21 Δεκ 2008

Συνέντευξη του Παντελή Ροδοστόγλου...


Συνέντευξη : Νέστορας Ι. Πουλάκος
Φωτογραφίες : Γιώργος Γριβάκος


Στο γωνιακό ξύλινο καφέ-μπαρ της πλατείας Εξαρχείων ορίστηκε το ραντεβού μας με τον Παντελή Ροδοστόγλου. Μπασίστας και στιχουργός των Διάφανων Κρίνων, αυτή την περίοδο βρίσκεται σε διαρκές τρέξιμο μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, γιατί μόλις κυκλοφόρησε ο νέος –6ος τον αριθμό- δίσκος τους, με τίτλο «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί». Εκπλαγήκατε; Πρόκειται για τον πιο αισιόδοξο τίτλο – στίχο τους, έτσι; Κι όμως κάνετε λάθος. Διότι, όπως μας λέει με θέρμη ο Παντελής «οι άνθρωποι που δημιουργούν φέρνουν ένα αισιόδοξο μήνυμα, διαφορετικά θα έμεναν σπίτια τους». Και πολύ σωστά. Επιτέλους αυτή η αντίληψη ότι τα Διάφανα Κρίνα «μάχονται» με τα πεσιμιστικά και καταθλιπτικά τους δαιμόνια οδηγώντας στη «μαυρίλα» πρέπει ν’ αλλάξει. Άλλωστε μόνο όταν συνδιαλέγεσαι μαζί τους γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, πιο χαρούμενος. Κι αν σβήσαμε σαν ίσκιοι, λοιπόν..

-Καλησπέρα Παντελή
-Καλησπέρα Νέστορα.

-Ας ξεκινήσουμε μιλώντας για ένα υπαρξιακό ζήτημα : την παρουσία του μουσικού στη σκηνή, στη ζωή, στην καλλιτεχνική πραγματικότητα. Τη σχέση του με το κοινό. Τι προφίλ πιστεύεις ότι πρέπει να κρατά ο δημιουργός; Και στο ρωτάω αυτό διότι ο χώρος που κινείστε, ως Διάφανα Κρίνα, εκείνος της ροκ, έχει προκαλέσει ποικίλες απόψεις.
-Θα ξεκινήσω λέγοντας σου μια φράση του Πάμπλο Νερούδα, την οποία αγαπώ πολύ αλλά και θεωρώ πολύ σωστή : όταν τον είχαν ρωτήσει τη σχέση του με τους αναγνώστες του είχε πει «η σχέση μου με τους ανθρώπους που με διαβάζουν είναι σαν τη σχέση δυο μικρών παιδιών -εμού και των άλλων- που δεν γνωρίζονταν κι όμως θέλησαν να μοιραστούν τα δώρα της ζωής». Κοίτα, Νέστορα, μία καλώς εννοούμενη ματαιοδοξία είναι θεμιτή να υπάρχει στον μουσικό ή γενικότερα στον καλλιτέχνη γιατί είναι κινητήριος μοχλός δημιουργίας των πραγμάτων. Απλώς αν περάσεις κάποιο όριο γίνεσαι ψώνιο. Στο εξωτερικό συντηρούν το σταριλίκι για καθαρά επαγγελματικούς λόγους. Στην Ελλάδα αυτά δεν υπάρχουν.

-Επομένως που νομίζεις ότι βρίσκεται η χρυσή τομή της συμπεριφοράς;
-Να υπάρχει ένας ναρκισσισμός αλλά πρέπει να τελειώνει κάπου. Η διαχείριση του πράγματος είναι σημαντική. Πρέπει να επικεντρώνεσαι στη δημιουργία σου. Όλα τα άλλα είναι δορυφόροι. Δεν παίζεις μουσική για να ικανοποιήσεις αυτά αλλά για τη δημιουργική σου ανάγκη. Έτσι, λοιπόν, εσύ αφοσιώνεσαι στη μουσική σου και δημιουργείς μια όμορφη σχέση με αυτούς που σε ακούν. Είναι λάθος να αντιμετωπίζεις αυτούς που σε ακούν με λάθος τρόπο. Ξέρεις, βλέπω τον εαυτό μου στα παιδιά αυτά. Έτσι ψαχνόμουν κι εγώ στα νιάτα μου και πήγαινα σε συναυλίες.

