19 Δεκ 2007

Ευτυχία Παναγιώτου, Νέοι Στίχοι

"η γκρίζα ζώνη"

συλλαβίζοντας τους χτύπους της καρδιάς σου
γνώριζα καλά πως αγκάλιαζες δύο γυναίκες.
δυο μούσες αιμοβόρες σε εμπόλεμη κατάσταση.
σαν μου φιλούσες το λαιμό γλυκά
δάγκωνες της άλλης το λαιμό βάναυσα
και σαν χάιδευες εκείνη, έμπηγες
τα δόντια σου στο δέρμα το δικό μου.
στο κρεβάτι μας θριάμβευε ο κανιβαλισμός
των προσώπων μου
και εγώ στον κοπετό, δεν ήξερα ποιον
απ’ τους δυο εαυτούς μου να θρηνήσω,
από τους σκοτεινούς μου δίδυμους ποιον,
το θύτη ή το θύμα.

στων ματιών σου τον καθρέφτη εκείνες
το πρωί ηρεμούσαν — ήταν ο τρόμος
μπρος στης αγάπης σου το άσυλο.

δυσοίωνα όμως ξημέρωσε η άλλη μέρα,
όταν σε είδα ξάφνου απ’ το κρεβάτι να
σηκώνεσαι διπλός.
το σώμα σου ήταν μια σημαία νίκης
αλλά η καρδιά σου —ένα μαύρο μωρό,
στην κοιλιά μου κουρνιασμένο—
χαροπάλευε με το κοντάρι στο στήθος της.

τότε ήταν που
αποφάσισα να παίξω
ένα μονόπρακτο,
ένα θέατρο που τέλειωνε με σένα
θεατή.

δίχως ψέματα:
«δεν αγαπάς εμένα!»
είπα.

"νευραλγία"

η ζωή μου έχει την έκταση μιας τάξης
δύο επί δύο και ακόμη δύο,
η προέκταση της φαντασίας μου.
το πρόσωπό σου που επιμηκύνεται,
ή απλώς ο χάρακας που φτάνει
ώς το μαυροπίνακα.
όρθια με την κιμωλία χαράζω ένα αλφαβητάρι
μιαν άκαμπτη σπονδυλική στήλη ποζάροντας.

«πλάτες κολυμβητή», λες,
μα η πίστη μου είναι γαντζωμένη στο ικρίωμα
της καρδιάς σου — δύο επί δύο,
χωράνε κι άλλες δυο.

μα, στην ουσία,
σου γυρνώ την πλάτη χωροταξικά.

"ερωτοτροπή"

μου κλείνεις την πόρτα ακαριαία,
την ώρα που ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα.
από τις υγρές μου βλεφαρίδες μοιάζεις
με ένα ευχαριστήριο γράμμα προς τις
υπηρεσίες δωματίου.

τελειώνω τη δουλειά μου άψογα.
οι υποτροπές μου είναι όλες σφηνωμένες
σε μια οπή — το ματάκι της πόρτας
από όπου παραφυλάς για να βλέπεις
το στήθος μου καλύτερα,
δίχως ραγάδες, δίχως μαρασμό.
είσαι τελειοθήρας από
απόσταση ασφαλείας.

γιατί αν το παραδεχτούμε πως
η εποχή του στήθους τελείωσε
η αγάπη θα υποκλιθεί με ύφος
πρόζακ.

"η καινούργια κούκλα"

ερωτοπλανταγμένη η χρονιά όλη,
μια κοινή κούκλα με χαλασμένα τα κουμπιά.
το κουμπί για το γέλιο ξεκόλλησε
το κουμπί για το κλάμα κόλλησε
η ίδια βελόνα κάθε μήνα
η ίδια ιστορία κάθε μέρα
με αυτό το πάνινο παλιόρουχο ολούθε
γυροφέρνει φόρεμα — απένταρη.

τα μάτια της έχουν φτάσει ώς στο πάτωμα
τα μάγουλά της έχουν ρουφηκτεί
κι εσύ τη λες άρρωστη, αγαπητέ, και αχάριστη
καθώς το χέρι της σηκώνει να σου σφαλίσει το στόμα.
να σου πειράξει τη γλώσσα με τα δυο της χέρια
δεν μπορεί: ήσουν ο πλάστης της.

θυμάται ποιος ήσουν, δεν ξέρει ποιος έγινες.
το μάγουλό σου πάγωσε, της φαίνεσαι χλομός,
ένας πλάνης νεκρός των ξεραμένων κήπων.
κι έπειτα της λες, «ζήσε, ζήσε εσύ, τι είναι ο θάνατος;»
ζήσε, σου λέει ο νεκρός.

κι εγώ λέω, γράφε, γράφε
«γλυκιά μήτρα μου»,
«γλυκιά πλαστική μήτρα μου»
για τον άντρα που σου πήρε τα εντόσθια
—τα περίφημα όργανα που φώναζαν υπάρχω—
για τον άντρα που σου δάγκωσε τη γλώσσα
—το υπέροχο εκείνο εργαλείο που έλεγε φιλώ—
για τον άντρα που σου έβγαλε
την μπλούζα,
τη φούστα,
τα εσώρουχα
—τα μαύρα εσώρουχα—
αλλάζοντάς σου όλα τα κουμπιά
για τον άντρα εκείνο που σε έπλασε κούκλα
για να σε κάνει
συνηθισμένη,
ελαττωματική
κούκλα.

«κούκλα» γράφε!
κούκλα ησύχασε.
κούκλα είσαι γυμνή.

είμαι στ’ αλήθεια γυμνή.
φοράω μόνο τα τακούνια.
μα μες σ’ αυτή την αμφίεση
μπορώ άνετα να φιδοσέρνομαι
σάμπως δέρμα.


*Καινούριοι, φρέσκιοι στίχοι από την κύπρια ποιήτρια και φίλη Ευτυχία Παναγιώτου. Αυτές τις μέρες, που γιορτάζει την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής της, τον "μέγα κηπουρό" από την "Κοινωνία των Δεκάτων", που θα κυκλοφορήσει τον Γενάρη του 2008(http://vakxikon.blogspot.com/2007/12/blog-post_11.html), μας έστειλε μερικά από τα νέα της ποιήματα, σαφώς ωριμότερα, από εκείνα της συλλογής, πιο μεστά και πιο τακτοποιημένα τα συναισθήματα στην ψυχή της, και οι σκέψεις στο μυαλό της. Μερικούς νέους στίχους είχαμε δημοσιεύσει και τον Σεπτέμβρη(http://vakxikon.blogspot.com/2007/09/blog-post_12.html), στο ίδιο τέμπο, στο ίδιο μοτίβο, στον ίδιο ηδονικό στίχο.

Και σαφώς επηρεασμένη από την μετάφραση των "καταραμένων" ποιημάτων της Αν Σέξτον(http://vakxikon.blogspot.com/2007/09/blog-post_16.html), η Ευτυχούλα μας, θα συνεχίζει να μας χαρίζει τις ποιητικές σκέψεις, κι εμείς από εδώ, ευχόμαστε να περάσει όμορφες γιορτές στη Λευκωσία. Την περιμένουνε για Πρωτοχρονιά στην Αθήνα. * Ν.Ι.Π.