27 Μαΐ 2008

"Ανέκδοτα Ποιήματα" - Γιώργος Μπλάνας


ΔΩΡΟ της άνοιξης, αηδόνι του νερού,
δροσιά πετούμενο στον ουρανό της πέτρας,
ποιαν εφηβεία σφύζεις στα βαθιά;

Ψυχή ο πόθος άνθρωπος κι άνθρωπος η ψυχή του.

Δώρο της άνοιξης, κεράσι τ' ουρανού,
φλόγα ερπετό, ψυχή, στη γη του ανέμου,
ποιαν ωριμότητα βαθαίνεις στα ρηχά;

Ψυχή ο πόνος άνθρωπος κι άνθρωπος ψυχή του.

Δώρο της άνοιξης, οργή του δειλινού,
σφαγή του άμαχου μεσημεριού
και θρίαμβε της νύχτας,
ποιαν εξουσία προσδοκείς με τόσων φύλλων ήττες;

Θάνατος ο άνθρωπος ψυχή κι άνθρωπος ο θάνατος ψυχή του.
*
ΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ μόνο η ψυχή
που σαν το κρύσταλλο νερό χαρίζει
τον ήλιο και στην πέτρα του βυθού,
αυτός που αναγνωρίζει
στης σαύρας τη φριγμένη ραθυμία
τη φτερούγα του πουλιού
κι αυτός που αναγνωρίζει
στου γέρου την αμήχανη αγωνία,
το νικηφόρο τρόμο του παιδιού·

Ας κυβερνά μόνο η ψυχή που αποβραδίς θεσπίζει
την πρωινή αυτονομία των βουνών
κι αυτός που αναγνωρίζει
στου δέντρου το επίμονο επάνω
την αρχαία δημοκρατία των δασών.
*
ΞΕΚΙΝΗΣΑ έναν κάμπο προσδοκία
και λάσπωσα ένα βάλτο επιστροφή.
Λαχάνιασα ένα βουνό ελπίδα
και παραπάτησα ένα φαράγγι συντριβή.

Τα βράχια κατεβαίνουν βιαστικά,
εξακοντίζοντας δαιμονισμένους θάμνους.
Το φίδι σέρνεται ανάπηρη κραυγή
που λέει ολόκληρη την ερημιά του κόσμου σκόνη
και το φιδόχορτο καραδοκεί
έναν πλανήτη θάνατο στον πνιγηρό χυμό του.

Εδώ βαθιά ορθώνεται το μάκρος
που επιστρέφει άνθρωπος για να τελειώσει τόπος.