-Για να κλείσουμε αυτό το θέμα, σε τέτοιου είδους παγίδες θεωρείς ότι έπεσαν ποτέ τα Διάφανα Κρίνα στα 15 και χρόνια που βρίσκονται on stage ;
-Φυσικά όπως καταλαβαίνεις όλα αυτά είναι ανθρώπινα και φυσιολογικά κι έχουν συμβεί. Μέχρι ενός σημείου, βέβαια, γιατί προσπαθούμε πολύ να είμαστε επικεντρωμένοι στη μουσική μας. Ο άνθρωπος θέλει την ευκολία του και εμείς δεν μπορούμε να παρεκκλίνουμε από τον κανόνα. Είμαστε άνθρωποι επιρρεπείς στην τεμπελιά και στην ευκολία κι έχουμε κάνει τις «αλητείες» μας. Όμως πάντα τραβάμε ο ένας τον άλλον και συντονιζόμαστε σε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά. Άλλωστε μέσα από αυτά τα γεγονότα οικοδομείς τον εαυτό σου και γίνεσαι καλύτερος.

«Κι η αγάπη πάλι θα καλεί», ο νέος δίσκος

-Τον τελευταίο χρόνο έχουμε ακούσει σε συναυλίες σας τουλάχιστον 4-5 καινούρια τραγούδια. Είναι αισιόδοξα και δυναμικά. Μεγαλύτερη έκπληξη έχει προκαλέσει ο τίτλος του δίσκου «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί». Γιατί αυτή η αλλαγή σε σύγκριση με άλλους δίσκους;
-Kι η αγάπη πάλι θα καλεί.. είναι μια φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Ξεκινάς από την απώλεια (..δίσκος του 1996) για να φτάσεις στην αγάπη. Έννοιες ταυτόσημες. Άλλωστε όλα οδηγούν σ’ ένα πράγμα : στην αγάπη. Πάντως ο τίτλος δεν είναι προϊόν σκέψης, έτσι ήρθαν τα πράγματα, μας βγήκε πώς να το πω. Από κει και πέρα όμως με αυτή σου την ερώτηση εγείρεται μια κουβέντα, που μας απασχολεί πολύ ως Διάφανα Κρίνα : δεν υπάρχουν απαισιόδοξοι τίτλοι ούτε απαισιόδοξοι στίχοι. Οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται δημιουργικά είναι αισιόδοξοι, από τη φύση τους. Είναι άνθρωποι που δεν φοβούνται να ξεγυμνωθούν, που πιστεύουν σε κάτι, έχουν ένα όραμα. Προσπαθούν να κάνουν το κοινό τους να επικοινωνήσει. Είναι ζωντανοί άνθρωποι, οι οποίοι στην πορεία της προσπάθειάς τους για επικοινωνία θα ανιχνεύσουν και πλευρές του εαυτού τους που δεν έχουν μόνο φως αλλά και σκοτάδι. Άρα είναι φυσικό να θες να επικοινωνήσεις με αυτούς τους κόσμους και να διαπραγματευτείς μαζί τους για να λυτρωθείς. Και αυτό είναι αισιόδοξο. Και δημιουργικό. Πολλές φορές κάνουμε κουβέντες με διάφορους ανθρώπους, που μας αποκαλούν «σκοτεινούς». Λάθος. Είμαστε αισιόδοξοι, για όλα τα παραπάνω. Αλλά και για κάτι σημαντικότερο : κινητοποιούμε κόσμους και κάνουμε γιορτές, κι αν αυτό δεν λέγεται αισιοδοξία τότε πως λέγεται;

