1 Οκτ 2007

"Αερομαχίες" - Ηρακλής Τσατσούλης (Διήγημα)

Το Α' μέρος του διηγήματος εδώ : http://vakxikon.blogspot.com/2007/09/blog-post_28.html

Εφόσον δεν υπήρχε κατάρριψη, ο τελικός μπορούσε να πάει μέχρι και στους τρεις γύρους. Αν και το τέλος του τρίτου γύρου έβρισκε τα αεροπλάνα ασφαλή στις βάσεις τους, τότε μέτραγαν τα σημεία και, αν και εκεί υπήρχε ισοπαλία, κέρδιζε η μεγαλύτερη συνολική βαθμολογία. Άναψα τσιγάρο καθώς συνδεόμουν με το site του διαγωνισμού για να ελέγξω το σκορ του αντιπάλου μου.

Ο Αντισμήναρχος Corso της αμερικανικής αεροπορίας ήταν φυσικά μια περσόνα, πίσω από την οποία μπορεί να κρυβόταν ένας Βέλγος, ένας Ιταλός ή ένας Κινέζος από το Χονγκ Κονγκ. Κρυβόταν δεν είναι ακριβώς η σωστή λέξη, μια και προαιρετικά μπορούσες να αφήσεις τα πραγματικά σου στοιχεία, σύντομο βιογραφικό και φωτογραφία. Δεν ήταν αυτά που με ενδιέφεραν, έτσι τα προσπέρασα και κοίταξα τη βαθμολογία του.

Ήμουν καλύτερα από τον Corso. Πέρα από τον πόντο που του είχα πάρει στον πρώτο γύρο, είχα μία κατάρριψη παραπάνω. Το θυμόμουν αυτό, αλλά τώρα που τον είχα δει μου φαινόταν παράξενο γιατί ήταν πολύ καλός, γρήγορος και με μελετημένες αντιδράσεις. Προχώρησα στις καταγραφές των αερομαχιών και ζήτησα να δω τις δύο εμπλοκές που είχε κερδίσει στα σημεία.

Ήταν άτυχος. Στον ημιτελικό και ενώ είχε κάνει τον αντίπαλό του σουρωτήρι, έπαθαν εμπλοκή τα πολυβόλα του. Στους προκριματικούς πάλι είχε διαρροή καυσίμου και αναγκάστηκε να φύγει. Λίγο πριν την προσγείωση έμεινε από καύσιμο αλλά ήταν κοντά και τα κατάφερε χωρίς κινητήρα. Αυτό του έδωσε αρκετούς βαθμούς, αλλά όχι τόσους ώστε να ισοφαριστεί η μη-κατάρριψη. Μάλιστα.

Ο δεύτερος γύρος ήταν αύριο, Κυριακή. Έσβησα τον υπολογιστή, έφτιαξα ένα ποτό, κάπνισα δυο τσιγάρα και πήγα για ύπνο.

Το επόμενο βράδυ, μετά τα προκαταρκτικά, διασταυρωνόμασταν πάλι, πυροβολώντας και αστοχώντας. Έστριψα, ως συνήθως, αλλά ο Corso δεν έκανε το ίδιο. Είχε απομακρυνθεί διατηρώντας την πορεία του, έτσι ώστε τώρα έβλεπα την ουρά του, αν και αρκετά μακριά. Υπέκυψα στον πειρασμό και τον κυνήγησα.

Πριν τον φτάσω έκανε μισό loop και βρέθηκε απέναντί μου, ανάστροφα και λίγο ψηλότερα. Κάτι δεν μου άρεσε, συνέχισα όμως. Διασταυρωθήκαμε άκαρπα, αλλά αμέσως μετά ο Corso ολοκλήρωσε το loop και, όταν οριζοντίωσε, βρέθηκε πίσω μου. Την πάτησα άσχημα. Ήταν πολύ κοντά για να κάνω το ίδιο, και δεν είχα αρκετό ύψος για το κόλπο του ημιτελικού. Σκατά, σκατά, ΣΚΑΤΑ. Άρχισα ελιγμούς δεξιά-αριστερά, σαν παγιδευμένο ζώο, ενώ περίμενα να ακούσω τον ήχο των πολυβόλων του.

