5 Μαΐ 2007

" Τα δήθεν δε Γουστάρω " - Στράτος Π. (20/4/07)




Αυτό δεν είναι ένα ακόμη ποίημα ερωτικό, μήτε γι’αγάπη μιλάει
ένα φευγιό μεγαλώνει μέσα μου χρόνια τώρα ,
ανύμπορος να το κατευνάσω το πνίγω στο αλκοόλ
αδυνατώ να το τιθασεύσω, με νικά κάθε φορά

Πίνω, μεθώ, μόνος μένω και σ’ετούτο το ξημέρωμα
και εσύ την παρέα σου μου έταζες μέχρι το τέλος
ψέμα ήσουν, δεν περίμενα κάτι άλλο – δήθεν
μα κοίτα πως κατάντησες, μια ευθεία να πάρεις δε μπορείς

Τράβα για ύπνο και αυτό το βράδυ στα κομμάτια σου
μόνος θα γυρνώ στης πόλης τους δρόμους
ψάχνω για σωτηρία χρόνια τώρα
ψάχνω για λύτρωση, μια συντροφιά στο τελείωμά μου

Ανοίγω το στόμα μου, οργή βγαίνει και πάλι
Σας βαρέθηκα πια, όλες – εσάς
τάχα μου αλάνια, πίνετε, παίρνετε drugs
μα στο τέλος ένα τίποτα, βαρέθηκα να σας περιμένω

Δε ζητώ συγνώμη για όσα γράφω, ποτέ
Λέξεις στο μυαλό που πρέπει να βγούν
απογοήτευση, πίκρα - τα λόγια μου σκληρά το ξέρω
πιστεψα θα ‘σουν κατι διαφορετικό, έκανα λάθος

Έμαθα να πίνω στη ζωή μου, να πίνω και να πίνω
Βαρέθηκα να σε περιμένω να ξερνάς αγκαλιά με τη λεκάνη σου
κοιμήσου στον κόσμο σου νομίζοντας πως είσαι ένα ακόμη τυπάκι
Υπάρχουν τόσοι να σε πιστέψουν, τράβα προς τα κει – ακούς;

Εγώ θα συνεχίσω να ταξιδέυω και αυτό το βράδυ
λίγη μουσική, λίγος αέρας κρύος, απλά πηγαίνω
ένα τσιγάρο στο στόμα, οδηγώ στο πουθενά – μακρυά από σένα

άλλη μια νύχτα παγιδευμένος σ' ένα όνειρο να πίνω μόνος...