30 Οκτ 2008

Νέα Εκπομπή + Νέες Ιδέες + Νέες Φιλίες : "Free Cinema", κάθε Τετάρτη 22.00 - 00.00 το βράδυ, στο "TripRadio.gr"..


Kάθε Τετάρτη βράδυ, μεταξύ 22.00 και 00.00 η ώρα,

ο Νέστορας Πουλάκος ("Απογευματινή")
&
η Κίκα Κυριακάκου ("Cinemad")

βάζουν όμορφα σάουντρακς,
μιλούν για ταινίες
και μοιράζουν δώρα,

στη web συχνότητα
του "TripRadio",

Mε έδρα το Θησείο
σας κρατάμε συντροφιά
αλά
"Darling" & "If.."
του βρετανικού free cinema.
Eκτάκτως, η πρώτη εκπομπή θα μεταδοθεί
σήμερα Πέμπτη 30 Οκτωβρίου
και ώρα 12 με 2 τα μεσάνυχτα.

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 30ης Οκτωβρίου..


To Σύμπλεγμα Baader Meinhof (***1/2)

Δραματική, γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ούλι Έντελ, με τους Μόριτζ Μπέμπτρο, Μαρτίνα Γκέντεκ, Γιοχάννα Βόκαλεκ, Μπρούνο Γκανζ.

Η υπόθεση : Ο Αντρέας Μπάαντερ συναντά τη δημοσιογράφο και πολιτική ακτιβίστρια Ουλρίκε Μάινχοφ, και παρέα με αρκετούς ακόμα συναγωνιστές, συστήνουν την τρομοκρατική οργάνωση Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF), η οποία έδρασε στη Δυτική Γερμανία της δεκαετίας του ’70. Η άνοδος, η ένοπλη δράση και η πτώση, με τη φυλάκιση και την αμφιλεγόμενη αυτοκτονία όλων των μελών της α’ περιόδου της οργάνωσης, είναι ζητήματα που βιογραφούν τη δράση ενός «τυφλού» και αιματηρού πολιτικού αγώνα.

Λίγα λόγια : Η πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς. Η γερμανική πρόταση για τα φετινά ξενόγλωσσα Όσκαρ. Οι αντιδράσεις δεδομένες, ο αναβρασμός στο εσωτερικό της Γερμανίας μεγάλος. Δύσκολη απόφαση να γυρίσεις ταινία το σχηματισμό, τη δράση και την πτώση της RAF, μιας οργάνωσης που έκανε την «ένοπλη πάλη» παντιέρα, χύνοντας αίμα άφθονο. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, κάποιος έλληνας σκηνοθέτης να γύριζε ταινία τη 17Ν. Πανικός. Έτσι έγινε και στην Ιταλία, λίγα χρόνια πριν, με τη μεταφορά στο σινεμά της δράσης των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Όπως και να χει η απόφαση πάρθηκε από τους γερμανούς παραγωγούς των ταινιών «Πείραμα» και «Ζωές των άλλων», ο γερόλυκος Ούλι Έντελ («Κριστιάν Φ», «Τελευταία έξοδος για το Μπρούκλυν») ανέλαβε τη σκηνοθεσία, και το αποτέλεσμα είναι μια βιογραφία δράσης, που επικεντρώνεται στις σχέσεις των μελών της RAF και στον τρόπο που η «παρέα» τους έδρασε. Το πολιτικό σχόλιο ισχνό. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων επιφανειακή, όσον αφορά την πολιτική τους σκέψη και απόφαση. Όλα βέβαια περιλαμβάνονται στη στάση ουδετερότητας των παραγωγών, οι οποίοι δεν ήθελαν ούτε να ηρωοποιήσουν τους τρομοκράτες, ούτε όμως να τους πολεμήσουν. Δείτε την αλλά διαβάστε πρωτίστως πολιτικό-ιστορικά βιβλία για το θέμα.

Γόμορρα (***)

Αστυνομική, ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ματέο Γκαρόνε, με τους Σαλβατόρε Αμπρουζέσε, Σιμόνε Σατσετίνο, Τσίρο Πετρόνε.

Η υπόθεση : Στη Βόρεια Νάπολη, η ιταλική μαφία (η Καμόρα) διαιρεί και βασιλεύει. Ελέγχει την πορνεία, τα ναρκωτικά, τη νυχτερινή ζωή.. την καθημερινή ζωή και τον τουρισμό. Όλα αυτά με την ανοχή των κατοίκων, την δίψα των νέων να εισέλθουν στο εσωτερικό της, που οδηγούν σε στυγνές δολοφονίες και πόλεμο συμμοριών. Επικρατεί το απόλυτο χάος.

Λίγα Λόγια : Τόσο το «Γόμορρα» όσο και το «Il Divo», που θα παιχτεί σε λίγες εβδομάδες στη χώρα μας, είναι οι ταινίες που φέρουν μια νέα εποχή στο «νεκρό» εδώ και δεκαετίες -άλλοτε κραταιό- ιταλικό σινεμά. Μάλιστα, το πολιτικό σκηνικό που πραγματεύονται οδήγησε σε επερωτήσεις στην ιταλική βουλή για το μέλλον των «σάπιων» ιταλικών κοινωνιών. Το ντοκιουντράμα (ντοκιμαντέρ με μυθοπλαστική διάσταση) του Γκαρόνε είναι απόρροια του ομώνυμου μπέστ σέλερ του δημοσιογράφου Ρομπέρτο Σαβιάνο (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο), ο οποίος μελέτησε την Καμόρα εκ των έσω. Η επιτυχία, βέβαια, δεν έφερε ευτυχία αφού ο Σαβιάνο εδώ και δύο χρόνια ζει με αστυνομική επιτήρηση λόγω απειλών από τη μαφία, την οποία ξεγύμνωσε εντελώς. Η ταινία του Γκαρόνε κινείται σε δυο επίπεδα. Πρώτα περιγράφει με ωμό ρεαλισμό την ανοχή και την υποστήριξη της κοινωνίας της Νάπολη στη μαφία. Και στη συνέχεια δείχνει τα μαφιόζικα χτυπήματα και τον πόλεμο των συμμοριών, που οδηγούν σε κοινωνικό αδιέξοδο. Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών και η παγκόσμια αναγνώριση δικαιώνει τόσο τον Γκαρόνε όσο και τον Σαβιάνο για την επιλογή τους.

Ζήτημα Τιμής (***)

Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γκάβιν Ό Κόνορ, με τους Έντουαρντ Νόρτον, Κόλιν Φάρελ, Γιον Βόιτ.

Η υπόθεση : Στην αστυνομία της Νέας Υόρκης η οικογενειοκρατία και οι σχέσεις με τους εμπόρους ναρκωτικών πλήττουν το προφίλ των αστυνομικών. Όλα περιπλέκονται όταν ο γιος μιας οικογένειας με παράδοση μέσα στο αστυνομικό τμήμα, ανακαλύπτει έπειτα από έρευνες ότι τόσο ο αδελφός του όσο και ο γαμπρός του, αμφότεροι υψηλόβαθμοι αστυνομικοί, εμπλέκονται σε υποθέσεις δολοφονιών και ναρκωτικών.

Λίγα λόγια : Αστυνομική ταινία δράσης, που σπάει όμως την κλασική γραμμική αφήγηση και γεμίζει με ανατροπές που οφείλονται τόσο στο καλοδουλεμένο σενάριο όσο και στα σκηνοθετικά τερτίπια του Γκάβιν Ο’ Κόνορ, και του αδερφού του, παραγωγού της ταινίας, Γκρέγκορι. Τόσο ο Νόρτον όσο και ο Φάρελ δίνουν ενστικτώδεις ερμηνείες που θα μείνουν στη μνήμη του θεατή. Η ταινία των Ο’ Κόνορ συνδυάζει χολυγουντιανή δράση και πανέξυπνο στόρυ, καθιστώντας την ένα πολύ καλό σύγχρονο φιλμ νουάρ.

Άλλες Ταινίες :

4 νύχτες με την Άννα (**)


Δραματική, πολωνικής και γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γέρζι Σκολιμόφσκι, με τους Αρτούρ Στεράνκο, Κίνγκα Πράις.

Η υπόθεση : Ο Λεόν Οκράσα, που εργάζεται στο τοπικό νοσοκομείο της πόλης του, πριν καιρό είχε βρεθεί μπροστά στο βιασμό της νεαρής Άννας, η οποία πλέον εργάζεται στο ίδιο νοσοκομείο μ’ εκείνον. Η εμμονή του με την κοπέλα οδηγεί στο πάθος και στην απόλυτη αφοσίωση του σ’ εκείνη, παρακολουθώντας την συνεχώς.

Λίγα λόγια : Ο Σκολιμόφσκι της «Κραυγής που σκοτώνει» (1978) και της σπουδαίας παρέας της Βαρσοβίας του ’70 (Κισλόφσκι, Ζουλάφσκι) επιστρέφει έπειτα από 15 χρόνια στο σινεμά, με την πιο σκοτεινή και ολοκληρωμένη ταινία του. Με δάνεια από τον Πάουελ («Ο Ηδονοβλεψίας»), τον Χίτσκοκ («Σιωπηλός Μάρτυρας»), τον Χιούστον («Ανταύγειες σε χρυσά μάτια») και την υποβλητική μουσική του Μίκαλ Λόρεντς, ο αειθαλής πολωνός σκηνοθέτης κάνει το τελευταίο (;) του μεγάλο βήμα.

Piano Solo (*1/2)

Δραματική, ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρικάρντο Μιλάνι, με τον Κιμ Ρόσι Στιούαρτ.

Η υπόθεση : Η ζωή, η δημιουργική περίοδος και η πτώση του πιανίστα της τζαζ Λούκα Φλόρες, που εμπλέκεται σε οικογενειακά δράματα και κρυμμένα μυστικά.

Λίγα λόγια : Μια ταινία – μουσική πανδαισία της τζαζ για τον τζαζίστα Λούκα Φλόρες από το Παλέρμο, βασισμένη στο βιβλίο του πρώην δημάρχου της Ρώμης και νυν ηγέτη της αριστεράς Βάλτερ Βελτρόνι, με μια έξοχη ερμηνεία του διάσημου ηθοποιού Ρόσι Στιούαρτ.

SAW 5

Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Χάκλ, με τους Τόμπιν Μπελ, Τζούλι Μπεντζ.

Η υπόθεση : Ο ντετέκτιβ Χόφμαν είναι ο μοναδικός επιζών που γνωρίζει το μυστικό του θρύλου Jigsaw –όταν όμως όλα αποκαλύπτονται προσπαθεί να περισώσει ότι μπορεί.

Λίγα λόγια : Ε, νομίζω ότι φτάνει. Τι λέτε; Το ανατρεπτικό και πιασάρικο πρώτο SAW είχε να δείξει κάτι, αλλά φτάνουμε στο σημείο να πούμε «κάθε πέρυσι και καλύτερα». Πάμε παρακάτω.

Sex Drive

Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σον Άντερς, με τους Τζος Ζούκερμαν, Αμάντα Κρου.

Η υπόθεση : Ο 18-χρονος και παρθένος Ίαν (από το Σικάγο) γνωρίζει μέσω Facebook την πανέμορφη Ντάνιελ από το Νόξβιλ, η οποία νομίζει ότι είναι φτυστός ο Μπραντ Πιτ!