Πέρα από τον κινητήρα μου, τίποτα άλλο δεν ακουγόταν. Κοίταξα τον καθρέφτη μου. ήταν πάντα πίσω μου, σε απόσταση βολής. Γιατί δεν έριχνε; Εκτός αν…
Ή έπαιζε μαζί μου, ή είχε πάθει εμπλοκή. Αποφάσισα ότι δεν είχε λόγο να παίζει, οπότε μάλλον δεν μπορούσε να ρίξει. Έβαλα άνοδο και τον οδήγησα ψηλότερα. Ήταν πάντα πίσω μου και μπορούσα σχεδόν να τον ακούω να βρίζει, σε κάποια αόριστη γλώσσα, θεούς, δαίμονες και την τύχη του.
Ήμασταν πλέον αρκετά ψηλά, οπότε άρχισα τον ελιγμό που στον ημιτελικό με είχε φέρει πίσω από το Γερμανό. Ο Corso θα έπρεπε να το καταλάβαινε, αν δεν ήταν τόσο τσαντισμένος. Βρέθηκα στην ουρά του. Εύκολη λεία, έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα. Χάιδεψα το κουμπί…

Δεν το πάτησα. Έστριψα και έφυγα από πίσω του. Έκανα ένα γρήγορο, νευρικό roll. Αν ήταν διαβασμένος, θα καταλάβαινε.

Όντως κατάλαβε. Έστριψε και αυτός και ήρθε αριστερά μου. Πετάξαμε δίπλα-δίπλα, σε κλειστό σχηματισμό. Τον χαιρέτησα, αν και δεν μπορούσε να με δει. Υποθέτω (ότι) το ίδιο έκανε και αυτός. Έπειτα σπάσαμε το σχηματισμό, στρίβοντας σε αντίθετες κατευθύνσεις και απομακρυνθήκαμε.

Πίσω στο δωμάτιό μου, άναβα τσιγάρο και σκεφτόμουν. Η προσομοίωση ήταν τέλεια. Ασυνείδητα, είχαμε υιοθετήσει ακόμα και τους άγραφους κώδικες τιμής της εποχής. Τότε ο αντίπαλος είχε ακόμα πρόσωπο, δεν ήταν απλά ένα ίχνος στο ραντάρ σου. Και όπως κάθε πρόσωπο, μπορεί να άξιζε το σεβασμό σου, μπορεί και όχι. Ο Corso τον άξιζε, σίγουρα.

Αποφάσισα να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν. Έσβησα το τσιγάρο και πληκτρολόγησα τη διεύθυνση του διαγωνισμού. Συμμετέχοντες. Αντισμήναρχος Corso, USAF.
Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα όνομα, έπειτα ένα κατεβατό και, τέλος, η φωτογραφία ενός χαμογελαστού άντρα σε αναπηρική καρέκλα.
Ο Αντισμήναρχος Corso, κατά κόσμον John Williams, ήταν Αμερικανός, 42 χρονών, παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Ήταν πρώην πιλότος της USAF, μέχρι που, στη διάρκεια μιας επίδειξης, το αεροπλάνο του έπαθε βλάβη και, αντί να εγκαταλείψει, προτίμησε να σιγουρευτεί ότι το σκάφος δεν θα έπεφτε πάνω στον κόσμο. Όταν τελικά εκτινάχθηκε ήταν αρκετά χαμηλά, με αποτέλεσμα το αλεξίπτωτό του να μην προλάβει να ανοίξει τελείως και να σκάσει με δύναμη στο έδαφος. Από τότε, δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα πόδια του.
Αποσυνδέθηκα, έκλεισα τον υπολογιστή και έφτιαξα ένα ποτό. Το ήπια γρήγορα και έφτιαξα άλλο ένα. Ξαφνικά αισθανόμουν άδειος και κουρασμένος. Θα έφταιγε το βράδυ της Κυριακής. Κατέβασα τέσσερα ποτά, πριν τελικά πέσω ξερός στο κρεβάτι μου.