-Άρα, λοιπόν, χαρακτηρίζεις το στίχο σας ευχάριστο;
-Στον στίχο σου θα πεις πράγματα, που βγαίνουν μέσα από μια πορεία αυτοπραγμάτωσης. Το να μην κοιτάς τα σκοτάδια σου σημαίνει ότι δεν θα ολοκληρωθείς ποτέ. Οι άνθρωποι που αντιδρούν στους στίχους μας είναι εκείνοι που φοβούνται να καταδυθούν σε τέτοια βάθη, στα όποια βάθη. Τέλοσπαντων πάρα τις όποιες δεδομένες παρεξηγήσεις πρέπει να πούμε αυτό που πρέπει να πούμε. Και για να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας όσον αφορά τον τίτλο του δίσκου. Είναι η κατάληξη από όλα αυτά τα χρόνια, αφού κάνουμε όλη αυτή την κατάδυση σε σκοτεινούς τόπους εσωτερικούς και εξωτερικούς.

-Πως θα χαρακτήριζες θεματολογικά το στίχο σας στον τελευταίο δίσκο;
-Είναι στίχοι καλέσματα. Κάνουμε μια προσπάθεια να παρακινήσουμε ακόμα περισσότερο τους εαυτούς μας και τους ανθρώπους να προσπαθούν, να ελπίζουν έστω και απεγνωσμένα. Οι στίχοι είναι πιο έντονοι αν και λίγο πιο τεχνητοί αυτή τη φορά. Πλέον «πετάμε» στίχους που μπορεί να είναι λίγο συνθηματολογικοί. Φοβόμασταν παλιότερα να κάνουμε κάτι τέτοιο. Όμως, πλέον, έχουμε μια βαθύτερη ανάγκη να τονίσουμε αυτά που έχουμε να πούμε στους ανθρώπους. Θέματα όπως φίλία, δημιουργία, αγάπη στις δύσκολες εποχές που ζούμε, είναι αυτά που μας απασχολούν. Ο ίδιος ο τίτλος είναι η αγάπη, γιατί η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που θα πρέπει να θυμόμαστε κατά το σύντομο πέρασμά μας από αυτή τη ζωή είτε θετικά είτε αρνητικά, κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της παντοδυναμίας της ή της έλλειψής της.

-Θες να μιλήσουμε για τον ήχο της νέα σας δουλειάς; Τον βρίσκω πιο δυνατό, μια επιστροφή σε εκείνον του πρώτου δίσκου θα έλεγα.
-Ο ήχος στο νέο δίσκο είναι πιο έντονος και μερικά κομμάτια έχουν πολύ δύναμη. Είναι γρήγορα και ηλεκτρικά. Όμως πάντα μοιράζουμε τα κομμάτια στους δίσκους σε μελωδικά και σε μη. Αυτό υπάρχει και τώρα. Δεν μπαίνουμε σε διαδικασία επιλογής ήχου. Ο καθένας φιλτράρει τις επιρροές του, τα ακούσματά του, μέσα από μια δημιουργική διαδικασία όλο αυτόν τον καιρό. Επίσης μέσα από τις ανάγκες της στιγμής, τις συναισθηματικές διαθέσεις, τις ψυχολογικές. Δηλαδή δεν υπάρχει ηθελημένη συνέχεια. Βέβαια υπάρχει εξέλιξη από δίσκο σε δίσκο. Και φυσικά γίνονται αλλαγές, πειραματιζόμαστε, ψαχνόμαστε για να γίνουμε καλύτεροι μουσικοί και να έχουμε καλά αποτελέσματα.