Λίγα λόγια : Η νεολαία θέλει φτηνές σεξο-κωμωδίες που βγάζουν γέλιο και οι παραγωγοί τις κάνουν. Κάτι από «Γρανίτα από λεμόνι» και «American Pie» το νέο τους «διαμάντι» για τη γενιά του ίντερνετ.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 30-10) και στη διαδικτυακή εφημερίδα "Cosmo" (www.cosmo.gr)

26 Οκτ 2008

"Στην Παραλία (1902) - Το Ερειπωμένο Εργοστάσιο (1950)" - Δημοσθένης Βουτυράς (Έκδοση του 2008)

Μου 'ρθε να τον φωνάξω. Μα δεν μπόρεσα. Αυτός εμπήκε στο φωτισμένο δρόμο και σε λίγο τον έχασα.
Αισθάνθηκα τότε ότι έχανα την τελευταία ελπίδα, το τελευταίο λιμανάκι, που μου έμεινε. Η γυναίκα μου, τα δυο μικρά κορίτσια μου ήρθαν στο νου μου...
Κι άκουσα τη βουή του ανέμου, το μούγκρισμα της θάλασσας το ατελείωτο, και σα να 'δα τότε καθαρά την εγκατάλειψη, τη φτώχεια, τη δυστυχία να με περιμένουν, μόλις θα 'σβυνε το μικρό φως, η μικρή κείνη φλόγα, που έτρεμε να σβήσει, μεσ' στο ρημαγμένο εργοστάσιο...

(απ' το διήγημα "Το ερειπωμένο εργοστάσιο")

*Ο Διαμαντής Καράβολας και οι Εκδόσεις Φαρφουλάς είχαν την εξαιρετική ιδέα να βγάλουν σε κυκλοφορία δυο διηγήματα του σημαντικού έλληνα διηγηματογράφου και λογίου του 20ου αιώνα, Δημοσθένη Βουτυρά. Με αφορμή το αφιέρωμα στο πρόσωπο και στο έργο του, στο τεύχος 9 του περιοδικού "Ο Φαρφουλάς", την πρόσφατη έκδοση "Η Συμβολή στα Όνειρα" σε επιμέλεια Βάσια Τσιακόπουλου, καθώς και του εορτασμούς στο τέλος του έτους για τη συμβολή του Βουτυρά στην ελληνική γραμματεία από το σύνολο της λογοτεχνικής κοινότητας της χώρας μας, οι Εκδόσεις Φαρφουλάς κυκλοφόρησαν -ως δώρο- με το τεύχος του περιοδικού, αυτή την μικρή έκδοση, που περιλαμβάνει τα δυο διηγήματα, που καλύπτουν την αρχή και το τέλος της συγγραφικής δραστηριότητας του έλληνα λογίου. Είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτα και ενδεικτικά της δραστηριότητας του Βουτυρά στα ελληνικά γράμματα.

Βιογραφικός Δημοσθένη Βουτυρά
(από το μπλογκ "Μεσόκοσμος")

Ο Δημοσθένης Βουτυράς γεννιέται το 1871 στην Κωνσταντινούπολη. Σε νηπιακή ηλικία μετακομίζει με την οικογένεια του στην Αθήνα. Διακρίνεται για την καλλιφωνία του και ένας δάσκαλος μουσικής αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει το ταλέντο του αυτό. Ο Βουτυράς φτάνει στο σημείο να γνωρίζει δώδεκα όπερες. Αγαπάει την ελευθερία. Ονειρεύεται μια ελεύθερη χώρα στην Αφρική και χωρίς βασιλιά. Οι συνομήλικοι του διαβάζουν και μελετούν τα μαθήματα του σχολείου και την ίδια στιγμή αυτός μπλέκει με συμμορίες και παίζει πετροπόλεμο. Πάσχει από μια ήπια μορφή επιληψίας. Ισχυρίζεται πως κάποιο χέρι ή κλωτσιά τον έσπρωξε στην λογοτεχνία. Ο πατέρας του είναι συμβολαιογράφος που εγκαταλείπει την δουλειά του και ανοίγει ένα χυτήριο στο Π. Φάληρο. Ο Δημοσθένης Βουτυράς αποσύρεται αρκετές φορές σε ένα μικρό δωμάτιο της επιχείρησης. Εκεί μέσα ακονίζει τις συγγραφικές του δραστηριότητες. Είναι η απομόνωση του δωματίου που τον βοηθάει να γράφει διηγήματα. Παντρεύεται τον Ιούλιο του 1903. Ο Βουτυράς είναι ένας κομψός νέος. Το 1905 η επιχείρηση χρεοκοπεί και ο πατέρας του μη αντέχοντας αυτήν την κατάσταση, αυτοκτονεί! Η αυτοκτονία του πατέρα του είναι μια μεγάλη συντριβή για τον ίδιο. Βιώνει μια βαθιά θλίψη και μελαγχολία. Οι στιγμές αυτές αποτελούν ορόσημο στην μετέπειτα ζωή του.Το 1906 ο Βουτυράς εγκαθίσταται στο Κουκάκι. Η γυναίκα του γεννάει τις δύο κόρες, την Ναυσικά και την Θεώνη που εξελίσσονται αργότερα σε υψίφωνο της Λυρικής, η μία, και σε ζωγράφο η άλλη. Ο Δημοσθένης Βουτυράς γράφει κοντά στα 500 διηγήματα και γίνεται ο πρώτος επαγγελματίας λογοτέχνης που ζει αποκλειστικά από το γράψιμο. Τον απασχολεί ο αναποφάσιστος άνθρωπος και τα διλήμματα του. Προσπαθεί να αναδείξει τις αντιφάσεις των ανθρώπων και την δυσκολία να επιλέξουν συγκεκριμένη δράση. Κινείται ακριβώς στο πνεύμα των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Ο Βουτυράς μιλάει για τους βαλκανικούς πολέμους. Τον συγκινούν οι τρελοί, οι φυγάδες, οι απροσάρμοστοι και οι περιθωριακοί. Είναι αλληλέγγυος με τους εργάτες, τους φυλακισμένους και τους απεργούς πείνας. Υπερασπίζεται τις κινητοποιήσεις της Αριστεράς και συμπαθεί τον Κομμουνισμό και τον Σοσιαλισμό. Εύχεται να επικρατήσουν αλλά χωρίς αιματοχυσίες. Ο ίδιος παραμένει ανένταχτος και αναρχικός. Είναι ασυμβίβαστος και μοναχικός άνθρωπος. Η κυριότερη διασκέδαση του είναι η ταβέρνα, η μουσική, η ρετσίνα και οι φίλοι. Μερικοί τον κατηγορούν πως κάνει ταβερνογραφία όπως ακριβώς κατηγορούσαν κάποτε και τον Παπαδιαμάντη πως είναι προχειρογράφος. Του προσάπτουν επίσης πως αγνοεί τους κανόνες συγγραφής. Ο ίδιος όμως είναι πρόδρομος. Ανοίγει καινούριους δρόμους και επινοεί του δικούς του κανόνες. Ο Ξενόπουλος του αναγνωρίζει το συγγραφικό ταλέντο. Αντιπαρέρχεται τις κατηγορίες που του εξαπολύουν και καταφέρνει να καταξιωθεί. Απολαμβάνει τιμές και βραβεία. Η φήμη του ξεπερνά τα σύνορα της Ελλάδας. Βιβλία του μεταφράζονται σε ξένες γλώσσες και διηγήματα του φιλοξενούνται σε καταξιωμένα λογοτεχνικά περιοδικά του εξωτερικού. Χαίρει μεγάλης εκτίμησης στην ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο. Αναζητά την δύναμη της υποκειμενικής έκφρασης. Πλάθει με αυτήν την δύναμη το ύφος των ηρώων του σε ένα αστικό τοπίο. Η ματιά του είναι ανθρωποκεντρική και τον ενδιαφέρει η ψυχολογία της συμπεριφοράς (Τάσος Γουδέλης).Είναι σαρκαστικός με λεπτεπίλεπτο χιούμορ. Σε μερικά διηγήματα του εκδηλώνει, ελαφρώς, την μισανθρωπία του.Οι κοινωνικές συνθήκες μεταβάλλονται. Οι ταβέρνες που αποτελούν την πηγή της λογοτεχνικής έμπνευσης του Βουτυρά χάνουν την αίγλη τους. Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στα αστικά σαλόνια. Η λογοτεχνική γενιά του ’30 βιάζεται να πάρει την σκυτάλη από τους παλιότερους. Μπροστά σε αυτήν την επέλαση ο Βουτυράς αποσύρεται. Επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην σάτιρα και το φανταστικό διήγημα.Το 1940 είναι εβδομήντα χρονών. Κατά την διάρκεια της κατοχής κρατάει ένα ογκώδες ημερολόγιο. Μέρος του δημοσιεύεται στην εφημερίδα Αυγή. Αυτό οφείλεται στον Στρατή Τσίρκα που είναι ένθερμος θαυμαστής του. Ο Βουτυράς συνομιλεί ακόμα με τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη και τον Γιάννη Σκαρίμπα. Η τελευταία έκδοση του είναι το ΑΡΓΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ. Το μετεμφυλιακό κράτος με την εκδικητική του μανία αποφασίζει την διακοπή της τιμητικής σύνταξης που λαμβάνει ενώ η Ακαδημία αρνείται να τον αναγνωρίσει. Ο κορυφαίος διηγηματογράφος κλείνει τα μάτια του στις 27 Μαρτίου 1958. *Ν.Ι.Π.

25 Οκτ 2008

Γιάννης Τζώρτζης..


Απ’ το τυφλό σκοτάδι του οράματος υποβρυχώμαι το θάνατο :
είναι μήνας Ιούλιος και το χιόνι της Ιρλανδίας μια
επώδυνη ανάμνηση. Ο ήλιος σπαράζει τα ονόματα, ο άνεμος
τη σιωπή των πεδιάδων και των ήσυχων λόφων. Κι
έρχεται πάλι η ώρα να κατέβουμε στη θάλασσα. Εδώ δενυπάρχει ζωντανό πλάσμα να τολμήσει το λόγο. Μα ούτε
κι ο λόγος ανοίγει το τρομαγμένο του κεφάλι του εδώ. Μόνο
κοιτάζοντας τα ψηλωμένα σύννεφα ανεβαίνει ο σκοτεινός
βυθός και σε τραβάει. Μαζί του χορεύουν ως το θάνατο
τα φονικά ταράγματα του ύπνου. Τώρα ο βυθός κανοναρχεί
και λάμπει. Ο χρόνος πλέον δεν είναι τίποτα,
τον υποτάσσει ανοίγοντας το στήθος.

Όπου σταματάς για μια νύχτα, εκεί περνάς ολόκληρη ζωή.

[Ο Ύπνος του Κυνηγού, Ερατώ, 1990]

ΠΟΙΗΤΕΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ

Σήμερα, Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2008, ο Νέστορας Ι. Πουλάκος
διαβάζει τον ποιητή της γενιάς του ΄80 Γιάννη Τζώρτζη.

Αποσπάσματα από το βιβλίο "Το Κέρασμα του Απογεύματος" (Ίκαρος, 1993).

Παραγωγή της ηλεκτρονικής λογοτεχνικής εφημερίδας "Ποιείν" (http://www.poiein.gr/).

