24 Δεκ 2007

Στράτος Προύσαλης : "Χαμένη Ιθάκη"


Χάρισε μου τη φωνή σου, χάδι απαλό
χαμόγελο που με ξυπνά σε ένα ανοιξιάτικο κήπο...
Σώπα!!! Τέλειωσε. Η εποχή της αθωότητας έχει χαθεί.
Δεν θυμάμαι πια πως έμοιαζε, απαρνήθηκα αγάπη-έρωτα.

Μπρόστα μου κοιτώ αυτό που κάποτε μισούσα.
Το μόνο που νιώθω ο παγωμένος αέρας στα μαλλιά.
Οι λέξεις βαραίνουν το χαρτί, παρασύρεται στο άπειρο.
Βυθισμένος στο χάος της ψυχεδέλειας μου γράφω λέξεις.

Λερώνω το λευκό, να σπάσω τη μονοτονία του.
Τα λόγια πολλά, το στόμα οπή μιας βελόνας.
Η θλίψη έγινε οργή - ο πόνος αναισθησία.
Πως να μιλά για ζωή ένας ήδη νεκρός; Φεύγω.

Ο Θάνατος... Καμιά λύτρωση στο όνομά του
Ένα τέλος... σκόνη, στάχτη - καμιά συνέχεια
Ο έρωτας... Χα χα!
Η αγάπη... Χα χα χα!

Μεσημέρι Δευτέρας... Το δωμάτιο μικρό,
μια αυτοκαταστροφική νύχτα, ένα τραγικό πρωϊνό.
Η δίψα για ηδονή σήμερα στο πρόσωπό σου.
Αύριο στο πρόσωπό της, μεθαύριο στο πρόσωπο εκείνης.

Η ψυχή μια σκύλα, ουρλιάζει υπό το φεγγαρόφως.
Γερασμένη πόρνη, όπως αυτή των εφηβικών μου χρόνων.
Έψαχνε την ουτοπία, έλεγε - απλά αναλώθηκε,
στη σωρεία αντρών που πέρασαν ανάμεσα από τα σκέλια της.

Ο Οδυσσέας δεν γύρισε ποτέ στην Ιθάκη.
Η Πηνελόπη παντρεύτηκε τον Αγέλαο.
Ο Άργος κείτεται νεκρός στο λιμάνι, κοιτώντας ακόμα το πέλαγος.
Νιώθω... χάνω τον δρόμο της επιστροφής.

Η θύμηση θολή, η λήθη γίνεται αμνησία...

*Ο Στράτος Προύσαλης σας εύχεται Καλές γιορτές και Καλή χρονιά.