9 Νοε 2007

Γιώργος Θ. Δρανδάκης : Στίχοι [Εις Μνήμην]



- Ένα Παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα (Παρασκεύοπουλος, 1987)

Αυτή π' ολόψυχα αγαπώ
αυτό το τραγούδι
ας μη της ταράξει τον ύπνο
και οι γαρυφαλένιοι κάλυκες
ας μη βαστάξουν άλλα δάκρυα
*
Σε μακρινούς θεούς
ας φέρουμε αγάπη μου την προσφορά μας
συμπόνοια και θάμπος κι υπέρβαση
γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει
χωρίς να βλέπει την καινούργια μέρα
με παρθένο μάτι
*
Μείνε ακίνητη
μη μιλάς
πάνω στα νερά
το ανήσυχο πνεύμα σου συγκινημένο
παρατηρεί την αβεβαιότητα των εκστασιασμένων
ονείρων
*
Κι ω Θεέ μου
Αν είσαι καλός
φέρνω τα σημάδια της μοχθηρίας σου
*
Μη μιλήσεις!
Απαιτώ τη σιωπή σου
Αυτή θα χει τόσα να πει!
*
Στους υπόγειους χώρους της ψυχής μας
στήνουμε ο καθένας ένα οχυρό
ενάντια στη μαζικοποίηση,
στον εξαμερικανισμό, στο μακιαβελισμό
Ανατολής και Δύσης.
Ας μαζευτούμε σφιχτά
ο ένας δίπλα στον άλλο
μια γυμνή θέληση
μια άοπλη σάρκα
Δε θα μας φάνε τα κοράκια
που εξηγούν τα πάντα στο όνομα της αυθεντίας
των έτοιμων ιδεών
των πηγαινοερχόμενων αντιλήψεων
*
Εδώ που σταματάμε
άλλοι φεύγουν
Κι εκεί που φύγαμε
άλλοι φτάνουν
(Μυτιλήνη, 26.4.81)
*
Που σε πήγαινε το όνειρο
όταν σ' έπαιρνε ο έρωτας
*
Ξέρεις,
τα μυστικά προδίδονται
σαν τ' αγνοήσεις

Στην τρίτη του ποιητική συλλογή, είχαν προηγηθεί τα "Μαθήματα" του 1977 και τα "Ποιήματα" του 1981, ο Γιώργος Δρανδάκης παρουσιάζεται πιο ώριμος από ποτέ, μεστός στα λόγια του και σπινθηροβόλος στις έννοιες που θέλει να περάσει. Σε αυτή την 78σέλιδη συλλογή, αφιερωμένη στη Ζωρζ Σαρρή, που εκδόθηκε στον Παρασκευόπουλο, στην Αθήνα, στα 1987, ο μακαρίτης Δρανδάκης έχει χωρίσει τα ποιήματά του σε 6 κατηγορίες : Μνήμες της Απόστασης, Ιεράπετρα 3/8/74 - Από το '66 στο '72 - Τα Δώρα των Μουσών 14/12/74 - Ερωτικά Και Άλλα - Στιγμές από Διάφορους Τόπους - Αστυπάλαια Πάσχα '86.

- Ελοΐς και Άλλα Ποιήματα (Εκάτη, 1996)

Είμαι μια μάσκα φρίκης
που κοιμάται
Παρακαλώ, μη με ξυπνάτε
Τραγούδα σιγανά καλομοίρα μου
*
Ροδαυγή και γλυκοχάραμα
το στόμα σου να φιλήσω
Εσύ
Ένα μικρό καταπράσινο φυλλαράκι
στην απέραντη, τεράστια έρημο.
*
Το μικρό εργαστήρι φωταγωγούσε θαύματα
χρώματα, νότες, λέξεις διαυγείς σκορπίζονταν
Ήλιος μαγιάτικος τελετουργούσε στη σκηνή
που ο άντρας και η γυναίκα στο βωμό
αντίκρυ κάθονταν τον ειδωλολατρικό
Εκείνη, με τη λαμπρότητα της σάρκας της
τυλιγμένη στο μεταξωτό χιτώνα της,
αυτός με τις μνήμες από τα βιβλία που διάβασε
τους τόπους που ταξίδεψε, τις γυναίκες, που φίλησε.
Το μέλλον ερχόταν καταπάνω αφρίζοντας
κύματα τεράστια το φτηνό και περιττό να καταργήσουν
και νέες μορφές και οράματα και πράξεις
και λέξεις νέες και ονόματα, παρθενικά
να χαράξουν στον ορείχαλκο
στολισμένα με όργια από αγγεία τουΧοραμσάρ και της Νισαπούρ.
Το βλέμμα της σπάθισε βαθιά στα μάτια του
σαν γεράκι που ορμά πάνω σε νιογέννητο πουλί.
- Όχι αντιμίλησε η Ιστάρ,
ένα φύλλο πυκνογραμμένο χαρτί φυλλορρόησε
στη θέση της.

"Έτσι γεμάτη από οράματα είναι η φαντασία. Ώστε από μόνο του αυτό είναι τέλεια θαυμαστό". Με αυτό το απόσπασμα, από την Δώδέκατη Νύχτα του Ουίλλιαμ Σέξπηρ, αρχίζει την καλύτερη -κατά τη γνώμη μου- ποιητική συλλογή του, ο Γιώργος Δρανδάκης. Δώδεκα ποιήματα, ένα για την κάθε νύχτα, εκδόθηκαν στα 1996 από την Εκάτη, εννέα χρόνια από τη συλλογή "Ένα Παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα", όπου στο ενδιάμεσο κυκλοφόρησε το πεζογράφημα "Άριελ"(1994). Μάλιστα. η συλλογή "Ελοΐς", κυκλοφόρησε στα 2004 στην Ινδία, μεταφρασμένη στα Αγγλικά, από τις Εκδόσεις Vaishnavi Enterprises! Πρόκειται παράλληλα και για την τελευταία του ποιητική συλλογή, αφού στη συνέχεια εξέδωσε δυο πεζόγραφήματα "Ο Πόθος Φουσκώνει το Πανί"(2001 - περιλαμβανει και κάποια ποιήματα) και "Στη Χώρα των Λιλιπούτειων"(2002).

Ο Γιώργος Θ. Δρανδάκης απεβίωσε αρχές του Γενάρη του 2007. Διαβάστε εδώ το αφιέρωμά μας : http://vakxikon.blogspot.com/2007/02/blog-post_28.html

(Eπιμέλεια-Επίμετρο : Νέστορας Ι. Πουλάκος)