-Το ποίημα αυτού του δίσκου ποιο είναι, αυτή τη φορά;
-Στον τελευταίο μας άλμπουμ καταλήξαμε στον Καρυωτάκη. «Κι αν έσβησες σαν ίσκιος..». Είναι μια επιλογή του Θάνου (.. Ανεστόπουλου). Ένα όνειρό του Κι είμαστε όλοι μαζί εδώ, για να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικά. Όπως επίσης πραγματοποιήσαμε ένα ακόμη όνειρο του Θάνου. Το τραγούδι «Τελευταίος σταθμός», είναι μια μελαγχολική μπαλάντα που παίζεται με βιολοντσέλα, βιολιά, τσέλα κτλ.

-Έχεις αγαπημένους στίχους, κάποιο τραγούδι που σου έχει αφήσει κάτι;
-Δεν έχω να τονίσω κάτι το ιδιαίτερο. Άλλωστε δεν είναι ωραίο ούτε να μιλάς επισταμένως ούτε να διαχωρίζεις τη δουλειά σου. Ας ακούσουν τα τραγούδια οι άνθρωποι και να μας πουν τι τους αρέσει.

-Μετά τη φυγή σας από την Wipe Out και το κλείσιμο της δικής σας εταιρείας (This is my voice) κάθε φορά «στοιχηματίζουμε» όλοι που θα βγάλετε την επόμενη δουλειά σας, Αυτή τη φορά;
-Μας έγινε μια πρόταση από έναν καλό φίλο που έχει την εταιρεία Roll Out Vision Services. Και δεχτήκαμε διότι οι συνθήκες μας ικανοποιούσαν. Πρόκειται για μια ανεξάρτητη εταιρεία, που αν δεν κάνω λάθος βγάζει με εμάς τον πρώτο της μουσικό δίσκο. Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι για πρώτη φορά, σε αυτό τον δίσκο, δουλέψαμε με παραγωγό. Κάτι που στην Ελλάδα δεν συνηθίζεται, έξω όμως είναι τόσο φυσικό. Ο Μάκης ο Μουράτογλου είναι ένας άνθρωπος του χώρου, μουσικός και ο ίδιος, που μας βοήθησε πάρα πολύ. Μελετάγαμε τα τραγούδια ένα χρόνο τώρα, εξελιχθήκαμε σαν μουσικοί μέσα από την τριβή μαζί του, συζητήσαμε πολύ και για τον στίχο και για τον ήχο. Ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του και είναι ιδιαίτερα δημιουργικός.

-Και τελειώνοντας τον κεφάλαιο νέος δίσκος. Πόσα τραγούδια μας έχετε τώρα;
-Συνολικά 12 τραγούδια (περιλαμβάνεται ένα ορχηστρικό). Δεν έγινε κάποια τελική επιλογή, τα είχαμε σκεφτεί ήδη από τις πρόβες.

Διάφανα Κρίνα, Παντελής Ροδοστόγλου = ποίηση

-Ήλθε η ώρα της ποίησης, Παντελή. Το αιώνιο φλερτ του στίχου του συγκροτήματος με κείνη. Ας πάμε τρία χρόνια πίσω στο βιβλίο σας από την Ίνδικτο. Ήταν μια έκπληξη αυτό το βιβλίο-cd. Τι σας άφησε όλο αυτό;
-Πρώτα απ’ όλα θεωρούμε ότι πρόκειται για έναν ακόμα δίσκο των Κρίνων. Μας έγινε η πρόταση από τις Εκδόσεις Ίνδικτος για να κάνουμε ένα βιβλίο. Το σκεφτήκαμε. Μας άρεσε η ιδέα. Άλλωστε θέλουμε να αφήνουμε πράγματα πίσω μας. Το είδαμε το εγχείρημα σαν μια δουλειά που θα είναι συγκεντρωτικά οι στίχοι μας καθώς και μερικά ανέκδοτα κείμενα και ποιήματα μας. Στο πλαίσιο αυτών των σκέψεων ήλθε το cd. Προέκυψε στην πορεία. Θέλαμε πολλά χρόνια να γράψουμε μουσική ορχηστρική, το σκεφτήκαμε, επίσης, μπήκαμε στο στούντιο, αφεθήκαμε ελεύθεροι, μακριά από τα δεσμά του στίχου, με τα συναισθήματα μας έντονα και μας βγήκε.. Αυτό.

