6 Νοε 2008

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 6ης Νοεμβρίου..


Quantum of Solace (****)

Περιπέτεια δράσης, αγγλικής και αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μαρκ Φόρστερ, με τους Ντάνιελ Κρεγκ, Όλγα Κιριλένκο, Μάθιου Άμαλριτς, Τζούντι Ντεντς, Τζιανκάρλο Τζιανίνι, Τζέφρι Ράιτ.

Η υπόθεση : Μετά την προδοσία της αγαπημένης του Βέσπερ, ο Τζέιμς Μποντ είναι αποφασισμένος να αποκαλύψει τον “εγκέφαλο” πίσω από τη μυστική οργάνωση του Μίστερ Γουάιτ. Με τη βοήθεια της ανωτέρου του “Μ” αλλά και της πανέμορφης Καμίλ, που επιζητά τη δική της εκδίκηση, κατευθύνεται στην Αϊτή και καταλήγει στον Ντομινίκ Γκριν, αδίστακτο επιχειρηματία και κορυφαίο μέλος μιας μυστηριώδους πολυεθνικής οργάνωσης. Όταν ο Μποντ παρεκτρέπεται εξαιτίας της προσωπικής του βεντέτας χάνει την υποστήριξη της Βρετανικής κυβέρνησης ενώ τον κυνηγά και η CIA. Ο Μποντ, όμως, είναι αποφασισμένος..

Λίγα λόγια : Ας ξεκινήσουμε από τα απλά : τι είναι ροκ; Μα, φυσικά, ο νέος Τζέιμς Μποντ. Ποιος είναι ο ροκ σταρ της νέας χιλιετίας; Ο Ντάνιελ Κρεγκ και δε σηκώνω κουβέντα. Κι ας μη μιλήσουμε για τα κλασικά. Δηλαδή ότι ο Βρετανός πράκτορας τσαλακώνεται, ματώνει, μεθάει, λυγίζει, ευαισθητοποιείται κοινωνικά και εγκαταλείπει το γνωστό του μπλαζέ ύφος με την υπεροπτική ατάκα “My name is Bond.. James Bond”. Γιατί αυτά είναι αυτονόητες αλλαγές όταν η σειρά μπαίνει στην πέμπτη δεκαετία της ζωής της και στην 22η ταινία της. Άρα, λοιπόν, ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Μιλάμε για την ερμηνεία του πρωταγωνιστή, τη σκηνοθεσία με άποψη και τις σεναριακές υπερβάσεις. Πλέον ο σταρ των ταινιών Μποντ είναι ένα ολόκληρο πακέτο. Πρώτα ο Ντάνιελ Κρεγκ, που αποδεικνύεται ο πιο μάτσο πράκτορας δράσης, κάνοντας τους Κόνερυ και Μουρ να φαίνονται φλώροι και τον Ματ Ντέιμον της σειράς “Bourne” να φαίνεται παιδάκι. Ύστερα ο σκηνοθέτης Μαρκ Φόρστερ, η πιο “ποιοτική” επιλογή της σειράς Μποντ μέχρι σήμερα. Μετά τις επιτυχίες “Ο Χορός των Τεράτων”, “Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ”, “Πιο παράξενο κι από Παράξενο”, έφτασε στο βασίλειο του Βρετανού πράκτορα για να βάλει τη δική του πινελιά και τα κατάφερε. Ειδικά στη σκηνή της όπερας στην Αυστρία αποδεικνύει γιατί είναι τόσο καλός σκηνοθέτης. Τέλος, ο σεναριογράφος Πωλ Χάγκις με τα δυο Όσκαρ στην πλάτη του (“Million Dollar Baby”, “Crash”) και τη μεγάλη εμπειρία του σε σεναριακά συμπλέγματα και διαλογικούς ακροβατισμούς. Για να μην πολυλογούμε. Πρόκειται για την καλύτερη ταινία Μποντ ever. Σημαντικό ότι πλέον ακολουθείται μια συνέχεια και δε βλέπουμε αυτοτελείς ταινίες. Επίσης το μοντάζ κόβει την ανάσα, με τη σκηνή καταδίωξης στα κεραμίδια της Βενετίας να βγάζει τόσο αδρεναλίνη που τρομάζεις. Η ροκιά που ακούγεται στο τραγούδι των τίτλων και η περιπλάνηση σε έξι χώρες ανά τον κόσμο συμπληρώνει το μωσαϊκό της πιο ακριβής παραγωγής Μποντ μέχρι σήμερα που με μαθηματική ακρίβεια θα έχει παραπάνω εισπρακτικές εισπράξεις από το “Casino Royale”.

Boy A (***)

Αστυνομικό δράμα, αγγλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζον Κρόουλι, με τους Άντριου Γκάρφιλντ, Πίτερ Μάλαν, Κέιτι Λάιονς.

Η υπόθεση : Ο Τζακ είναι ένας νεαρός άνδρας που έχει περάσει σχεδόν όλη του τη ζωή στη φυλακή εξαιτίας ενός φόνου που είχε διαπράξει στην παιδική του ηλικία. Με τη βοήθεια του μέντορά του Τέρι, αλλάζει πόλη, αλλάζει όνομα και προσπαθεί να επανενταχθεί στην κοινωνία προκείμενου να γευθεί όλες εκείνες τις απολαύσεις της ζωής που έχασε τόσα χρόνια. Όμως το τραγικό παρελθόν του θα τον κυνηγήσει μέχρι τέλους.