Aκούστε την απαγγελία στο παρακάτω link

Και διαβάστε ποιήματα του Γιάννη Τζώρτζγ στο παρακάτω link

23 Οκτ 2008

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 23ης Οκτωβρίου..


Ανάμεσα στους τοίχους (****)

Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Λοράν Καντέ, με τον Φρανσουά Μπεγκοντό.

Η υπόθεση : Ο Φρανσουά διδάσκει σε ένα πολύ-πολιτισμικό γυμνάσιο μιας σκληρής εργατικής συνοικίας του Παρισιού. Οι μαθητές του είναι άλλοτε διασκεδαστικοί και άλλοτε δύστροποι. Ο Φρανσουά επιμένει να διατηρεί στην τάξη μια ατμόσφαιρα σεβασμού και αξιοπρέπειας. Απορρίπτει, επίσης, τη σοβαροφάνεια και τον αυταρχισμό. Όμως έρχεται μια στιγμή που ένας μαθητής του αμφισβητεί τις μεθόδους του.

Λίγα λόγια: Το φετινό φεστιβάλ των Καννών, φρόντισε –κι όχι άδικα- να τιμήσει μια δική του ταινία, ύστερα από πολλά χρόνια. Ο Λοράν Καντέ («Ελεύθερος Ωραρίου»), ο γάλλος auteur του σύγχρονου σινεμά, «άρπαξε» τον καθηγητή γυμνασίου Φρανσουά Μπεγκοντό και τον τοποθέτησε μπροστά και πίσω από την κάμερα. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν εδώ. Διότι ο Καντέ, ναι μεν έχει αποδείξει χρόνια τώρα τη μεγάλη του κινηματογραφική αξία, όμως στο «Ανάμεσα στους τοίχους», χάρη στη σημαντικότατη παρουσία του Μπεγκοντό, αποφεύγει την κλασική ακαδημαϊκή προσέγγιση γαλλικού τύπου ενός κοινωνικού θέματος, που είναι σε έξαρση (θυμηθείτε τα περυσινά επεισόδια των μεταναστών στο Παρίσι) όπως και σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, με την Ελλάδα μέσα σε αυτές. Μια ταινία – μάθημα. Για όλους. Βαθιά ανθρωπιστική. Και αληθινή, ρεαλιστική, ωμή στην προσέγγιση της. Ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ με θέμα. Ο Καντέ, έβαλε τον Μπεγκοντό –που είχε γράψει το βιβλίο και μετά το σενάριο- να υποδυθεί τον εαυτό του, ο Μπεγκοντό έβαλε τους μαθητές του να υποδυθούν τους εαυτούς τους. Και το 2008 γιορτάζει δεόντως, με τον Χρυσό Φοίνικα, την πιο αληθινή ιστορία του σύγχρονου σινεμά.

Αθήνα - Κωνσταντινούπολη (**)

Δραματική, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τους Λευτέρη Βογιατζή, Αλεξία Καλτσίκη, Δημήτρη Πουλικάκο.

Η υπόθεση: Ένας δικηγόρος, μετά τον πρόσφατο χωρισμό του με την επί πολλά χρόνια σύζυγο του, επιχειρεί ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο χωρίς πραγματικό σκοπό και χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Στο δρόμο γνωρίζει ένα διάσημο κλαρινιτζή με την ερωμένη του, μαγεύεται από την τελευταία και την ακολουθεί μέχρι την Κωνσταντινούπολη.

Λίγα Λόγια: Ένα road movie χωρίς την αυστηρή έννοια του όρου. Μια υπαρξιακή ταινία χωρίς φιλοσοφίες και κοινωνιολογικές θεωρίες. Μια ταινία που κινείται στους ρυθμούς της ηπειρώτικης και της κλασικής μουσικής. Γι’ αυτό μην περιμένετε ταινία τύπου «Παρίσι, Τέξας» υπό τους τζαζ ήχους του Ry Cooder. Ούτε τον Παναγιωτόπουλο του «Μελοδράματος», ούτε τον Βογιατζή του «Βαριετέ». Όλα κινούνται στη σφαίρα του φλου. Με την Αλεξία Καλτσίκη να ξεχωρίζει και τον Πουλικάκο να είναι στη σκιά του εαυτού του. Ο «πατέρας» του Ν.Ε.Κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος, εμφανώς γερασμένος, δε θυμίζει ούτε το προ τετραετίας «Delivery». Μόνο η ματιά του είναι ίδια και αυτή αξίζει. Καλή επιτυχία, του ευχόμαστε, στα «Οπωροφόρα της Αθήνας», το βιβλίο του Δημητρίου, που θα μεταφέρει του χρόνου στη μεγάλη οθόνη.

Αυστηρώς Κατάλληλο (**)

Κωμωδία, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, με τους Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Πυγμαλίονα Δαδακαρίδη, Πηνελόπη Πιτσούλη, Κατερίνα Λέχου.

Η υπόθεση: Δυο νέοι σκηνοθέτες θέλουν επειγόντως επιχορήγηση για την πρώτη τους ταινία, που πραγματεύεται τους τραγικούς έρωτες της Άννα Καρένινα, της Μαντάμ Μποβαρύ και της Φαίδρας. Ο μοναδικός που ενδιαφέρεται, όμως, είναι ο Τάκης Πανουργιάς, που διευθύνει μια μικρή εταιρεία παραγωγής πορνό ταινιών. Τα κωμικοτραγικά γεγονότα ξεκινούν όταν συμφωνούν για συνεργασία.

Λίγα λόγια: Μετά το δραματικό διάλειμμα με το «Οξυγόνο» (2003), το πετυχημένο τηλεοπτικό και θεατρικό δίδυμο Παπαθανασίου – Ρέππας επιστρέφει στην κωμωδία, θυμίζοντας εποχές «Safe Sex» και «Το κλάμα βγήκε από το παράδεισο». Οι σκηνοθέτες που άλλαξαν την πορεία του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου και έβαλαν τη μικρή οθόνη στο σινεμά, προκαλώντας ατελείωτες συζητήσεις επί του θέματος, εξακολουθούν στην πεπατημένη, χωρίς καινούρια ιδέα, αλλά με φρέσκια ματιά και άφθονο αυτοσαρκασμό. Ταινία μέσα σε ταινία, λοιπόν, χωρίς να θυμίζει Φελίνι, που λέει ο λόγος ούτε στο κωμικό του, με εξασφαλισμένα, όμως, εισιτήρια και πολύ κοινό αφού προσφέρει τα βασικά : γέλιο, γέλιο, γέλιο..

Άλλες Ταινίες

Genova (**)

Δραματική, αγγλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάικλ Γουιντερμπότομ, με τους Κόλιν Φερθ, Κατρίν Κίνερ, Χόουπ Ντέιβις.

Η υπόθεση: Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο Τζο, καθηγητής πανεπιστημίου, παίρνει τις δυο κόρες του και μετακομίζουν στην ιταλική πόλη της Γένοβα. Εκεί προσπαθούν να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή και να ξεπεράσουν την απώλεια του αγαπημένου τους προσώπου.

Λίγα λόγια: Ο Γουιντερμπότομ («Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο», «Στα σύνορα του κόσμου»), θεωρείται από τους καλύτερους σύγχρονους βρετανούς κινηματογραφιστές, και φροντίζει να το αποδεικνύει σε κάθε του ταινία. Το «Genova» φέρνει λίγο σε «Μετά τα μεσάνυχτα» του Νίκολας Ρεγκ, με τον Ντόναλντ Σάδερλαντ και την Τζούλι Κριστι, στην πιο λάιτ εκδοχή του, με την ίδια ένταση και ατμόσφαιρα. Αν δεν υπήρχε κι αυτό το ακίνητο και ψυχρό σενάριο, θα μιλούσαμε για αριστούργημα.

Παγιδευμένοι

Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντ. Τζ. Καρούσο, με τους Σία ΛαΜπέουφ, Μισέλ Μόναχαν.

Η υπόθεση: Δυο άνδρες και μια ανύπαντρη μητέρα βρίσκονται μπλεγμένοι στα δίχτυα μιας απίστευτης συνομωσίας, πίσω από την οποία είναι η φωνή μιας άγνωστης γυναίκας που ξέρει τα πάντα γι’ αυτούς.

Λίγα λόγια: Ταινία δράσης, που εξαντλείται πολύ γρήγορα χάνοντας το αρχικό της ενδιαφέρον, και ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο πολλά υποσχόμενο αλλά με μηδέν χημεία. Θυμίζει τα «Πουλιά» του Χίτσκοκ, από μακριά.

Ιγκόρ

Κινούμενα σχέδια, αμερικανικής και γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Αντόνυ Λεοντίς, με τις φωνές των Τζων Κιούζακ, Ματ Μακένα (των Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, Κώστα Δαρλάση).

Η υπόθεση: Ο Ιγκόρ, καμπούρης βοηθός ενός διαβολικού επιστήμονα, ονειρεύεται να γίνει κάποτε κι αυτός πανούργός.

Λίγα λόγια: Πετυχημένο κινούμενο σχέδιο, συνέχεια ταινιών του Τιμ Μπάρτον, που θα προβληθεί στη χώρα μας μεταγλωττισμένο με φωνές ελλήνων ηθοποιών.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 23-10) και στη διαδικτυακή εφημερίδα "Cosmo" (http://www.cosmo.gr/).

21 Οκτ 2008

"Ένα Λεπτό Πριν Τα Μεσάνυχτα" - Γιάννης Γκούμας (2003)

ΡΕΚΒΙΕΜ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Όλη μου τη ζωή, χτυπήματα και μώλωπες
Χτίσανε το δικό μου τείχος του Βερολίνου.

Η κακία ενός πατέρα που αναζητούσε έναν αληθινό γιό
Για να κληρονομήσει τα γκριζοπράσινα μάτια του
Που έγδερναν πρόσωπα τσάκιζαν σαγόνια
Και τρύπαγαν καρδιές.
Απέτυχε
Γιατί τα μάτια μου κοιτούσαν τη δουλειά τους
Με βλέμμα πλεύσιμο. Και κάτι ακόμα: μπορούσα και επιζούσα
Στο απέραντο δάσος, βαθιά μέσα μου.

Έτσι, ξεθύμανε την οργή του
Καίγοντας τα άγουρα χρόνια μου.
Έκανε το γαλάζιο
Να κρέμεται μαύρο από πάνω μου.
Διέγραψε τ’ όνομά μου απ’ το κατάλογο
Όσων είχαν το δικαίωμα να είναι άντρες.
Και α! Τι ήχους άφησε μέσα μου
Για να παρεμβάλουν παράσιτα σ’ όποια ελπίδα έτρεφα.

Απέτυχε. Έχασε το παιχνίδι
Όταν δε μπόρεσα να φτάσω να προφέρω
«Ο Θεός ν’ αναπαύσει την ψυχή του!»

UN PICCOLO DINERTIMENTO

Αυτό που όλο το πρωί
Και κατά τη διάρκεια του μεσημεριού
Αδιάκριτα ήταν ύφασμα.
Έγινε σάρκα πια το απόγευμα
Η γλώσσα να πασχίζει να-

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή…

Ήταν Σάββατο,
Και το μικρό βιβλιοπωλείο σκισμένο από γρύλλιες
Καθώς ο ήλιος έκαμνε τον περίπατο του.
Ο βιβλιοπώλης, γνωστός μου,
Στο γραφείο του καθόταν παραφθαρμένα μιλώντας σε κάποιον
Που μου είχε γυρισμένη την πλάτη.

