6 Φεβ 2008

"Μια φωτογραφία όλο ποίηση" - Μιχάλης Γεωργιάδης (6/2/08)

Φωτογραφία του Ντίνου Διαμαντόπουλου,
που έφυγε πριν μερικές μερές από την ζωή...

Στη διάρκεια της 40χρονης ενασχόλησής του με τη φωτογραφία πέρασαν μπροστά από το φακό του οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της δημόσιας ζωής, ανάμεσά τους οι περισσότεροι Ελληνες πολιτικοί και καλλιτέχνες. Φωτογράφισε τους πάντες: από την Αγνή Μπάλτσα, τη Μελίνα Μερκούρη και τη Νάνα Μούσχουρη μέχρι τον Γιώργο Τσαλίκη και τη Δέσποινα Βανδή.
Η αγάπη του για τη φωτογραφία ήταν σχεδόν εγγενής, σχεδόν αυτονόητη, από την παιδική του ηλικία αφού γεννήθηκε και μεγάλωσε σε οικογένεια φωτογράφων. Ο παππούς και ο πατέρας του ήταν φωτογράφοι σε εποχές δύσκολες και όχι τόσο λαμπερές. Ο ίδιος θυμόταν επίσης να χειρίζεται σε ηλικία 10 ετών μια Retina της Kodak με την ίδια ευκολία που η
μικρότερη κόρη του χειριζόταν τον υπολογιστή ή το κινητό της. «Κατέκτησε την τέχνη του πριν ακόμη αποφασίσει για το μέλλον του», έγραφε για τον Ντίνο Διαμαντόπουλο φωτογράφο η Τέα Βασιλειάδου στο βιβλίο «Ντίνος Διαμαντόπουλος. Φωτογραφίες» (Καστανιώτης). Στην εφηβεία του επαναστάτησε. «Δεν ήθελα να γίνω φωτογράφος. Ισως γιατί ήξερα ήδη τόσο καλά τα στάδια της λήψης, τα μυστικά του σκοτεινού θαλάμου και του retouche, που το απρόσμενο και το μαγικό είχαν χάσει την "πραγματική τους σημασία"», έλεγε ο ίδιος.
Ομως, το 1976 μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Τάκη, επίσης σημαντικό φωτογράφο, άνοιξαν το πρώτο τους φωτογραφικό στούντιο στην οδό Κουμπάρη στο Κολωνάκι. Η νέα αισθητική τους πρόταση έκανε, αμέσως, αισθητή την παρουσία της στο χώρο της φωτογραφίας. Εξέδωσαν επίσης το καινοτόμο για την εποχή τους περιοδικό «Cover», προτείνοντας τη δική τους άποψη στη φωτογράφιση μόδας. Λίγο καιρό αργότερα, ο αδερφός του Τάκης αναζήτησε τον δικό του, αυτόνομο, δρόμο στο Παρίσι, ενώ ο Ντίνος συνέχισε μόνος του στην Αθήνα.
«Χιλιάδες πρόσωπα έχουν περάσει μπροστά από τη μηχανή του μέσα στα 30 χρόνια επαγγελματικής καριέρας -40 χρόνια στη δουλειά», γράφει η Τέα Βασιλειάδου στο βιβλίο. Και προσθέτει: «Η φωτογραφία για τον Ντίνο είναι ένας έρωτας.
Η συγκίνηση του αναπάντεχου. Δίνει ένα κομμάτι της ευαισθησίας του κι αιχμαλωτίζει για πάντα στο χαρτί την έκφραση των ματιών. Μια ατμόσφαιρα που καθρεφτίζει την ψυχή του μοντέλου. Του φωτογράφου. Την αρμονία της φόρμας, που πρέπει να "μιλάει"».
Τον Ντίνο Διαμαντόπουλο τον αποκαλούσαν και «μάγο του ρετούς». Ηταν και μια έμμεση κριτική στη δουλειά του. Αλλά αυτός ήθελε να διορθώνει όσα ενοχλούν, όσα στην ουσία αλλάζουν την αίσθηση της βαθιάς αλήθειας του μοντέλου. Πίστευε ότι δεν αλλάζει την προσωπικότητα του μοντέλου· γιατί την έχτιζε πάνω στο όνειρο. Και τα όνειρά του ήταν φτιαγμένα από τα υλικά του πρωτότυπου.

*πηγή: ελευθεροτυπία