Λίγα λόγια : Πραγματικά από το πουθενά προσγειώθηκε στη χώρα μας αυτό το εξαιρετικό δράμα, που σπάει καρδιές, ξεσκίζει συνειδήσεις και απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους για γερά νεύρα. Και να φανταστείτε ότι αρχικώς θα προβαλλόταν μόνο στην αγγλική τηλεόραση (για λογαριασμό του Channel 4) αλλά γρήγορα κατάλαβαν ότι πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο. Πίσω από την κάμερα ο πολύ ταλαντούχος και ανερχόμενος Ιρλανδός σκηνοθέτης Τζον Κρόουλι, ο οποίος διανύει μια πετυχημένη καριέρα στην τηλεόραση και το θέατρο, ενώ έκανε ένα σημαντικό κινηματογραφικό ντεμπούτο το 2003 με το “Intermission”(με τον Κόλιν Φάρελ). Πρωταγωνιστές ο 25-χρονος Γκάρφιλντ που έγινε γνωστός από το περυσινό “Λέοντες αντί αμνών” του Ρέντφορντ καθώς και ο Μάλαν, ηθοποιός που έχει παίξει σε μεγάλες βρετανικές παραγωγές από το “Braveheart” μέχρι το “Trainspotting”. Το ομώνυμο βιβλίο του Τζόναθαν Τρίγκελ, όπου βασίστηκε το σενάριο, είναι επιτυχία στη Βρετανία και μιλά για το κλειστοφοβικό σχεδόν καταθλιπτικό και μελαγχολικό δράμα ενός “κοινωνικά ανένταχτου”. Η ταινία τιμήθηκε με βραβείο BAFTA για την ερμηνεία του Γκάρφιλντ, ενώ απέσπασε ειδική μνεία στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Paris 36 (*1/2)

Δραματική εποχής, γαλλικής/ γερμανικής/ τσεχικής παραγωγής, του Κριστόφ Μπαρατιέ, με τους Ζεράρ Ζουνιό, Κλοβίς Κορνιγιάκ, Πιέρ Ρισάρ, Φρανσούαζ Μορέλ.

Η υπόθεση : Στο Παρίσι του 1936 ένα μουσικό θέατρο οδηγείται στη χρεωκοπία και κλείνει, όμως οι ηθοποιοί και εργαζόμενοί του αποφασίζουν να το αναλάβουν οι ίδιοι και να το σώσουν. Όλα αυτά διαδραματίζονται την περίοδο που το φασιστικό Λαϊκό Μέτωπο ανεβαίνει ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει μεγάλη αποδοχή.

Λίγα λόγια : Νισάφι πια! Και το χειρότερο είναι (δεν ξέρω πως να το πω..) αλλά στη Γαλλία με κάτι τέτοια ξετρελαίνονται και κόβουν εισιτήρια. Βέβαια δεν είναι παράλογο γιατί μιλάμε για “στυγνό” γαλλικό ακαδημαϊσμό που κατατρέχει την κινηματογραφία της χώρας δεκαετίες τώρα. Στο προκείμενο. Μια πανάκριβη παραγωγή (40 εκ. δολ.) από τον Μπαρατιέ, που συγκίνησε στη χώρα του, όπως και τα “Παιδιά της Χορωδίας” το 2004. Οι ίδιοι πρωταγωνιστές με τότε, αγέραστοι, ακούραστοι, παρά το γεγονός ότι τραγουδούν, χορεύουν και κλαίνε ακατάπαυστα. Η γαλλική... Μελωδία της Ευτυχίας που τα έχει όλα προβλέψιμα. Σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες. Ελπίζουμε πάντως να μην κλείσει κανένας κινηματογράφος ενόσω την προβάλει, όπως ο ιστορικός “Άστορ” στη Σταδίου που έβαλε λουκέτο ενώ έπαιζε τα “Παιδιά της Χορωδίας”, με την ταμπέλα της να στοιχειώνει την κεντρική οδό της Αθήνας τέσσερα χρόνια τώρα!

Άλλες ταινίες :

Το καλοκαίρι που έφυγαν οι γονείς μου (*)

Δραματική, βραζιλιάνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κάο Χάμπουργκερ, με τους Μισέλ Χοέλσας, Χερμάνο Χάϊουτ.

Η υπόθεση : Στη Βραζιλία του 1970 που το στρατιωτικό καθεστώς ελέγχει τα πάντα και η εθνική ποδοσφαίρου του Πελέ κατακτά το παγκόσμιο κύπελλο, ο 12-χρονος Μάουρο περνά το καλοκαίρι μόνος του και προσπαθεί να επιβιώσει μεταξύ αγνώστων διότι οι γονείς του πιάστηκαν από τη χούντα.

Λίγα λόγια : Μια διαφορετική βραζιλιάνικη παραγωγή ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, μακριά από τις συνήθεις θεματικές των φαβέλων και των μικρο-εγκληματιών, που όμως χάνεται κάπου μεταξύ πολιτικού μηνύματος, παιδικής αφέλειας και μπόλικης συγκίνησης.

Επίσης : Προβάλλονται το αμερικανικό δράμα εποχής “Flash of Genius” και το βραβευμένο ντοκιμαντέρ “Καντίρ : ένας Αφγανός Οδυσσέας” της Αννέτας Παπαθανασίου.

Νέστορας Πουλάκος

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 6-11) και στη διαδικτυακή εφημερίδα Cosmo (http://www.cosmo.gr/).