Μπόρεσα να κάνω τρία βήματα απαλά
Προς μια στοίβα νέων εκδόσεων,
Μετά ο Νίκος (το όνομα του βιβλιοπώλη)
Πουράκι banderilla στο στόμα του,
Έβηξε μερικές συντετμημένες λέξεις,
Σαν δαχτυλίδια καπνού, από πάνω του αιωρούμενα-
Προοπτική μιας κάποιας αγιότητας.

«Από δω, ο Άντον», είπε,
συστήνοντας με σ’ έναν τριαντάρη
με ένα πρόσωπο χωρίς απόθεμα ελπίδας
αλλά με χαμόγελο χωρίς κανένα τελειωμό.
«Ο Άντον με βοηθάει εδώ μέσα που και που».

Άντον. Από τα Τίρανα. Βιοπαλαιστής στην Αθήνα.
Γυναίκα και παιδί μείναν στη χώρα τους-
«Ήταν μια φορά και ένα καιρό…»

Ο Νίκος μας προσκάλεσε για μεσημεριανό
Τρίο παράξενο γι’ αυτήν την κατηγορία εστιατορίου
Αλλά τρίο με όρεξη
Και μια πέρα του δέοντος φιλικότητα
Ως αναπλήρωση στο αμήχανο κουβεντολόι.
« Θα ΄θέλα να ‘μουν ελεύθερος «διακήρυξε ο Άντον,
το βλέμμα του στηλωμένο πάνω απ’ τα κεφάλια μας
προς την κατεύθυνση της Αλβανίας.

Τα λόγια του, μια σκηνή για έναν ρόλο που δεν παίχτηκε ποτέ.

«Αλλά, έχω γυναίκα, και γιο οκτώ χρονώ».

Ήταν σαν ν’ αποβάλλουν άρωμα τα τριαντάφυλλα της ταπετσαρίας.

Αφήσαμε τον Νίκο σπίτι του.
«Που πάμε Άντον;» ρώτησα, διακινδυνεύοντας απάντηση.
Με άγγιξε με βλέμμα
Αυτό που ήταν ανεπανάληπτο σαν σύννεφο
Έγινε σάρκα πια το απόγευμα
-Πάνω της η γλώσσα έδινε
Ένα ιδιαίτερο είδος ελευθερίας.

*Γενναία αυτο-αναφορικός. Σωστά. Κι επαυξάνω. Χωρίς ματαιοδοξία υπομονετικός. Αυτάρκης και ευθύς. Κι άλλα πολλά. Γιάννης Γκούμα να 'σαι καλά. Θα σε δω σύντομα..
Το "Ένα Λεπτό Πριν Τα Μεσάνυχτα" ήταν αναμφισβήτητα η συλλογή των συλλογών του Γιάννη Γκούμα. Ως επιστέγασμα της άριστης συνεργασίας του με τις Εκδόσεις Μπιλιέτο. Δίγλωσση, στα ελληνικά τα ποιήματα από τον Βασίλη Αμανατίδη και τη Μαρία Λαϊνά, στα αγγλικά -φυσικά- ο ίδιος ο κ. Γκούμας. 57 ποιήματα χ 2 με την αγγλική, σε σκίτσα Γιάννη Δημητράκη. Συνολικά 140 σελίδων. Αξίζει να διαβαστεί.

Διαβάστε για άλλα βιβλία του κ. Γκούμα στο blog "Βακχικόν" :

- "Tρία Οκτασέλιδα του Μπιλιέτου (1998 - 2005) " : http://vakxikon.blogspot.com/2007/09/blog-post_29.html
- "Η Σιωπή των Άλλων (1997)" : http://vakxikon.blogspot.com/2008/06/1997.html
- "Tα Τραγούδια της Ωριμότητας (2007)" : http://vakxikon.blogspot.com/2008/07/2007.html

Διαβάστε ανέκδοτα ποιήματα, συνέντευξη και μεταφράσεις του κ. Γκούμα στο περιοδικό "Βακχικόν" :

- Συνέντευξη "Ξαναγεννήθηκα όταν ασχολήθηκα με την τέχνη" : http://www.vakxikon.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=134&Itemid=1&ed=3
- Mεταφράσεις "Ο Γιάννης Γκούμας μεταφράζει Σωτήρη Παστάκα" : http://www.vakxikon.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=132&Itemid=1&ed=3 *Ν.Ι.Π.

20 Οκτ 2008

"Σαν Παλιό Σινεμά" - Ν.Ι. Πουλάκος

Η Ελλάδα αλλάζει. Η ζωή επίσης. Η διασκέδαση σίγουρα. Στο νέο αιώνα, στη νέα εποχή, ο κινηματογράφος φοράει τα ρούχα του αλλιώς, χωρίς απαραίτητα να βάζει τα παλιά στην ντουλάπα. Όχι όλα τουλάχιστον. Γιατί πολλά δεν έχουν μπει απλώς στη ντουλάπα, αλλά τυλίχτηκαν για τα καλά και κρύφτηκαν στο πατάρι.

Δε μιλάμε φυσικά μόνο για ταινίες. Αυτές, πάντα, θα υπάρχουν σε μια συγκεκριμένη φόρμα, η τεχνολογία μόνο αλλάζει, τα ειδικά εφέ δηλαδή, η κάμερα και τα μέσα παραγωγής. Πρωτοπόρα παραμένει πάντα η ιδέα, η σύλληψη του δημιουργού, το σενάριο, η σκηνοθεσία. Τα υπόλοιπα έπονται. Επομένως, πάμε στο μέσο αναπαραγωγής των ταινιών : στις κινηματογραφικές αίθουσες, στους σινεμάδες, όπως λένε στην αργκό. Μέσο διασκέδασης, μέσο πολιτισμού. Ψυχαγωγία και χαρά, μάθηση και ιστορία. Το λαϊκό μέσο της in & out ζωής. Μαζί με τον καφέ, την ταβέρνα, το θέατρο.

Από τις αρχές του αιώνα ήλθαν οι πολυκινηματογράφοι (multiplex) στη χώρα μας. Έφτασε η ώρα. Άλλωστε, στο εξωτερικό, στις αναπτυγμένες χώρες πάντα (Αμερική, Αγγλία, Γερμανία κ.ά), υπήρχαν δεκαετίες τώρα. Το «μπαμ» έγινε με την εταιρεία Village Roadshow, θυγατρική της αυστραλέζικης ομώνυμης, η οποία έκανε την αρχή στο Παγκράτι το 1999, με πέντε αίθουσες προβολής. Ένα χρόνο αργότερα, το επιβλητικό Village Park, στο Ρέντη, ήταν μαζί με το μετρό τα τεχνολογικά αξιοθέατα της Αθήνας. Όλοι τα επισκέπτονταν για να τα δουν από κοντά. Γίναμε, πλέον, ευρωπαίοι και με τη βούλα. Το Village Park, συνδύαζε 20 αίθουσες σινεμά (έχει προστεθεί άλλη μια), φαγητό, ποτό, καφέ, ψώνια, παιχνίδια και πολλές βόλτες.. Το πάρκο της παγκοσμιοποίησης, λοιπόν, ήταν γεγονός. Από κει και μετά, ότι επακολούθησε ήταν απλώς το νερό που μπήκε στο αυλάκι. Η Village, έφτιαξε δυο ακόμη «θαύματα» : το «The Mall», στο Μαρούσι, και το παραθαλάσσιο «Φάληρο». Όλα πολυχώροι διασκέδασης. Κι από άποψη εισιτηρίων : σύμφωνα μα ανθρώπους της Village, τα πράγματα πάνε πολύ καλά. Έτσι κι αλλιώς, η θεώρηση είναι γενική : σε τέτοιους χώρους ποτέ δεν κοιτάς μόνο τα εισητήρια, άλλωστε, τα πολλά λεφτά είναι τα πέριξ των ταινιών στους κινηματογράφους. Την ώρα που μιλάμε, πλάι στο «Βίκι Κριστίνα Μπαρτσελόνα», του Γούντυ Άλεν, που σπάει ταμεία, υπάρχουν όλα τα γούστα : από «Γουολ – υ» και «Kung fu panda» για τα παιδιά, στη «Μούμια» για τους φαν των θρίλερ, το «Καυτό απόρρητο» των Κοέν με τους Μπραντ Πιτ και Τζωρτζ Κλούνει, που είναι στην κορυφή του ελληνικού box office, η σάτιρα του «Χάνκοκ» με τον Γουίλ Σμιθ και οι πιστολιές του Νίκολας Κέιτζ με το «Bangkok dangerous» κ.ά Κι ενώ αναμένονται να βγουν mainstream ελληνικές παραγωγές, όπως το «Αυστηρώς Κατάλληλο» των Παπαθανασίου – Ρέππα, κάτι ανάλογο έγινε πέρυσι τέτοια εποχή με το «Ψυχραιμία» του Περάκη και το «Φιλί της ζωής» του Ζαπατίνα. Όλες οι γεύσεις, όλες οι απόψεις, πολλά εισητήρια. Νέοι, γέροι, παιδιά, οικογένειες, ζευγάρια, παρέες συρρέουν και τα entertainment parks γεμίζουν.

Βέβαια, τα multiplex δεν σταματούν εδώ : από τη Θεσσαλονίκη, έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα τα Ster Cinemas, τα οποία κατοικοεδρεύουν στο Ίλιον και στον Άγιο Ελευθέριο, και προσφέρουν τις ίδιες υπηρεσίες (και τις ίδιες ταινίες), με εκείνες της Village. Επίσης, η κινηματογραφική εταιρεία Odeon, με διανομή καλών ελληνικών και ξένων ταινιών, μπήκε στο κόλπο πρόσφατα, με το «Kosmopolis» στο Μαρούσι και το «Starcity»¨στη Συγγρού. Περιφερειακώς του κέντρου, παλιά σινεμά ανανεώνονται με περισσότερες -της μιας- αίθουσες (τα miniplex), προκειμένου να συγχρονιστούν με το κλίμα της εποχής. Οι υπεύθυνοι τους μιλούν για ανάγκη δεδομένη, κοινωνικής και οικονομικής φύσης. Άλλωστε, ο όρος «επιβίωση» είναι σημαντικός για όλους.

