9 Ιουν 2008

Συνέντευξη της Ευτυχίας Παναγιώτου...


«Ας ξεχυθεί η Ποίηση στους δρόμους σαν τρόφιμος φρενοκομείου»

Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία, τον Απρίλιο του 1980. Έχει σπουδάσει φιλολογία στην Αθήνα και λογοτεχνία στο Λονδίνο. Ζει και εργάζεται ως επιμελήτρια κειμένων στην Αθήνα. Πρώτη ποιητική συλλογή της, ο «μέγας κηπουρός» από την «Κοινωνία των Δεκάτων», που κυκλοφορεί από τον Γενάρη του 2008. Ποιήματα της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «Άνευ», «(δε)κατa», «Εντευκτήριο» και «Οδός Πανός».

- Καλησπέρα, Ευτυχία!
- Καλησπέρα, Νέστορα!
- Καταρχάς, θέλω να μου πεις εντυπώσεις από τη διαμονή σου τόσο στην Αθήνα όσο και στο Λονδίνο. Τι διαφορές έχουν σε επίπεδο σπουδών αλλά και σε ποιότητα ζωής;
- Το χάος της Αθήνας μου χάρισε εσωτερική τάξη, και η τάξη του Λονδίνου εσωτερικό χάος, τόσο σε επίπεδο σπουδών, όσο και σε ποιότητα ζωής. Οι δυο πόλεις μοιάζουν μόνο στο ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται πως είναι, ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω.
- Πόσο εύκολο είναι τελικά κάποιος να ξενιτεύεται από το σπίτι του και να λείπει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα; Δεν σου λείπει η Λευκωσία;
- Τύχη είναι να φεύγεις από το εκάστοτε σπίτι σου σε ηλικία (κυριολεκτική ή μεταφορική) που η άγνοια αποτελεί ελευθερία. Στην πορεία καταλαβαίνεις καλύτερα πως η «ξενιτιά», έστω κι αν την είχες επιλέξει, χαράζεται στο χάρτη τού είναι σου και ως δέσμευση. Δεν μου λείπει η Λευκωσία, ένα κομμάτι της το απέβαλα ως εκτόπλασμα, το άλλο το κρατώ μέσα μου ως κληρονομιά. Οι άνθρωποί της όμως ναι, μου λείπουν διαρκώς.
- Ας πάμε στα επαγγελματικά. Επιμελήτρια βιβλίων, μπλεγμένη σε λογοτεχνικά περιοδικά αλλά και ποιήτρια. Πώς και ασχολήθηκες με τη λογοτεχνία;
- Εξαιτίας του εκπαιδευτικού συστήματος όλων των βαθμίδων, που μου χάριζε πάντα τον χαμηλότερο βαθμό στο μάθημα της Λογοτεχνίας! Ασχολήθηκα με τη λογοτεχνία από αγάπη.
- Η συνεργασία σου με το περιοδικό (δε)κατα έχει τελειώσει. Τι αποκόμισες από αυτή τη σχεδόν δίχρονη ενασχόλησή σου με τον δύσκολο χώρο των λιγοστών λογοτεχνικών περιοδικών στην Ελλάδα;
- Τα (δε)κατα, ανάμεσα σε άλλα σπουδαία, με βοήθησαν να δω τη λογοτεχνική παραγωγή αλλά και τους ανθρώπους του λογοτεχνικού χώρου στις πραγματικές, τις ανθρώπινές τους διαστάσεις.
- H πρώτη ποιητική σου συλλογή μέγας κηπουρός, που μόλις κυκλοφόρησε, τι συναισθήματα σου δημιούργησε;
- Επί του παρόντος, νιώθω ανακούφιση, γιατί «απαλλάχτηκα» από κάποια συναισθήματα.
- Θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο, που γράφει ποίηση ή πεζογραφία, να ασχοληθεί ενεργά και εκ των έσω, με το χώρο όπως εσύ;
- Εάν βρίσκει σε αυτό που κάνει κάποιο νόημα, προσωπικό και κατ’ επέκταση κοινωνικό, θα τον ενθάρρυνα. Αλλά δεν δίνω συμβουλές, δέχομαι συμβουλές. Ο δρόμος είναι μακρύς.
- Η ποίηση μας είναι απαραίτητη; Χρειάζεται στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας;
- Ας ξεχυθεί η ποίηση στους δρόμους σαν τρόφιμος φρενοκομείου. Τότε, θέλοντας και μη, θα γίνει απαραίτητη, είτε ως σύμπτωμα είτε ως θεραπεία.
- Και τελικά, Ευτυχία μου, πώς μπορεί κάποιος ποιητής, που βιώνει αυτό το καθημερινό αδιέξοδο της κοινωνίας μας, να το αφήνει στην άκρη, και να γράφει στίχους για αγάπες και πεταλούδες; Μήπως εκείνοι που αποτυπώνουν αυτό το τέλμα στο χαρτί είναι πιο επίκαιροι, δεν αιθεροβατούν, δεν ονειρεύονται έναν μη πραγματικό κόσμο;
- Θεωρώ ιδιοφυή εκείνον που μπορεί στις μέρες μας να κατασκευάσει με τις λέξεις του, κατά τρόπο αληθινά απελευθερωτικό, μια επίγεια Εδέμ. Η «αποτρόπαια» μούσα όμως μου φαίνεται πιο ειλικρινής, εκφράζει την απελπισία της αισιοδοξίας, είναι στο κάτω-κάτω μια απεγνωσμένη απόπειρα για επικοινωνία. Αναφέρομαι στην εξομολογητική γραφή. Αν καταντάει πολλές φορές νοσηρή είναι γιατί είναι ασφαλέστερο να ρισκάρει κανείς μέσω της τέχνης, παρά μέσω της ζωής.
- Ονειρεύεσαι έναν καλύτερο κόσμο, μια καλύτερη ζωή για σένα και τους αγαπημένους σου;
- Προφανώς. Τα όνειρά μου είναι τόσο απλά ωστόσο, που παύουν να θεωρούνται όνειρα. Προτιμώ να αντιμετωπίζω τους εφιάλτες μου.
- Να ’σαι πάντα καλά και δημιουργική, σου εύχομαι.
- Ευχαριστώ πολύ, Νέστορα! Ομοίως!
Νέστορας Ι. Πουλάκος

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 10 του διμηνιαίου περιοδικού Bang (Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2008).