-Πρόσφατα, σε ένα λογοτεχνικό περιοδικό στο διαδίκτυο (το περιοδικό Βακχικόν, τεύχος 3) διάβασα ανέκδοτα ποιήματά σου, τα οποία ήταν εντελώς διαφορετικά από τους στίχους σου. Ήταν μια μεγάλη έκπληξη, όχι μόνο για μένα, αλλά και με άλλους που συνομίλησα είπαμε το ίδιο πράγμα : σου πάει πολύ ο ελεύθερος στίχος, μακριά από τη ρίμα. Βγάζει έναν διαφορετικό Παντελή. Σκέφτεσαι να βγάλεις στο μέλλον κάποιο βιβλίο; (σημ. στο περιοδικό Βακχικόν, στο τεύχος 2, δημοσιεύονται ανέκδοτα ποιήματα των Θάνου Ανεστόπουλου και Τάσου Μαχά)
-Για τα ποιήματα στα οποία αναφέρεσαι έχω να πω το εξής : μου έχει δημιουργηθεί μια ανάγκη να ξεπεράσω τη ρίμα και αυτό είναι προσωπικό. Καλύπτω ένα κομμάτι των αναζητήσεών μου μέσω των στιχουργημάτων από τους δίσκους στα Διάφανα Κρίνα, όμως τα τελευταία δυο χρόνια βγήκαν πτυχές του εαυτού μου που πήραν άλλες εκφράσεις μέσα από το γράψιμο. Πιο ελεύθερες…

-…συγνώμη που σε διακόπτω αλλά αυτοί οι στίχοι χωρίς ρίμα, χωρίς στροφές, χωρίς τετράστιχα, πιο ελεύθεροι, μοιάζουν με μικρές ιστορίες γεμάτες ρυθμό, αρκούντως περιγραφικές σαν να τις γράφει ένα άλλο πρόσωπο. Έχεις σκεφτεί να τις κάνει τραγούδια;
- (γελάει) Μου το είπαν κι άλλοι αυτό. Το να γίνουν δηλαδή τραγούδια. Μάλιστα ένα ποίημα το προσπαθούμε με τα παιδιά (.. τα Κρίνα) να το μελοποιήσουμε για μελλοντικό δίσκο. Όπως και να ‘χει, ναι, υπάρχει ένας ρυθμός γιατί πάντα τον έχω όταν γράφω. Τα άλλα ποιήματα όμως, όχι οι στίχοι για τα Κρίνα, μιλούν για πράγματα που είχαν ανάγκη να βγουν. Ήταν σαν να έλυνα πράγματα με τον εαυτό μου, με τους γύρω μου, με τον πατέρα μου. Δεν είναι ερωτικά αδιέξοδα κάποιου χαρακτήρα. Μου βγήκαν έτσι. Ήταν σαν να τα έκανε κάποιος άλλος κι εγώ εκπλήσσομαι μερικές φορές όταν τα διαβάζω. Υπήρχε μεγάλη ανάγκη, δεν ξέρω τι άλλο να πω. Βγήκαν αβίαστα. Όσον αφορά, τώρα, το βιβλίο που με ρώτησες προηγουμένως, έχω να πω ότι τα ποιήματα έχουν μια αξία και ίσως εν καιρώ να εκδοθούν. Για μένα είναι σημαντικά και ίσως έχουν ενδιαφέρον αλλά προς το παρόν δεν σκέφτομαι κάτι παραπάνω.