Τα παραπάνω βρίσκονται εν αντιθέσει με τους κλασικούς κινηματογράφους του κέντρου. Λίγοι έχουν απομείνει, άλλωστε δεν λειτουργούν όλοι. Τα ρούχα, τυλιγμένα στο πατάρι, που λέγαμε παραπάνω. Στην ιστορική Πατησίων, ελάχιστα είναι τα σινεμά που έχουν απομείνει από την άλλοτε σινεφιλική Αθήνα : Aελλώ, Aλεξάνδρα, Ίλιον, Tριανόν και Φιλίπ. Το πρώτο, μάλιστα, το «Αελλώ» είναι το πετυχημένο πείραμα των τελευταίων χρόνων, από την οικογένεια Τσακαλάκη και τη Master S.A. Με πέντε αίθουσες, συν μια θερινή, έχει κάνει δυναμικό come back στα κινηματογραφικά στέκια, σε αντίθεση με το «Άττικα» (της AMA Films της οικογένειας Στεργιάκη) και το «Στούντιο» (από την πρώην Playtime του κ. Τζιώτζιου), που δεν τα κατάφεραν κι έκλεισαν πριν δυο χρόνια. Όπως έκλεισε, το ιστορικό «Ράδιο Σίτυ», το οποίο το 1958 είχε υποδεχτεί την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, σε μια εντυπωσιακή τελετή για την ταινία «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες». Για να μη θυμηθούμε αίθουσες όπως το Σελέκτ, το Αλκυονίς, το Αρμονία, που μας έχουν αφήσει χρόνια τώρα. «Η Πατησίων έχει πεθάνει», είχε πει ο κ. Στεργιάκης, μετά το κλείσιμο του «Άττικα», ενώ φέτος έκλεισε άλλο ένα κλασσικό σινεμά του κέντρου, το «Άλφαβιλ» της Μαυρομιχάλη, το οποίο έθρεψε γενιές και γενιές σινεφίλ. Η αίθουσα του «Άστυ», πάντως παραμένει στις κινηματογραφικές επάλξεις, με «τα εισιτήρια να είναι άλλοτε στα πάνω τους άλλοτε στα κάτω τους». Φέτος, το «Άστυ» περιμένει τον πολύ κόσμο να έρθει στο Χρυσό Φοίνικα των Καννών, «Ανάμεσα στους τοίχους» του Καντέ, έχοντας κάνει μια καλή υποστήριξη με τις επανεκδόσεις της «Δίκης της Νυρεμβέργης» και του «Ψεύτη ήλιου» του Μιχάλκοφ. Το 2008 φαίνεται ότι θα κλείσει καλά για το ιστορικό «Άστυ», το οποίο είδε το περυσινό 2007 να μην έχει πολλά εισιτήρια. Πάντως, εξακολουθεί να είναι το meeting point των απανταχού σινεφίλ, των νεανικών παρεών και των παλιών νοσταλγών του καλού ποιοτικού σινεμά, που δεν παίζεται στα multiplex.

Σε έναν άλλο παλιό κινηματογράφο του κέντρου, στο ευρύχωρο «Ιντεάλ» (στη Πανεπιστημίου), μετά την προβολή της ταινίας «Hunger», που αναπαριστά την απεργία πείνας του αγωνιστή του ΙΡΑ Μπόμπι Σαντς, συναντάμε ανθρώπους κι ανθρώπους, άλλους μοναχικούς κι άλλους με την παρέα τους, να μιλάνε χαμηλοφώνως και –κάπως- σαστισμένα για την ταινία που, μόλις, είδαν. «Υπάρχει τόσο σκληρό σινεμά, τελικά», μας κάνει η 26χρονη Νικολέτα, η οποία στην ερώτησή μας, που αποδίδει τον ελάχιστο κόσμο στην αίθουσα, μας λέει ότι «δύσκολα ο κόσμος, με τα προβλήματα που έχει, επιλέγει να δει τόσο σκοτεινό και πεσιμιστικό κινηματογράφο». Δεν έχει άδικο. Παρά τις καλές κριτικές, που έλαβε, το «Hunger» δεν πήγε καλά στα εισιτήρια. Και μαζί του, πήρε στο λαιμό του, τόσο το «Ιντεάλ» όσο και τον «Μικρόκοσμο» (στη Συγγρού), ένα ακόμη στέκι για καλό σινεμά.

Στη Σταδίου, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το «Απόλλων» και το «Αττικόν», δυο αίθουσες, που μετά την επιβεβλημένη ανακαίνισή τους,, κοσμούν το κέντρο της Αθήνας, σφύζουν από ζωή. Το «Βίκι Κριστίνα Μπαρτσελόνα», είναι το κινηματογραφικό γεγονός της εβδομάδας και προσελκύει κόσμο. Οι δυο αίθουσες είναι κάθε μέρα γεμάτες, με αποτέλεσμα οι πολυκινηματογράφοι να «σκίζονται» να βάλουν την ταινία στο πρόγραμμά τους. «Τα εισιτήρια είναι σε άνοδο, αυτή την εποχή, όχι μόνο με την ταινία του Γούντυ Άλεν αλλά και με την επανέκδοση του Κομφορμίστα που έπαιζε μέχρι τώρα», μας λένε οι υπεύθυνοι του Απόλλωνα, «μας θυμίζει την περυσινή επιτυχία του Ελ Γκρέκο, που παιζόταν την ίδια περίοδο».

Όπως και να ΄χει, ένα είναι σίγουρο : ο κόσμος αγαπά το σινεμά.. Επίσης αγαπά το σινεμά στις αίθουσες. Καλό το dvd, καλή η τηλεόραση, καλό και το downloading από το διαδίκτυο. Αλλά τίποτε δεν συγκρίνεται με την αίσθηση της ταινίας στην αίθουσα. Με τη νοσταλγική μυρωδιά του κινηματογράφου. Με τα ποπ κορν, τα νάτσος, την κόκα κόλα, που συνδυάζονται με την 7η τέχνη, που επιλέγει ο θεατής. Με τις ατελείωτες συζητήσεις που ακολουθούν μετά την ταινία. Με τα κρυφά γελάκια και τα ψιθυριστά σχόλια κατά τη διάρκειά της. Όλα αυτά είναι κινηματογράφος, είτε επιλέγεται στα multiplex είτε στις παραδοσιακές αίθουσες του κέντρου της πόλης.

Νέστορας Πουλάκος


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 18-10-08).

19 Οκτ 2008

Πάρτυ του περιοδικού "Ποιείν"..


Στο μπαρ "Άλεκτον" (Σφακτηρίας 23 Κεραμεικός) στις 20.30

18 Οκτ 2008

"Σε 45 Τετραγωνικά" - Γιάννης Γιαννουλέας (1997)

Ο Σταμάτης θυμάται πάντα την εποχή που μια παράξενη ανησυχία τον είχε καταλάβει. Μιλούσε σε όποιον εύρισκε, κανείς δεν είχε κάποια απάντηση να του δώσει, ίσως λίγα καθησυχαστικά λόγια, ενδείξεις αδυναμίας ή ευγενικής αδιαφορίας. Ώσπου, ένα πρωί, συνειδητοποίησε ότι η φαγούρα που ταλαιπωρούσε την πλάτη του για βδομάδες, είχε δώσει τη θέση της σ' ένα ζευγάρι κατάλευκα φτερά. Μπροστά στον καθρέφτη του χολ κατάλαβε ότι πρέπει να είχαν άνοιγμα δυο μέτρων. Έπειτα πήγε στο παράθυρο, βούτηξε με ορμή στο κενό. Τώρα πια επιστρέφει στην πόλη του τα καλοκαίρια. Τον Οχτώβρη συναντιέται με τους υπόλοιπους ανθρώπους-πουλιά και μαζί φεύγουν για τη γη χωρίς ερωτήσεις.

(κοινά συμπτώματα)

*Ο Γιάννης Γιαννουλέας τα ονομάζει ταχυδράματα. Είναι συνολικά 30. Με σούπερ εικονογράφηση της ζωγράφου Μαρίλης Ζαρκάδα. Από τις Εκδόσεις Απόπειρα. Το 1997. Λίγο πριν το τέλος του μεγάλου αιώνα, δηλαδή. Μικρές ιστορίες που γράφτηκαν μέσα σε ένα χώρο 45 τ.μ. Πολλές διαδραματίζονται σε έναν κλειστό δωμάτιο 45 τ.μ. Φανταστικές και ρεαλιστικές. Πεσιμιστικές και με διάθεση ευτυχίας. Σπιντάντες αφηγήσεις ενός βιβλίου 50 σελίδων. Στα τέλη του μεγάλου αιώνα, το υπενθυμίζω. Με τη Μαρίλη Ζαρκάδα να φωτογραφίζει τη σαλονικιώτικη πολυκατοικία στο εξώφυλλο. Και να σχεδιάζει τον άντρα που πέφτει στον ακάλυπτο στο εσωτερικό.

Τον Γιαννουλέα τον γνώρισα όταν φτιαχνόταν η ποιητική ανθολογία "Μονοδιάλογοι" (Ash In Art, 2008). Μου έκανε εντύπωση. Περισσότερο εντύπωση μου έκανε η.. εντύπωση του Γιάννη Λειβαδά για τα ποιήματά του. Είναι και ωραίος τύπος. Μεταφραστής και πειραιώτης. Τελείωσε Σταυράκου και τη δεκαετία του '80 γύρισε ταινίες μικρού και μεσαίου μήκους. Είναι αρθρογράφος πολιτικών και κινηματογραφικών κειμένων. Μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Βακχικόν. Όπως και η Μαρίλη η Ζαρκάδα. Μάλιστα, το 2006, έβγαλε και πάλι από την Απόπειρα την πρώτη του ποιητική συλλογή "Απροσδόκητος Κήπος". Εύγε. Κια υγεία. Και αγάπη. Αναζητήστε τον. Διαβάστε τον. *Ν.Ι.Π.

16 Οκτ 2008

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 16ης Οκτωβρίου..


Περί Τυφλότητος (***)

Δραματική, καναδικής και βραζιλιάνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Φερνάντο Μεϊρέγιες, με τους Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Τζούλιαν Μουρ, Μαρκ Ράφαλο, Ντάνι Γκλόβερ.

Η υπόθεση : Ένας άντρας χάνει το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς. Στη συνέχεια, όμως, στην πόλη επικρατεί το απόλυτο χάος, όταν όλοι οι κάτοικοι τυφλώνονται και προσπαθούν να επιβιώσουν.

Λίγα λόγια : Η ταινία που άνοιξε το φετινό φεστιβάλ των Καννών, είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα του βραζιλιάνου σκηνοθέτη Φερνάντο Μεϊρέγιες (Η πόλη του Θεού), ο οποίος καταπιάνεται με ένα ακόμη δύσκολο μυθιστόρημα διεθνώς αναγνωρισμένου λογοτέχνη, μετά τον προπέρσινο «Επίμονο Κηπουρό» του Τζων Λε Καρέ.
Ο πορτογάλος συγγραφέας Ζοσέ Σαραμάγκου, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, αν και αρνιόταν επί χρόνια να μεταφερθεί το βιβλίο του στη μεγάλη οθόνη, τελικά πείστηκε από τον Μεϊρέγιες, κι όχι άδικα. Κάπου εδώ, ξεκινά η μεγάλη κουβέντα περί πιστής μεταφοράς του βιβλίου και περί πετυχημένης απόδοσης του μηνύματος του συγγραφέα. Καταρχάς, πρόκειται για μια ξεχωριστή καλλιτεχνική δουλειά, που σημαίνει ότι ο Μεϊρέγιες είχε το δικαίωμα –όπως και έπραξε- να βάλει την προσωπική του σφραγίδα και τη σκηνοθετική του άποψη στην ιστορία.
Η ταινία τεχνικά είναι άριστη, βοήθησε άλλωστε και το επιτελείο του σκηνοθέτη. Σημαντικότατη, όμως, είναι και η συμβολή του σεναριογράφου Ντον ΜακΚέλαρ, ο οποίος σεβάστηκε τον Σαραμάγκου, πηγαίνοντας παράλληλα ένα βήμα παραπέρα την ιστορία του. Η ταινία κρίνεται σινεφιλική, ικανή όμως να κρατήσει ένα ευρύτερο κοινό, χωρίς να πέφτει στην παγίδα για μια εξειδικευμένη θέαση. Ως εκ τούτου, ο Μεϊρέγιες, που φαίνεται ότι έχει σκοπό να στοχεύει όλο και πιο ψηλά κάθε φορά, ολοκλήρωσε ένα εγχείρημα, που μπορεί να σταθεί στα πόδια του.

