11 Σεπ 2008

"Μονόστηλο : I. Άλφρεντ Χίτσκοκ" - Ν.Ι. Πουλάκος


Μια είναι η αλήθεια : αν γύριζε τη «Σταχτοπούτα» οι θεατές θα έψαχναν να βρουν μέσα στο κολοκυθένιο αμάξι κανένα πτώμα. Αφάνταστα επινοητικός, με εξημμένη φαντασία και πάθος.. ατίθασο, ο Χιτς ήταν εκείνος ο αμφιλεγόμενος κινηματογραφιστής που διένυσε μια καριέρα έξι δεκαετιών, πραγματοποιώντας 53 ταινίες κι έκανε κοινό και κριτικούς, αλλά και σινεφίλ μεταξύ τους, να ανοίξουν μια χρόνια συζήτηση γύρω από την αυθεντία του ή την blockbuster-ική ρηχότητά του. Γεννημένος το 1899 στο Λονδίνο, λάτρεψε το σινεμά από τα νεανικά του χρόνια και εργάστηκε στα βρετανικά στούντιο σε διάφορες θέσεις για τουλάχιστον μια δεκαετία ώσπου οι γερμανό-βρετανικές συμπαραγωγές του έδωσαν τη δυνατότητα -τη δεκαετία του ’20, να γυρίσει αρκετές ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Από τα πρώτα χρόνια του ήταν ακραιφνής πειραματιστής στο σελιλόιντ και αυτό φάνηκε σε όλη την καριέρα του : από τους πρωτοπόρους του ήχου στο σινεμά (νωρίς, το 1929 με τον «Εκβιασμό»), ο πρώτος (και μοναδικός σε φιλμ) σκηνοθέτης μονοπλάνου στην ιστορία της 7ης τέχνης (έστω και ψεύτικα) αλλά και θιασώτης της έγχρωμης οθόνης το 1948 με τη «Θηλιά», χρήστης του τρισδιάστατου κινηματογράφου (3D) το 1953 με το «Τηλεφωνήσατε ασφάλεια άμεσης δράσης» αλλά και λάτρης των ευφάνταστων και φαντασμαγορικών σκηνικών του μεταπολεμικού Χόλυγουντ. Μεγάλα αστέρια της εποχής όπως ο Τζέιμς Στιούαρτ, ο Λώρενς Ολιβιέ, ο Κάρυ Γκραντ, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ, ο Σων Κόνερυ, ο Χένρυ Φόντα, ο Γκρέγκορυ Πεκ, η Γκρέις Κέλυ, η Μάρλεν Ντίτριχ, η Τζούλυ Άντριους, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν κ.ά συνεργάζονταν -χωρίς δεύτερη σκέψη- μαζί του. Σπουδαίοι συγγραφείς «είδαν» βιβλία τους να μεταφέρονται στη μεγάλη οθόνη όπως ο Τζων Μπιούκαν, ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Σώμερσετ Μωμ, η Δάφνη Ντε Μωριέ, η Πατρίτσια Χάισμιθ, ενώ ακόμα και ο Ισπανός σουρεαλιστής Σαλβαδόρ Νταλί του έφτιαξε το σκηνικό του ονείρου στην «Νύχτα Αγωνίας» (του 1945). Ο άρχοντας του τρόμου και της αγωνίας, όπου το σασπένς –χάρη σε αυτόν- πήρε άλλες διαστάσεις στο σινεμά, όπου η αμερικάνικη τηλεόραση αναβαθμίστηκε για τουλάχιστον δέκα χρόνια (1955 – 65) με δυο εκπληκτικά τηλεοπτικά σώου, όπου τα είδη του θρίλερ και της κατασκοπευτικής δράσης δεν ήταν ποτέ τα ίδια πριν την εμφάνισή του, έφυγε από τη ζωή το 1980 στην Καλιφόρνια χωρίς να κερδίσει ούτε ένα μεγάλο βραβείο φεστιβάλ, αλλά με την υστεροφημία του να αξίζει όσο χίλια Όσκαρ!

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 36 του μηνιαίου περιοδικού ΓΑΛΕΡΑ (Σεπτέμβριος 2008).