20 Απρ 2007

" Κραυγή " - Στράτος Π. (20/4/07)




Όλοι εσείς, και ”ποιητές” και ”συγγραφείς” – διακεδαστές
Όλοι εσείς που σε λήθαργο να ρίξετε θέλετε τον κόσμο
Ταΐζετε το μυαλό του με το χόρτο της λήθης, της αποχαύνωσης
βαδίζετε παράλληλα με τη διαφθορά κ τη σαπίλα των ημερών

Ντύνετε την ασχήμια μ’ ένα χρυσοστόλιστο πέπλο κεντημένο
με λόγια εξυμνηστικά, κρύβετε εσκεμένα την αλήθεια
Από τις θέσεις σας μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια των ανθρώπων
αντί αυτού, τα κλείνετε ερμητικά με τους φανφαρονισμούς σας

Περπατώ ανάμεσά σας, αναπνέω την υποκρισία σας
μοιάζω να είμαι ένας από εσας, αλλα δεν είμαι
Ελεύθερος σηκώνω το κεφάλι ψηλά, ζω στο σκοτάδι της μέρας σας
και κάθε νύχτα ξάγρυπνος αναζητώ μια πραγματική λάμψη

Δεν αποδέχομαι κανένα τίτλο, δε διακεδάζω καμία ψυχή
αυτά που γράφω στο σκοτάδι θα τα κρύψω
λίγοι θα ‘ναι αυτοί που θα τα αναζητήσουν
και ακόμα λιγότεροι εκείνοι που θα τα κατανοήσουν

Ας εξυμνήσουμε λοιπόν τη φύση που τόσο όμορφα κείτεται
σχεδόν νεκρή γύρω μας, έχοντας χάσει πια την αυθεντικότητά της.
Ο Vivaldi θα αυτοκτονουσε γεμάτος φρίκη στην ιδέα οτι το
έργο του δεν υφίσταται πια, αδυνατώντας να το πιστέψει.

Ας εξυμνήσουμε λοιπόν για μια ακόμη φορά τον έρωτα κ την αγάπη
γυρνώντας την πλάτη στον πόνο κ την αδικία
Ας γιορτάσουμε όλοι μαζί με χαρά τα Θεία
ξεχνώντας ότι αποτρόπεο και αηδιαστικό συμβαίνει γύρω μας.

Όχι δεν είμαι πεσιμιστής ούτε μηδενιστής κ πάνω απ’ όλα
καλύτερος δε θαρρώ πως είμαι από σας
διασκεδάζω, απολαμβάνω τις καθημερινές χαρές μαζί σας
δεν ξεχνώ όμως και τα μάτια μου ανοιχτά κρατώ

Θυμάμαι κάποιο βράδυ κάπου ανάμεσα σε καπνό και αλκοόλ
λόγια ποιητικά άκουσα κ άναυδος κοντοστάθηκα να παρακολουθώ
Ηχούσαν όμως άσχημα στ’ αυτιά των ακροατών,
γεμάτα φρίκη, οδύνη και με λόγο εξοργιστικό

Το χλευασμό και την κατακραυγή συνάντησε μπροστά του
από αυτούς που κουρδίσατε εσείς σ’ ετούτο το ρυθμό
Κυνηγημένος έτρεξε γρήγορα και γω ανύμπορος

ντροπιασμένος τον έβλεπα να απομακρύνεται

Χάθηκε στο θόρυβο της πόλης.’’Προτιμώ να θυσιαστώ εγώ
σ’εκείνο το υπέρτατο ον, προκειμένου να σταματήσουν όλα
αυτά που με δάκρυα στα μάτια παρατηρώ καθημερινά.Το μόνο
που με απελπίζει, οτι δεν υπάρχει Τίποτα εκει να μ’ ακούσει...’’

Λόγια αγνά, πραγματικά – ένας άνθρωπος όχι σαν κ’ εσάς
μα ούτε σαν κ’ εμένα, κατατρεγμένος απ’ το δημιούργημά σας
Κοιμηθείτε άλλο ένα βράδυ ήσυχοι, με γεμάτα τα στομάχια σας,

πνιγμένοι στη ματαιοδοξία σας,ο όχλος σας είναι αποκοιμισμένος...