Το Χυμαδιό (**)

Κομεντί, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία του Τζόναθαν Λέβιν, με τους Μπεν Κίνγκσλεϊ, Φάμκε Γιάνσεν, Τζος Πεκ.

Η υπόθεση : Το καλοκαίρι του ’94 στην «καυτή» Νέα Υόρκη, ο Λουκ Σαπίρο, που μόλις έχει τελειώσει το σχολείο, δεν έχει φίλους ούτε κοπέλα, έχει οικογενειακά προβλήματα, δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του, κι αποδρά απ’ όλα αυτά πίνοντας μερικά τσιγαριλίκια κι ακούγοντας χιπ χοπ. Στη ζωή του, μπαίνουν ξαφνικά, ο δρ. Σκουάιρς και η κόρη του, ο μεν πρώτος ως φίλος – ψυχολόγος του και η δεύτερη ως ο πρώτος του έρωτας.

Λίγα Λόγια : Ο νεαρός αμερικανός σκηνοθέτης Τζόναθαν Λέβιν, μετά το βραβείο κοινού που πήρε στο ανεξάρτητο φεστιβάλ του Σάντανς, πρέπει να αισθάνεται χαρούμενος για την πρώτη του μικρή επιτυχία, με μια ταινία ευχάριστη, ανάλαφρη και –ελαφρώς- χαριτωμένη. Σεναριακές κοιλιές και σκηνοθετικές ατέλειες πολλές, που όμως χάνονται σε μια ταινία.. χυμαδιό (!), που τα πάντα οδηγούν τον θεατή στην απόλυτη αφασία.


SCAR 3D (*)

Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζεντ Γουάιντρομπ, με τους Άντζελα Μπέτις, Ντέβον Γκρέι.

Η υπόθεση : Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του Κολοράντο, η τρομοκρατική ιστορία του Έρνι Μπίσοπ, παλιού ιδιοκτήτη του τοπικού γραφείου κηδειών, επιστρέφει ύστερα από δεκαέξι χρόνια για να στοιχειώσει τα όνειρα των κατοίκων της.

Λίγα λόγια : Όλη η συζήτηση γύρω από την ταινία, επικεντρώνεται στην απευθείας κατασκευή της σε 3D εκδοχή. Γιατί κατά τα άλλα πρόκειται για ένα τυπικό δείγμα ταινίας splatter, με μπόλικο αίμα, πολλούς φόνους και αρκετές σκηνές τρόμου. Απευθύνεται, δηλαδή, στους φανατικούς λάτρεις του είδους. Όμως, η προβολή της με τα μεγάλα 3D γυαλιά, που παρακινούν τον θεατή να βιώσει σχεδόν από μέσα την όλη ιστορία, είναι το στοιχείο που τη σώζει από την καταστροφή. Μάλιστα, η ύπαρξη ελληνικών αιθουσών που υποστηρίζουν τέτοιες ταινίες, είναι ένα δείγμα εξέλιξης της κινηματογραφικής διασκέδασης στη χώρα μας.

Άλλες Ταινίες :

Η Διεθνής

Κομεντί, τουρκικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μουχάρεμ Γκιουλμέζ & Σίρι Σουρέγια Οντέρ, με τους Τσεζμί Μπασκίν, Οζγκού Ναμάλ, Ουμούτ Κουρτ.

Η υπόθεση : Στα 1982, στο χωριό Αντιγιανάν της Τουρκίας, η στρατιωτική χούντα έχει επιβάλει το δικό της καθεστώς. Μια ομάδα μουσικών από το χωριό, έχει φτιάξει μια μπάντα και ζει στην παρανομία, ώσπου συλλαμβάνονται. Η στρατιωτική διοίκηση, όμως, τους αφήνει να συνεχίσουν ως επίσημη μπάντα της περιοχής, και, τότε, ξεκινά η αντίσταση!

Λίγα λόγια : Ταινία εποχής, λαϊκής κατανάλωσης, με φλατ κινηματογράφηση και ξεπερασμένους διαλόγους. Ξεπερασμένη είναι και η οπτική των σκηνοθετών, παρά το γεγονός ότι βραβεύτηκαν στα φεστιβάλ της Άγκυρας, της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας στο Σινέ Φιλίπ, στην Πλατεία Αμερικής, την Πέμπτη 16/10, θα είναι παρόντες για να μιλήσουν με το κοινό.

Το Κορίτσι του καλύτερού μου Φίλου

Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Ντόιτς, με τους Κέιτ Χάντσον, Άλεκ Μπάλντγουιν, Τζέισον Μπιγκς.

Η υπόθεση : Ο ερωτευμένος Ντάστιν, φαίνεται ότι δεν μπορεί να ρίξει στην αγκαλιά του την όμορφη Αλέξις, γι’ αυτό και βάζει τον καλύτερό του φίλο Τανκ, να την προσελκύσει.

Λίγα λόγια : Συμπαθητική αμερικανική κωμωδία, με άφθονα –όμως- κλισέ κωμωδιών παρόμοιου τύπου, και πολύ χοντροκομμένο χιούμορ.

Παιχνίδι θανάτου

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζέφρι Ναχμάνοφ, με τους Γκάι Πιρς, Ντον Τσιντλ.

Η υπόθεση : Έντιμος πράκτορας του FBI, καλείται να διαλευκάνει μια διεθνή συνωμοσία, πίσω από την οποία είναι ένας απόστρατος αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, με διασυνδέσεις σε τρομοκρατικές οργανώσεις.

Λίγα λόγια : Τυπική ταινία δράσης του Χόλυγουντ, με διεθνείς προεκτάσεις από τη Γαλλία μέχρι τη Μέση Ανατολή, κι ένα απίθανο σενάριο που μπερδεύει κυβερνήσεις, πρεσβείες, τρομοκράτες και πολιτικές οργανώσεις ποικίλου είδους.

Max Payne

Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζον Μουρ, με τον Μάρκ Γουόλμπεργκ, Μίλα Κούνις

Η υπόθεση : Ο Max Payne, είναι ένας μυστικός αστυνομικός, που προσπαθεί να εντοπίσει τους δράστες της κτηνώδους δολοφονίας της οικογένειάς του και του συνεργάτη του.

Λίγα λόγια : Κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου κόμικ ήρωα, που έγινε video game στις αρχές του αιώνα, με μεγάλη επιτυχία. Δεν πρόκειται για μια τυπική παρουσίαση κόμικ χαρακτήρα, αφού ο σκηνοθέτης Τζον Μουρ του έχει προσδώσει σκοτεινά στοιχεία αντι-ήρωα, ενώ η νουάρ ατμόσφαιρα είναι πολύ πειστική στη μεγάλη οθόνη.

Νέστορας Ι. Πουλάκος

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ημερήσια εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 16/10) και στην διαδικτυακή εφημερίδα Cosmo (www.cosmo.gr).

10 Οκτ 2008

Κάθε Παρασκευή, από τις 11 μέχρι τις 2 το μεσημέρι, το "Radio Propaganda : η Φωνή της Λαϊκής Ελίτ" στον αέρα..


Είναι γεγονός!

Από την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, και κάθε Παρασκευή, έντεκα το πρωί με δύο το μεσημέρι, στο Κανάλι 1, Πειραιάς, 90,4 FM (τηλέφωνο 210 -4224441), η εκπομπή "Radio Propaganda – Η Φωνή της Λαϊκής Ελίτ", με τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη και το Συνεργείο του.

Επίλεκτα μουσικοτεμάχια, πολιτιστικές ειδήσεις, θέατρο, κινηματογράφος, εικαστικά, βιβλίο, προτάσεις για cd κλασικής μουσικής, jazz και ροκ, συνταγές μαγειρικής, σχόλια.
Aπό την Ελεάνα Μαρτίνου στα εικαστικά στον Νάσο Ριτζ στη μουσική, κι από τον Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο στο βιβλίο στον Νέστορα Πουλάκο στον κινηματογράφο.

Και πολλές εκπλήξεις.

Μια συνέχεια της καλοκαιρινής ραδιοφωνικής περιπέτειας "Σαν Παλιός Πειρατής" (που έπαιξε όλο τον Αύγουστο, από το Κανάλι Ένα - 90,4 fm).

Συντονισμένοι, λοιπόν, όλοι!

9 Οκτ 2008

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 9ης Οκτωβρίου..


Βίκι Κριστίνα Μπαρτσελόνα (***)

Δραματική κομεντί, αμερικανικής και ισπανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν, με τους Χαβιέ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Ρεμπέκα Χωλ.

Η ιστορία : Δυο νεαρές Αμερικανίδες, η Βίκι και η Κριστίνα, αποφασίζουν να περάσουν το καλοκαίρι τους στην ηλιόλουστη Βαρκελώνη. Η πρώτη είναι σοβαρή και στα πρόθυρα γάμου. Ενώ η δεύτερη είναι σεξουαλικά απελευθερωμένη. Και οι δυο θα γοητευτούν από τον αρρενωπό ζωγράφο Χουάν Αντόνιο, ο οποίος όμως ακόμη δεν έχει ξεπεράσει την πρώην σύζυγό του, Μαρία Έλενα.

Λίγα λόγια : Πρόσφατα, πληροφορήθηκα ότι τα σχέδια του Γούντι Άλεν για τη νέα του ταινία στο Παρίσι ναυάγησαν, κι έπειτα από 4 χρόνια επιστρέφει στη Νέα Υόρκη. Ευτυχώς. Διότι δεν θα άντεχα ο σπουδαίος Αμερικανός δημιουργός (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και μουσικός της τζαζ) να με ξεναγήσει σε όλα τα τουριστικά αξιοθέατα της Ευρώπης. Οι μυσταγωγικές και νουαρ διαθέσεις του στην Αγγλία έδωσαν τη θέση τους στην ενίοτε κωμική ενίοτε δραματική συμπεριφορά των νέων του ηρώων στην Ισπανία. Ο Άλεν, χωρίς διάθεση να τολμήσει ένα ακόμη αριστούργημα, φαίνεται ότι καταφχαριστήθηκε τα γυρίσματα στην Ισπανία, λάτρεψε τους πρωταγωνιστές του, συνέχισε την εμμονική του σχέση με την Σκάρλετ Γιόχανσον, πλάναρε όλα τα must αξιοθέατα της Βαρκελώνης, και τοποθέτησε την Πενέλοπε Κρουζ την κατάλληλη ώρα, στην κατάλληλη φάση της ταινίας, για να της προσδώσει αυτό το κάτι που της έλειπε. Όχι βέβαια ότι το βρήκε ολοκληρωτικά. Όπως και να χει ο Γούντι είναι ο Γούντι, και κάθε ταινία του είναι μια μίνι απόλαυση. Το «Βίκι Κριστίνα Μπαρτσελόνα» θυμίζει το προ 5ετίας «Μελίντα και Μελίντα», δηλαδή μια συμπαθητική ταινία, ανάλαφρη και χαριτωμένη, διασκεδαστική στις ώρες της, που σύντομα θα ξεχαστεί. Next year Woody!

