1 Νοε 2008

"Φωτό-Γραφή-Ζώντας : Παραμυθοχώρα" - Kων. Παπαχριστοπούλου & Klicket


(1)
Εγώ δε ζω στο γκρίζο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας που με έχετε αφήσει να μαραίνομαι. Αν θέλετε να ξέρετε εγώ ζω σε μια πόλη που έχει φως ακόμα και όταν παντού αλλού είναι σκοτάδια, όταν ο ήλιος έχει φύγει μακριά και ο ουρανός σκοτεινιάζει κάνοντας τους τοίχους θέατρα σκιών. Εγώ έχω φτερά και ανυψώνομαι αφήνοντας πίσω μου φωτεινές γραμμές, πολύ χαρούμενες, σχεδόν ελπιδοφόρες.

(2)
Αυτή η νύχτα είναι ξεχωριστή. Ο ουρανός δεν είναι όσο σκοτεινός είναι τα άλλα βράδια, όχι γιατί υπάρχει φεγγάρι φωτεινό, αλλά υπάρχει ένα άλλο φως, τόσο λαμπερό σαν την ίδια την παραμυθοχώρα, που ξεκινάει από τους δρόμους των συνοικιών του κέντρου και ανεβαίνει παιχνιδίζοντας ψηλά, έρχεται κοντά μου και με χαϊδεύει. Απόψε όλα είναι όμορφα και οι νεράιδες ξεμύτισαν από τις γωνιές τους για να πουν τα καλύτερα παραμύθια τους. Εδώ πάνω, με τόσο φως, μέσα στην ήσυχη νύχτα, μπορώ να αναγνωρίσω κάθε φως μέσα μου, κάθε μικρή χαραμάδα της ψυχής μου που έχει χαμογελάσει κάποια στιγμή και έμεινε φωτεινή ανάμνηση να δίνει ώθηση σε νέες όμορφες στιγμές, από αυτές που γνωρίζεις ότι θα έρθουν, αυτές που κάθε ένας αναζητεί, αυτές που χαρακτηρίζουν όλο το ενδιαφέρον του να ζεις, καθώς είναι σπάνιες και καθόλου συνεπείς στα ραντεβού τους. Παίζουν τα χρώματα στην νυχτιά, φωτίζουν οι δρόμοι, λάμπει ο αέρας, το μικρό μοβ λουλουδάκι λικνίζεται σε κάποια αόρατη νυχτερινή μελωδία, της αύρας που καθησυχάζει ότι η αποψινή νύχτα δεν είναι για εφιάλτες ούτε τρομαχτικές σκέψεις, απόψε όλα χορεύουν στους ρυθμούς του παραμυθιού και των συναντήσεων με τα όμορφα ανέφικτα που για αυτά γράφονται τα μυθιστορήματα. Θέλω να χορέψω, να χορέψω, να ανυψωθώ στον χαρούμενο ουρανό, να γίνω και εγώ μια φωτεινή γραμμή, να δώσω λίγη ομορφιά σε κάποιο από τους αμέτρητους γκρίζους τοίχους που μειώνουν τη φαντασία και λυγίζουν τις προσμονές για όλα τα όμορφα που βρίσκονται στη λανθάνουσα κατάσταση να είναι κρυμμένα, θέλω να χορέψω, να στροβιλιστώ να αγγίξω τον ουρανό και να μου χαρίσω το χαμόγελο ενός αστεριού, θέλω να νιώσω το χρώμα και την κίνηση, τη ζωή και το παραμύθι, όπως μόνο μια τέτοια νυχτιά μπορεί κανείς να το ανταμώσει. Η καρδιά μου θα σπάσει από τη λαχτάρα, αυτό το ζωηρό πορτοκαλί της φωτιάς με τρελαίνει, είναι από μόνο του χαμόγελο, είναι το αντίθετο όλων των ειδών σκοταδιού που άλλοτε με πνίγει, αλλά όχι απόψε, απόψε τίποτα δε μπορεί να με πληγώσει, όλα είναι όμορφα και αρμονικά, ο ρυθμός του παραμυθιού κοχλάζει μέσα μου, δεν έχω άσχημη τροπή σε αυτήν την ιστορία, ούτε έναν κακό πρωταγωνιστή, και ας είναι χωρίς τους κακούς βαρετά τα παραμύθια, δεν με ενδιαφέρει, αυτό το πορτοκαλί με κάνει να χάνω αυτού του είδους τη λογική και την εξισορροπημένη σκέψη. Όχι απόψε, κανένας ορθολογισμός απόψε. Απόψε βλέπω όλες τις νεράιδες, όλους του αγγέλους μου και το αστέρι μου να με γεμίζει με πορτοκαλιά χάδια από εκεί ψηλά. Απόψε βλέπω όλες τις αόρατες ενέργειες, βλέπω τα ίδια μου τα φτερά, βλέπω την αγάπη να ξεχειλίζει ακόμα και από εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει, όλα απόψε αγαπούν και στροβιλίζονται στο άπειρο σαν σπείρες που έπιασαν φωτιά, σαν την αιώνια λαχτάρα της ύπαρξης για εξέλιξη και διεύρυνση κάθε αίσθησης. Όμορφή μου πόλη, απόψε έτσι χαρούμενη που σε βλέπω σχεδόν σε αγαπώ, σχεδόν νιώθω κομμάτι σου και ας είσαι ότι πιο στείρο έχω καταδικάσει τον εαυτό μου να τον περιβάλει. Απόψε, στο παραμύθι μου είσαι η πρωταγωνίστρια, είσαι παραμύθι εσύ η ίδια, και εγώ κάθομαι και σε απολαμβάνω.

Kείμενο : Κωνσταντίνα Παπαχριστοπούλου
Φωτογραφία : Klicket