Το μέλλον και τα Διάφανα Κρίνα


-Και για το μέλλον τα Διάφανα Κρίνα που θα μας τραγουδήσουν;

-Θα γίνουν συναυλίες στις 29/11 στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, όπου θα παρουσιαστεί ο δίσκος θέλοντας να κάνουμε κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Να πειραματιστούμε ακόμα και με τους χώρους. Στη συνέχεια στις 6/12 θα παίξουμε στο «Μύλο» στη Θεσσαλονίκη. Στις 7/12 στο «Music House» στα Γιάννενα. Μετά πάμε στα μέσα Γενάρη (16-17/1) στο Κύτταρο στην Αθήνα. Τέλος στα μέσα Απρίλη προγραμματίζουμε μια 15ήμερη περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο.

- Παντελή, τα Διάφανα Κρίνα κινούνται μεν στα δικά τους μονοπάτια, όμως μετά κι από αυτό το βήμα τι δύναμη έχουν για να συνεχίσουν στο επόμενο; Εννοώ δεν έχουν κουραστεί από την ελληνική ροκ σκηνή, από τις εταιρείες, τα μαγαζιά, το κοινό, ίσως, το οποίο μπορεί να μην ανανεώνεται γιατί είναι άλλα τα ακούσματα σήμερα;
-Άκου Νέστορα. Δεν είμαστε επαγγελματίες μουσικοί. Αγαπάμε τη μουσική. Φτιάξαμε αυτό το συγκρότημα από μια εσωτερική ανάγκη να πούμε πράγματα. Για μας η μουσική είναι συνθήκη ζωής κι όταν πιθανόν έρθει ο καιρός να χωρίσουμε –γιατί δυστυχώς ότι γεννιέται πεθαίνει- θα μας μείνει μια θλίψη. Αν ποτέ τελειώσει αυτό θα σκορπιστούμε στα δικά μας μονοπάτια. Εμείς σκεφτόμαστε και συζητάμε μεταξύ μας όσο περισσότερο μπορούμε χωρίς να επηρεαζόμαστε από εξωτερικούς παράγοντες. Χαράζουμε το δικό μας δρόμο. Διατηρούμε το προσωπικό μας προφίλ χωρίς να μας απασχολεί απαραίτητα η μόδα. Είμαστε πολύ καλά μεταξύ μας και γουστάρουμε και δεν μας πειράζουν οι έξω. Έχουμε δυνάμεις ανεξάντλητες δυνάμεις, που πηγάζουν από τη σχέση που έχουμε μεταξύ μας. Τώρα, αν το κοινό ανανεώνεται; Το ρωτάς; Φυσικά υπάρχουν οι χρόνια φίλοι μας αλλά το κοινό των Κρίνων αποτελείται αυτή την εποχή από παιδιά που πρέπει αν ήταν πολύ μικρά όταν εμείς ξεκινούσαμε. Ψάχτηκαν, άκουσαν, έμαθαν, ήρθαν. Όσον αφορά τα διαπλεκόμενα της σκηνής, άστο καλύτερα. Έχουμε δει τόσα που θα μπορούσαμε να γράψουμε βιβλίο.

-Επομένως, τα λέμε σκηνή;
-Φυσικά, Νέστορα, πάντα εκεί!

-Καλή συνέχεια, τότε, κι ευχαριστώ.
-Το ίδιο εύχομαι και σε σένα.

«Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια μ' άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα»


Τα Διάφανα Κρίνα είναι οι : Θάνος Ανεστόπουλος (φωνή, κιθάρα), Παντελής Ροδοστόγλου (μπάσο), Νίκος Μπάρδης (κιθάρα, τρομπέτα), Κυριάκος Τσουκαλάς (κιθάρα, πλήκτρα), Τάσος Μαχάς (τύμπανα, κρουστά).

Κυκλοφόρησαν στα μέσα Νοέμβρη τον τελευταίο τους δίσκο «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί» από την Roll Out Vision Services.

Πληροφορίες για το συγκρότημα μπορείτε ν’ αναζητήσετε στο επίσημο site :
www.diafanakrina.info

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 12 του fanzine περιοδικού "Bang" (Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2008).