29 Ιαν 2008

«Το Δάνειο του Χρόνου» - Κώστας Μαυρουδής (1989)


Μικρό τρομαγμένο βυζί
μέσα στον ύπνο του. Ακαθόριστο.
Ποια ήταν; Από πότε;

Τον έφτασε η φασαρία απ’ τα μουλάρια
που φορτώναν.

(Πρωινό 1947)

Εν πάση περιπτώσει, κάποτε όλα αυτά περνούν σε άλλη τάξη. Κάποιες εικόνες μόνον θέλουν να σωθούν. Φοβούνται. Μπαίνουν στο κάδρο του ποιήματος παριστάνοντας το ανύποπτο τοπίο.

(Ισόβια 1976, αρ. 7)

Με τον τρόπο του καταπονημένου αφηγητή : Πράγματα ασαφή της μέρας που τελειώνει.
Επιστροφή με λίγη λάσπη στο φτερό. Μας δέχεται και πάλι αυτό το σπίτι, όπως ο χάρτης που διπλώνει, παίρνοντας πίσω ονόματα και πόλεις.

(Απόγευμα σε πόλη γαλλική, 1977-80, αρ. 5)

Εξοφλεί το δάνειο του χρόνου : Θυμάται. Όμως όλα χαμηλόφωνα πια. Αθόρυβα. Σαν το ημίπληκτο κύριο (καλοκαίρι του ’57) που μας ψιθύριζε κάτι απέραντα ευγενικό, χωρίς ν’ ακούγεται.

(Σχετικά με τον πατέρα, αρ. 2)

Μάρμαρο χλιαρό απέναντι στη δύση. Απόγευμα που υπήρξε πάλι πριν, κι αμφέβαλε το φως του όπως τώρα. Πράξεις απ’ την ίδια διάρκεια : Ξεχασμένο τζιτζίκι από τότε. Μακρινό σκυλί σαν επανάληψη. Δυο τρεις Αργείοι που καθυστέρησαν.
Είναι εννιά. Δεν έχουν σώμα πια οι λόφοι. Σκουραίνει η ταξιθέτρια στο τελευταίο φως.

(Album, Επίδαυρος 1979)

*Από τις σημαντικότερες συλλογές της ποιητικής γενιάς του ’70. Και από τους κυριότερους εκπροσώπους της ο Κώστας Μαυρουδής. Το «Δάνειο του Χρόνου» κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Κέδρος το 1989 και στιγμάτισε τη ποίηση εκείνης της περιόδου. Χωρισμένο σε πέντε ενότητες καλύπτει μια μεγάλη χρονική περίοδο της συγγραφικής αλλά και της βιογραφίας του ποιητή.

Ο Κώστας Μαυρουδής είναι ποιητής και πεζογράφος. Γεννήθηκε το 1948 στην Τήνο και σπούδασε νομικά. Εκδίδει μαζί με τον Τάσο Γουδέλη το λογοτεχνικό περιοδικό «Το Δέντρο» από το 1978. Διακρίνεται για το ιδιαίτερο ύφος και στυλ του λόγου του. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1973 με τη συλλογή «Λόγοι Δυο». Από τις Εκδόσεις Εγνατία κυκλοφόρησε το 1977 η συλλογή «Ποίηση». Με το πεζό «Με εισιτήριο Επιστροφής»(Εστία, 1985/ Πλέθρον, 1999) ταράζει τα ύδατα της λογοτεχνικής επικαιρότητας της εποχής. Μετά το «Δάνειο του Χρόνου» ακολουθούν τα βιβλία που τον καθιερώνουν : «Η ζωή με εχθρούς»(Δελφίνι, 1997), «Οι Κουρτίνες του Γκαριμπάλντι»(Νεφέλη, 2000), «Επίσκεψη σε γέροντα με άνοια»(Κέδρος, 2001), «Στενογραφία»(Κέδρος, 2006). Τα βιβλία χαρακτηρίζονται ως πεζογραφήματα. Η σχέση τους με την ποίηση τέτοια που εκκρεμούν εύκολα και στα δυο είδη. Ως μορφή πρόζας, θα τα αποδίδαμε.

Πρόκειται για μια ποιητική πρόζα που ξεκινά από μια σταθερή και αμετακίνητη κατάσταση και αργότερα περνά σε εξωτερικές αναφορές. Όλα αυτά μέσα στην ιδιότυπη σχέση ενός ποιητή με τον πεζογράφο που κρύβει μέσα του.
(παράφραση του οπισθόφυλλου του βιβλίου «Επίσκεψη σε γέροντα με άνοια»)