Όλη την εβδομάδα δε μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου την εικόνα του Williams που, τις νύχτες, γινόταν Corso και ζούσε όσα του είχε στερήσει ένα ατύχημα. Λίγο πολύ, βέβαια, όλοι αυτό δεν κάνουμε; Ειδικά εμείς, οι βρυκόλακες του Δικτύου. Εδώ μπορούμε να είμαστε ό,τι δεν τολμήσαμε να γίνουμε. Κι εγώ κάποτε ονειρευόμουν να μπω στη Σχολή Ικάρων, αλλά τελικά αποφάσισα ότι η στρατιωτική ζωή μού έπεφτε βαριά. Όχι, άλλο απόφαση, άλλο ατύχημα. Μάλλον…
Αυτά και άλλα τέτοια σκεφτόμουν συνέχεια, μέχρι το Σάββατο που ήταν ο τελευταίος γύρος του τελικού. Δεν είχα κάνει καθόλου εξάσκηση μετά την Κυριακή. Δε νομίζω ότι τη χρειαζόμουν, άλλωστε. Έτσι κι αλλιώς, σε λίγο η ιστορία θα έχει τελειώσει.

Το σκηνικό των δύο προηγούμενων γύρων στήθηκε, σχεδόν απαράλλαχτο, και για μια ακόμα φορά διασταυρωνόμουν με τον Corso λίγο έξω από το Παρίσι της δεκαετίας του ’40. Ξανά, πυροβολήσαμε, αστοχήσαμε και αρχίσαμε ελιγμούς. Πλεονέκτημα κανείς. Διασταυρωθήκαμε πάλι. Προσπάθησα να φανταστώ τον Williams μέσα στο Mustang. Σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να είχε ειδικές μετατροπές, όπως τα αυτοκίνητα των ανάπηρων, και ντράπηκα αμέσως. Τα έχεις μπερδέψει, αγόρι μου. Αυτός δεν είναι ο Williams, είναι ο Corso. Και αν δεν ξυπνήσεις, θα σε τσακίσει.

Τον ξαναπέτυχα, αυτή τη φορά κάπου στην άτρακτο. Άρχισε να βγαίνει λεπτός καπνός. Δεύτερος πόντος. Πήγα να πανηγυρίσω, αλλά δε μου βγήκε. Είχα έντονη την αίσθηση ότι χτύπαγα κάποιον που δεν έπρεπε. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ στην μάχη. Αν δεν άλλαζε τίποτε, ήμουν ο νικητής.
Αλλά άλλαξαν όλα. Ο Corso, έχοντας πλέον λίγα να χάσει, δοκίμασε κάτι τρελό. Ήταν ήδη λίγο ψηλότερα κατά τη διασταύρωση, οπότε τράβηξε τελείως και ήρθε σχεδόν κατακόρυφα. Το Mustang σταμάτησε στον αέρα σε μια χορευτική πιρουέτα για ένα δευτερόλεπτο, έπειτα έπεσε σε απώλεια στήριξης και η μύτη του βούτηξε σαν μολύβι προς το μέρος μου. Δεν κατάλαβα αν τό ‘ριξε προς τα κει εσκεμμένα ή αν τό ‘παιξε και του βγήκε. Δεν είχε και σημασία άλλωστε. Σημασία είχε ότι εγώ δεν είχα ολοκληρώσει ούτε τη μισή στροφή. Βρέθηκε πίσω μου. Αυτή τη φορά τα πολυβόλα του δούλεψαν μια χαρά.

Ο Αντισμήναρχος Corso με κατέρριψε στον τρίτο γύρο, ενώ υπερείχα με δύο πόντους. Καθώς έπεφτα φλεγόμενος προς κάποιο γαλλικό χωράφι στα περίχωρα του Παρισιού, φαντάστηκα κάπου μακριά τον John Williams να πανηγυρίζει στην αναπηρική του πολυθρόνα, και χαμογέλασα.