30 Ιαν 2008

"Κείμενα : IV. Τζέην Έυρ" - Μαίρη Αλεξοπούλου

Μερικά βιβλία σημαίνουν, για μένα, νοσταλγία. Μου θυμίζουν όλα εκείνα που ήμουν, εκείνα που ήθελα να είμαι, τους δρόμους που τελικώς επιλέγω να βαδίζω. Το πιο «νοσταλγικό» βιβλίο μου είναι η Τζέιν Εϋρ. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που διάβασα. Ήμουν 9 χρονών. Ήταν ένα δερματόδετο παλιό αντίτυπο. Βαρύ και σκοτεινό, μύριζε άλλες εποχές και χώρες. Η μικρή ηρωίδα, που ενηλικιώνεται, όχι επειδή απλώς περνούν τα χρόνια, αλλά επειδή τολμά να σπάσει όλους τους κανόνες της εποχής της. Ένα επαναστατικό πνεύμα, ζωηρό, άγριο, ικανό για τα πάντα. Μία γυναίκα που δεν χωράει σε καλούπια και προκαταλήψεις. Και όλα αυτά γεννημένα από μία συγγραφέα με περιορισμένη εξωτερική ζωή, αν και με φλογερούς εσωτερικούς αναβρασμούς, μία συγγραφέα που δεν τόλμησε καν να υπογράψει το βιβλίο της με το αληθινό της όνομα, αλλά προτίμησε να κρυφτεί πίσω από το προσωπείο ενός άνδρα δημιουργού.

Θυμάμαι την Τζέιν να κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες ήδη δυστυχισμένη ως παιδί, ακριβώς επειδή ήταν διαφορετική, επειδή ένιωθε ότι δεν ανήκε στον κόσμο. Και τη θυμάμαι στο σχολείο να θυμώνει, να τσακώνεται, να διεκδικεί. Θυμάμαι τη φίλη της την Ελεν. Θυμάμαι τον κύριο Ρότσεστερ, φυσικά. Και το γοτθικό του κάστρο. Και τις φωτιές, την καταστροφή, την ξαναδημιουργία της ζωής της Τζέιν από την αρχή.

Κάθε που θέλω να θυμηθώ ποια ήμουν επιστρέφω στο βιβλίο αυτό. Μερικά βιβλία, παύουν να είναι βιβλία. Γίνονται εμπειρίες ζωής.

Σημ. Το μυθιστόρημα "Tζέην Έυρ" γράφτηκε από την Σαρλότ Μπροντέ. Κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Μίνωας, Αφοί Ζαχόπουλοι, Άγκυρα, Σμιλή και Παπαδημητρίου-Αστήρ.