26 Μαΐ 2008

" . . . " - Στράτος Π.



Χάρτινη πόλη, κόσμος γυάλινος με όνειρα αεροστεγή
διασκορπισμένοι στην ομοιομορφία της μάζας – διαμελισμένοι
συνεχής αποσύνθεση και κατακερματισμός των ιδεών
Πάλι θα βγω να πιω, να μεθύσω, να φωνάξω

Στο σκοτάδι ξεγυμνώνεται η αλήθεια
αέναη ένσταση της πραγματικότητας
Στη νεκρή ουτοπία της καθημερινότητας
ξερνώ χρώματα φτιάχνοντας ουράνια τόξα

Το πέπλο της άνοιξης κρύβει τη δυσωδία
μ’ ένα ήλιο να προσδίδει μια λάμψη εκτυφλωτική
η βραδινή μπόρα ποτίζει τα μυαλά των ηλιθίων
και βροντές καλύπτουν της νύχτας τα ουρλιαχτά

Οι ουλές μου βαθύτερες τώρα πια
γένια πυκνά καλύπτουν την ασχήμια
ριζωμένα βαθιά – δέντρα ψηλά αειθαλή
φύλλα τους οι αναμνήσεις και κλαδιά τα μονοπάτια

Ναυάγιο που ολοένα και βυθίζεται
Πότε πιάνουμε πάτο; Μ’ ακούς; Μάλλον όχι.
κ εκείνη αυτοαποκαλείται Νέμεσις. Ίσως, κάποια άλλη εποχή.
Εδώ δε νιώθω τ’άρωμά σου, εδώ δε φτάνει η φωνή σου.

Εδώ ειναι όλα πιο απλά, γαλήνια, σκοτεινά...