Είμαι η Κούβα [επανέκδοση - 1964] (****)

Δραματική, σοβιετικής και κουβανέζικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Καλατόζοφ, με τους Σέρτζιο Κοριέρι, Χοσέ Γκαγιάρδο, Ραούλ Γκαρσία.

Η ιστορία : Τέσσερις ιστορίες στην Κούβα του Μπατίστα. Στην Αβάνα, η Μαρία νιώθει ντροπή όταν ένας άνδρας που ενδιαφέρεται για εκείνη, ανακαλύπτει πως βγάζει τα προς το ζην. Ο Πέδρο, ένας γέρος αγρότης, μαθαίνει πως η γη που καλλιεργεί πουλιέται σε μια εταιρεία. Ένας νεαρός φοιτητής, αντιμετωπίζει μια παρέα Αμερικανών ναυτών και αντικρίζει τους φίλους του να πυροβολούνται από αστυνομικούς, στην προσπάθειά τους να μοιράσουν φυλλάδια υπέρ του Κάστρο. Μια οικογένεια χωρικών, βρίσκεται μπροστά στις δυνάμεις του Μπατίστα, που βομβαρδίζουν τους λόφους της περιοχής.

Λίγα λόγια : Δεν είναι τυχαίο ότι την ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου έχουν γράψει προπαγανδιστές σκηνοθέτες, που έσπασαν τη φόρμα, μετέγραψαν την εικόνα σε ποίημα ή σε μουσική δωματίου, και ενέπνευσαν μεταγενέστερους δημιουργούς να κάνουν μεγάλες ταινίες. Από τον Γκρίφιθ και το ελιτίστικο αμερικανικό σινεμά στον Αιζενστάιν του Σοβιετικού ρεαλισμού και την Ρίφενσταλ της ναζιστικής προπαγάνδας, έρχεται τώρα ο Καλατόζοφ. Στον αγγελοπουλικό «Θίασο» φέρνει το «Είμαι η Κούβα» του Καλατόζοφ, μια σοβιετική παραγωγή που στάλθηκε στην επαναστατική Κούβα του Φιντέλ Κάστρο, προκειμένου να καταγράψει την μετάβαση από την ιμπεριαλιστική κυβέρνηση Μπατίστα στους κομμουνιστές εκφραστές του καταπιεσμένου κουβανέζικου λαού. Ο Καλατόζοφ με τα χρήματα του Χρουστσόφ (στο μεταίχμιο της αλλαγής Μπρέζνιεφ), μετέβη στην Αβάνα κι έκανε το δικό του «Θωρηκτό Ποτέμκιν». Τράβελινγκ και μονοπλάνα, γκρο πλαν στα πρόσωπα που βιώνουν το δράμα, ο Καλατόζοφ επαναφέρει τον Σοβιετικό ρεαλισμό στο προσκήνιο, και κάνει μάθημα πως ένα προπαγανδιστικό φιλμ γίνεται μεγάλη ταινία. Δεν είναι τυχαίο ότι στην αποκαταστημένη κόπια με το ρωσικό voice over, που παίχτηκε στο Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και ο Μάρτιν Σκορσέζε έμειναν άφωνοι!

Άλλες ταινίες :

Η Καινούρια ζωή του κυρίου Ο’ Χόρτεν (**)

Κομεντί, νορβηγικής και γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπεντ Χάμερ, με τους Μπάαρντ Όβε, Έσπεν Σκιόνμπεργκ.

Η ιστορία : Ο Οντ Χόρτεν εργάζεται ως μηχανοδηγός στους νορβηγικούς σιδηροδρόμους. Είναι 67 ετών, εργένης, χωρίς σχέση και φίλους. Η ύπαρξή του είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη δουλειά. Όμως, σύντομα, πρόκειται να συνταξιοδοτηθεί. Η ζωή του θα ανατραπεί και θα πρέπει να κάνει μια καινούρια αρχή. Καταλυτική θα είναι η γνωριμία του με έναν ηλικιωμένο εκκεντρικό άνδρα, που θα τον οδηγήσει στο να πάρει τη ζωή στα χέρια του.

Λίγα λόγια : Απλή κινηματογραφική αφήγηση –σχεδόν ελλειπτική-, όμορφα πλάνα, η μουσική του Kaada, ενισχύουν όλα την άποψη του σκηνοθέτη Χάμερ, αναφορικά με το δύσκολο κοινωνικό και ανθρωποκεντρικό ζήτημα, με το οποίο καταπιάνεται, τη μοναχικότητα. Η ταινία είναι σινεφίλ. Έχει περιορισμένο κοινό. Και ο τρόπος κινηματογράφησής του δεν είναι ο ενδεδειγμένος για να κρατήσει τον θεατή στην καρέκλα του. Ο Χάμερ, φαίνεται, ότι κάπου στο δρόμο χάνει την αρχική του ιδέα, το αρχικό του όραμα.

Η Μούμια : η αυτοκρατορία του δράκου (-)

Περιπέτεια δράσης, γερμανικής και αμερικάνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία του Ρομπ Κοέν, με τους Τζετ Λι, Μπρένταν Φρέιζερ, Μαρία Μπέλο.

Η ιστορία : Ο Ρικ και ο Άξελ Ό Κόνελ, πηγαίνουν στην Άπω Ανατολή για να εξερευνήσουν μερικά επικίνδυνα και απόμακρα μνήματα. Φτάνοντας στα Ιμαλάια, ξεθάβουν και επαναφέρουν μια κινέζικη μούμια, η οποία αλλάζει συνεχώς μορφές, ενώ κουβαλά εδώ και αιώνες την κατάρα μιας μάγισσας.

Λίγα Λόγια : Τέταρτο επεισόδιο της σειράς «Η Μούμια», με την αρχή να γίνεται επιτυχώς το 1999. Παρολαυτά, το θέμα φαίνεται ότι έχει ξεφουσκώσει ή μάλλον έχει τραβηχτεί, από τα μαλλιά, τα γένια κτλ Δεν ενδείκνυται ούτε για τους λάτρεις του είδους. Πρόκειται για την χειρότερη ταινία της σειράς.

Star wars : ο πόλεμος των κλώνων (-)

Κινούμενα σχέδια, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέιβ Φιλόνι, με τις φωνές των Σάμιουελ Τζάκσον, Κρίστοφερ Λι.

Η ιστορία : Ο γαλαξίας πλήττεται από τον εμφύλιο πόλεμο των Αυτονομιστών με τη Γαλαξιακή Δημοκρατία των Τζεντάι.

Λίγα λόγια : Το Star Wars επιστρέφει στην animated εκδοχή του, από την εταιρεία του Τζωρτζ Λούκας.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 9-10-08) και στην διαδικτυακή εφημερίδα Cosmo (www.cosmo.gr)

8 Οκτ 2008

"Ο Κινηματογράφος περνάει τον Ισθμό" - Ν.Ι. Πουλάκος

Μια ολόκληρη πόλη µεταµορφώνεται σε πολυχώρο πολιτισµού για να υποδεχθεί το πρώτο της διεθνές φεστιβάλ κινηµατογράφου.

Καταρχάς, να τονίσουµε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες, προσπάθειες που προωθούν τον πολιτισµό, την κουλτούρα, την τέχνη –και, δη, την κινηµατογραφική–, είναι αξιέπαινες, όποια κι αν είναι η συνέχειά τους, η τύχη τους. Άλλωστε, είναι γνωστή η ρήση «η προσπάθεια µετράει». Τόσα και τόσα χρόνια, δεν έχουµε παράπονο όσον αφορά τις γιορτές κινηµατογράφου στη χώρα µας: το Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης παραµένει αειθαλές και πάντα στις επάλξεις, εκείνο της Δράµας είναι η όαση των «µικροµηκάδων», το Πανόραµα του Ευρωπαϊκού Κινηµατογράφου (ή της «Ελευθεροτυπίας») αλλά και των ανεξάρτητων δηµιουργών φιλµ και βίντεο της Πάτρας, προωθούν την ανεξάρτητη φωνή τού κινηµατογραφιστή. Τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούµε το νεανικό κοινό να συρρέει στο διεθνές φεστιβάλ Αθηνών (ή «Νύχτες Πρεµιέρας»), στη Ρόδο το «Ecofilms» και στο Λαύριο το «Μεσογειακό Ντοκιµαντέρ» «φωνάζουν» για την οικολογία και τη φύση, στη Νάουσα και στο Γκάζι (Πλατφόρµα Βίντεο, Video art) προσφέρονται διέξοδοι σε νέα ταλέντα τής νέας εποχής, αλλά και τα ξενόφερτα, όπως το Γαλλόφωνο, η Μπερλινάλε, το Αφρικάνικο από τη New Star, το Cult από την παρέα του Gagarin κ.ά. Σε όλες αυτές τις γιορτές τού πολιτισµού, λοιπόν, έρχεται να προστεθεί η νέα πρόταση του Πνευµατικού-Πολιτιστικού Κέντρου τού Δήµου Κορίνθου. Με αφορµή τη συµπλήρωση 150 χρόνων από την ίδρυση της νέας πόλης τής Κορίνθου, και ως συνέχεια των εορτών που διεξάγονται, φέτος, όλη τη χρονιά, η ύπαρξη ενός διεθνούς φεστιβάλ δίνει στην πόλη την ώθηση που της αναλογούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου «Γέφυρες»

Οι διοργανωτές τού πρώτου κινηµατογραφικού θεσµού στην Κόρινθο, έχουν βαφτίσει το φεστιβάλ «Γέφυρες». Ο λόγος αυτού του ονόµατος είναι «ο γεωπολιτικός και ιστορικός συσχετισµός τής Κορίνθου µε την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσµο, και ιδιαίτερα ο ρόλος που έχει διαδραµατίσει ο Ισθµός. Έτσι, επιχειρείται µέσω του φεστιβάλ µια ιδιότυπη ενοποίηση πολιτισµικών καταβολών και κατ’ επέκταση κόσµων ολόκληρων». Οι φιλοδοξίες και οι προοπτικές που έχουν στο µυαλό τους οι υπεύθυνοι του φεστιβάλ είναι µεγάλες, κάτι άλλωστε που φαίνεται µέσα από τον σκοπό και στόχο που έχουν θέσει «ώστε το φεστιβάλ να αποτελέσει το σηµαντικότερο κινηµατογραφικό γεγονός τής Ν. Ελλάδας και να καθιερωθεί ως χώρος προβολής τόσο της εγχώριας όσο και της παγκόσµιας κινηµατογραφικής παραγωγής». Εµείς, από τη µεριά µας, τους ευχόµαστε ό,τι το καλύτερο, διότι πρωτίστως θα κάνουν καλό στην ελληνική κινηµατογραφική πραγµατικότητα –η οποία στην παρούσα φάση κρίνεται δυσοίωνη–, αλλά και στην προβολή τού ελληνικού πολιτισµού και της ελληνικής παράδοσης. Όπως, µάλιστα, έχουµε πληροφορηθεί, µεγάλα ονόµατα και σπουδαίοι καλλιτέχνες προσεγγίζονται ώστε να συµµετάσχουν, µε τον οποιοδήποτε τρόπο, στο διεθνές φεστιβάλ, κάτι που θα κάνει πολύ καλό τόσο στο τώρα όσο και στη µεταγενέστερη παρουσία του στον χώρο τής 7ης τέχνης.

