπηλείου
φεύγει σαν έντομο η ματιά προς τη συννεφιασμένη οροφή
καυσόξυλα τα κάρβουνα η μαυρισμένη σκάλα
τόσον αρχαία
όσο και η γεύση του θεού μεσ' στη ροή μας.
Είναι σαν εκκλησία ο χώρος είναι οι Έλληνες
όποιος νεκρός εδώ μ' ευσέβεια μνημονεύεται
προσμένει ο καιρός απάνω στις σκόνες.
Α η ζωή τι παιδεμός
σαρώνει τη χαρά με θειάφι...

(Μνήμη της Πατρίδας, Πίνοντας Κρασί)

Γεννιέται ο άνθρωπος κι ο ήλιος γίνετ' αμέσως πάθος
ο ποιητής έχει ένα δρόμο σαν όνειρο μαύρο χαμογελαστό
έχει ένα βέβαιο δρόμο
τόπους-τόπους αγκάθια
τόπους-τόπους ωραία χαλιά
π' ο άτυχος τα ματώνει.
Κι όταν ο ήλιος πέσει στις θνητές κορφές
αρχίζουν τ' άστρα. Εκεί του δρόμου η τέλεψη
πάλι μια γέννα μας προσμένει.

(Ο Ποιητής έχει ένα Βέβαιο Δρόμο)

*Πόσο σπουδαίοι γίνονται οι ποιητές μετά θάνατον ε; Αχ! Όχι ότι ο Καρούζος δεν ήταν και πριν μεγάλος ποιητής, πέθανε άπορος όμως, σχεδόν αβοήθητος, και μετά να σου τα υμνολόγια.. Η καθολική αναγνώριση λένε!
Οι Εκδόσεις Ίκαρος μετά το θάνατό του εξέδωσαν τα Άπαντά του σε δύο τόμους. Ο πρώτος τόμος "Τα Ποιήματα Α' (1961-1978)", περιλαμβάνουν τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Νίκου Καρούζου -ιδιωτικής έκδοσης- "Η Έλαφος Των Άστρων", η οποία βγήκε στα 1962, ένα χρόνο μετά την επίσης ιδιωτική πρώτη του συλλογή "Ποιήματα"(1961).
Η "Έλαφος των Άστρων" είναι αριστουργηματική. Είναι ερωτική, υπαρξιακή, μιλάει για αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα, μιλάει για τη φύση και τα πράγματα. Περιλαμβάνει 35 ποιήματα, εκ των οποίων τα 9 είναι οι εξής θεματικές : "Ροή της Αγαπημένης"(7 ποιήματα), "Εννέα Ποιήματα μεσ' στην Αθήνα"(9 ποιήματα), "Φλόγες από Αίμα"(10 Ποιήματα), "Ελεύσεις"(10 Ποιήματα), "Μνήμη της Πατρίδας"(4 Ποιήματα), "Τρίπτυχο"(3 Ποιήματα), "Τρίπτυχο Δεύτερο"(3 Ποιήματα), "Λυρικό Ημερολόγιο Προς Την Άνθηση"(8 Ποιήματα), "Ασκήσεις Άνθους"(4 Ποιήματα). Τουτέστιν μιλάμε για μια συλλογή 84 ποιημάτων(!).. Απλά ονειρικά..

Βιογραφία Νίκου Καρούζου

Ο Νίκος Καρούζος θεωρείται από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές του 20ου αιώνα, σπουδαίο μέλος της α' μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στα 1929, στο οποίο θεωρείται λαϊκός ήρωας με την προτομή του να δεσπόζει, και πέθανε στην Αθήνα στα 1990, τη δεύτερη αγαπημένη του πόλη στην οποία έζησε όλη του τη ζωή αλλάζοντας δεκάδες συνοικίες και σπίτια. Σπούδασε νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

"Νίκος Καρούζος είναι από τους ποιητές της λεγόμενης πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Η ποίησή του σκοπεύει να αναμορφώσει το χάος των εντυπώσεων και παραστάσεων της καθημερινότητας. Από αυτή την άποψη, ο Νίκος Καρούζος είναι ευπρόσβλητος σε οτιδήποτε το ανθρώπινο. Μακριά από δογματικές «κακοτοπιές του πνεύματος», δεν ξορκίζει τις αντιφάσεις των ιστορικών και ατομικών βιωμάτων του, αλλά αντίθετα, τις εξαίρει και πάντα αποπειράται μες από τη ποιητική του να δει το «εξαφθέν φως» που γεννιέται στη ψυχή του ποιητή μετά «την πολλή συνουσία γιγνόμενη περί το πράγμα». Προσυπογράφοντας ποιητικά το αριστοτελικό «το ον λέγεται πολλαχώς» με τον στίχο «η αλήθεια λέγεται πληθυντικός», ο Νίκος Καρούζος είναι από αυτή την άποψη ένας φυγάς και μάλιστα θεόθεν, για να χρησιμοποιήσουμε και τον πασίγνωστο στίχο του Εμπεδοκλή από τους «Καθαρμούς» του, που ενστερνίζεται ως προς το βαθύτερο βιωματικό περιεχόμενο του και ο ίδιος ο Νίκος Καρούζος."

Διαβάστε για τον Νίκο Καρούζο :

-Περιοδικό E-Poema : http://www.e-poema.eu/dokimio.php?id=58

Βιβλία του Νίκου Καρούζου :

1. Ποιήματα - 1961
2. Η Έλαφος Των Άστρων - 1962
3. Ο Υπνόσακκος - 1964 (Ζάρβανος)
4. Μεταφυσικές Εντυπώσεις απ' τη Ζωή ως το Θέατρο - 1966 (Άψινθος)
5. Πενθήματα - 1969
6. Λευκοπλάστης για Μικρές και Μεγάλες Αντινομίες - 1971
7. Χορταριασμένα Χάσματα - 1974 (Εγνατία)
8. Απόγονος Της Νύχτας - 1978 (Πολύπλανο)
9. Δυνατότητες Και Χρήση Της Ομιλίας - 1979 (Εγνατία)
10. Ο Ζήλος του Μη Σχετικού Με Παροράματα - 1980 (Πολύπλανο)
11. "Χορχέ Λουίς Μπόρχες" Ο Δημιουργός Και άλλα Κείμενα (συνερ. Δ. Καλοκύρης)
- 1980 (Ύψιλον)
12. Μονολεκτισμοί Και Ολιγόλεκτα - 1980 (Εξάντας)
13. Φαρέτριον - 1981 (Εξάντας)
14. Αναμνηστική Λήθη - 1982 (Γοργώ)
15. Αντισεισμικός Τάφος - 1984 (Εστία)
16. Συντήρηση Ανελκυστήρων - 1986 (Καστανιώτης)
17. Χρόνος - 1986 (Μίμνερμός)
18. Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη - 1987 (Απόπειρα)
19. Περί Ζωγράφων - 1988 (Galerie Titanium)
20. Ερυθρόγραφος - 1988 (Απόπειρα)
21. Λογική Μεγάλου Σχήματος - 1989 (Ερατώ)
22. Τα Βαθυκύανα Ποιήματα - 1990 (Μίμνερμος)
23. Ευρέσεις στο Κυανό Κοβάλτιο - 1991 (Ίκαρος)* Ν..Ι.Π.

(Διαδικτυακή Σύλλογή ΙΙ)