Η διοργάνωση και το πρόγραµµα του φεστιβάλ

Το νεότευκτο φεστιβάλ περιλαµβάνει έντεκα συνολικά κατηγορίες στο πρόγραµµά του, καθιστώντας το πλούσιο, αλλά και βαρύ, αφού πρέπει να χωρέσουν τόσες ταινίες σε τέσσερις µόλις µέρες: ταινίες µεγάλου και µικρού µήκους, ταινίες για παιδιά και κινούµενα σχέδια, ταινίες τεκµηρίωσης, κωµωδίας και ανθρωπιστικού περιεχοµένου, ειδικές κατηγορίες «ευ αγωνίζεσθαι» (αθλητισµός) και «νόστιµον ήµαρ» (διασποράς), video art, ταινίες χορού και video dance. Αν µη τι άλλο, η επιτροπή αξιολόγησης των ταινιών τού φεστιβάλ έχει επιλέξει µια ευρύτατη γκάµα καλλιτεχνικών δηµιουργηµάτων µυθοπλασίας, που θα δώσουν µια άλλη διάσταση και ένα ενδιαφέρον περιεχόµενο στον σινεφίλ αλλά και τον κάθε θεατή.

Από κει και πέρα, φυσικά, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα τρέχουν παράλληλες εκδηλώσεις, και µέχρι στιγµής σε αυτό το κοµµάτι αποδεικνύεται ιδιαίτερα δραστήρια η διοργανώτρια αρχή: ειδικά σεµινάρια εφέ και make up για τον κινηµατογράφο από τους Γιώργο και Ρούλη Αλαχούζο, οι οποίοι θεωρούνται από τους κυριότερους στον ελληνικό χώρο. Επίσης, σεµινάρια 3D Animation από τον Yioti Katsamba (BeoWolf), masterclass από την ηθοποιό Q’ Orianka Kilcher (πρωταγωνίστρια της ταινίας «Άγνωστος Κόσµος» του Τέρενς Μάλικ), τον σκηνοθέτη Διονύση Ζερβό (η αµερικάνικης παραγωγής «The Shore» µε την Ιζαµπέλα Μίκο και τον Μπεν Γκαζάρα), και τον σηµαντικό Πολωνό συνθέτη Zbigniew Preisner (σε ταινίες των Κριστόφ Κισλόφσκι, Λουί Μαλ, Τόµας Βίντεµπεργκ, Ντέµπορα Γουόρνερ). Τέλος, σεµινάρια φωτογραφίας «One light approach» από τον διευθυντή φωτογραφίας τού παλιού ελληνικού κινηµατογράφου (αλλά και του Νίκου Κούνδουρου), Δηµήτρη Κούκη.

Στο θέµα των εικαστικών εκδηλώσεων του φεστιβάλ, συναντάµε πολύ ενδιαφέροντα θέµατα: από το Μουσείο τής Βαρσοβίας έρχεται η έκθεση αφισών 13, συνολικά, ταινιών τού σπουδαίου Πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Κισλόφσκι (Ερασιτέχνης Κινηµατογραφιστής, Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα, Τριλογία: Μπλε, Λευκή, Κόκκινη). Επίσης, έκθεση εικαστικών έργων εµπνευσµένων από ταινίες τού παγκόσµιου κινηµατογράφου, όπως το «Μετρόπολις» του Φριτζ Λανγκ, το «Εργαστήρι του δρ. Καλιγκάρι» του Ρόµπερτ Βίνε, το «They Live» του Τζων Κάρπεντερ, το «Truman Show» του Πίτερ Γουάιαρ κ.ά, από τους καλλιτέχνες των Global Arts Studios. Τέλος, στον κινηµατογράφο Λαΐς, 29 και 30 Οκτωβρίου θα «τρέξει» το αφιέρωµα «Η ιστορία τού ελληνικού κινουµένου σχεδίου, 1945-2007», προς επιµόρφωση και ψυχαγωγία οποιουδήποτε ενδιαφεροµένου.

Με την τελετή έναρξης και λήξης τού φεστιβάλ στο Δηµοτικό Θέατρο Κορίνθου, και την προβολή των ταινιών στον πολυκινηµατογράφο Λαΐς, η πόλη τής Κορίνθου θα ανοίξει τις πύλες της από τις 29 Οκτωβρίου έως την 1η Νοεµβρίου 2008, στο 1οο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Κορίνθου, το οποίο ευελπιστεί µε αυτή την πρώτη παρουσία του να δώσει το στίγµα του και να παραµείνει ένας ζωντανός πολιτιστικός οργανισµός, κάθε χρόνο, στην Ελλάδα. Το σχέδιο είναι έτοιµο, οι προετοιµασίες συνεχίζονται, οι ταινίες επιλέγονται, οι καλεσµένοι και οι καλλιτέχνες «κλείνουν» σιγά-σιγά, παράλληλες εκδηλώσεις οργανώνονται, και τα πάντα θα είναι έτοιµα για τη γιορτή τού κινηµατογράφου στα τέλη Οκτωβρίου στην πόλη τής Κορίνθου, η οποία φιλοδοξεί να µπει στον παγκόσµιο σινεφιλικό χάρτη, έχοντας πολλά κέφια και πολλά, ακόµα, όνειρα. Καλή επιτυχία, λοιπόν…

Νέστορας Ι. Πουλάκος

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 37 του μηνιαίου περιοδικού Γαλέρα (Οκτώβριος 2008).

7 Οκτ 2008

"Μονόστηλο : IΙ. Βιμ Βέντερς" - Ν.Ι. Πουλάκος

Στο φετινό -65ο, παρακαλώ- Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ήταν ο Βιμ Βέντερς, εκείνος ο ιδιόρρυθμος Γερμανός κινηματογραφιστής που –όλοι παραδέχονται- ότι άλλαξε το ρου του σύγχρονου γερμανικού σινεμά, ώστε αυτός να βρίσκεται αυτή την εποχή στο απόγειό του και να σαρώνει σε βραβεία, εισιτήρια και δόξα. Κι αυτό, διότι ελέω πρόωρου θανάτου του Φασμπίντερ, και στροφή στην οικολογία του Χέρτζογκ, ο Βέντερς σήκωσε στους ώμους το Νέο Γερμανικό Κινηματογράφο και τον απογείωσε. Τώρα, όμως, που εκείνος είναι στα πικ του, ο αγαπημένος σκηνοθέτης πολλών σινεφίλ μάλλον προτιμά τα πάρτυ, τα φεστιβάλ και τις γκλαμουριές, παρά να κάνει ταινίες-ογκόλιθους σαν εκείνες του παρελθόντος. Ούτε το «Ξενοδοχείο του ενός εκατομμυρίου δολλαρίων», ούτε η «Γη της επαγγελίας», ούτε το «Μην ξαναγυρίσεις», δεν άγγιξαν εκείνες τις ανθρωποκεντρικές ματιές και τις φιλοσοφικές περιηγήσεις των road movies του, των ερωτικών ιστορίων του, των νουάρ διαθέσεών του. Ο Βέντερς τη δεκαετία του ’60 δεν τα κατάφερνε καλά με σπουδές όπως η ιατρική, η φιλοσοφία και η ζωγραφική (πάντα τα παρατούσε), ώστε αποφάσισε να μείνει στο Παρίσι και να βλέπει ταινίες –σωρηδόν- κάθε μέρα στη διάσημη Ταινιοθήκη. Η επιστροφή στο Μόναχο έφερε και τις σπουδές του στην –εκεί- Ακαδημία Κινηματογράφου, την οποία ολοκλήρωσε το 1970 με την ταινία «Καλοκαίρι στην πόλη», μια ωδή στο συγκρότημα Kinks. Ένα χρόνο αργότερα, η καλτ ταινία «Ο φόβος του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι», βασισμένο σε βιβλίο του Πέτερ Χάντκε, τον σπρώχνει στη δημοσιότητα και στην αναγνώριση. Κάπου εκεί ξεκινά και η παρέα του Νέου Γερμανικού Κύματος, μια ομάδα 14 σκηνοθετών, μεταξύ των οποίων ο Βέντερς και ο Φασμπίντερ. Τη δεκαετία του ’70 τη στιγματίζει η απόφαση του Βέντερς να γυρίσει τη σπουδαία τριλογία των road movies, κάνοντας θαύματα όπως το «Αλίκη στις Πόλεις», να εκδηλώσει την μεγάλη του αγάπη για την Αμερική και το σινεμά εκεί, να γυρίσει το μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ «Ένας Αμερικάνος φίλος» με τον εκπληκτικό Μπρούνο Γκαντς πρωταγωνιστή, να βοηθήσει τον μέντορα του, αμερικανό σκηνοθέτη Νίκολας Ρευ (Επαναστάτης Χωρίς Αιτία, Τζώνυ Γκιτάρ) να ολοκληρώσει την τελευταία του ταινία πριν πεθάνει –όπως έκανε το 1995 με τον Μικελάντζελο Αντονιόνι και το «Πέρα από τα Σύννεφα». Τη δεκαετία του ’80 η αποτυχία της αμερικάνικης παραγωγής του Κόπολα «Ιδιωτική Υπόθεση Χάμετ», την οποία ανέλαβε ο Βέντερς –δίνοντας της πάντως ένα ιδιαίτερο στυλ, δεν τον πτόησε, αφού πρώτα το «Παρίσι, Τέξας» και μετά τα διάσημα, πλέον, «Φτερά του Έρωτα», τον έκαναν σκηνοθέτη-ηγέτη. Τα επόμενα χρόνια οι εμμονές του Βέντερς, συνεχίστηκαν : εξακολουθούσε να φιλμάρει πόλεις όπως το Τόκυο, η Λισαβόνα, να κάνει μουσικά ντοκιμαντέρ όπως το «Buena Vista Social Club» και ν’ αλητεύει στις.. Αμερικές, που τόσο αγαπά! Ο χρόνος έχει περάσει, ο Βέντερς είναι ακόμα εδώ, κι όλα είναι στο χέρι του για ένα αποθεωτικό τέλος.

Νέστορας Ι. Πουλάκος


*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 37 του μηνιαίου περιοδικού Γαλέρα (Οκτώβριος 2008).

6 Οκτ 2008

"Σαπφώ 301 [Ο σκίουρος και η γριά]" - Μαίρη Αλεξοπούλου (2008)

«Σαπφώ 301 [ο σκίουρος και η γριά]», Μαίρη Αλεξοπούλου, σελ. 68, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2008

Τρέφεται ο έρωτάς μας όχι μόνο από την αγκαλιά αλλά και από τον πρωινό καφέ την τσαλακωμένη εφημερίδα τις κάλτσες (μυρίζουν ποδαρίλα) πλάι στο κρεβάτι.Τρέφεται τα τρίμματα στο μεσημεριανό τραπέζι τα ρούχα για σιδέρωμα το εβδομαδιαίο πρόγραμμα της τηλεόρασης.
(…)


Μια ποιητική συλλογή – μια ρουφηξιά! Η Μαίρη Αλεξοπούλου, τρία χρόνια από το ντεμπούτο της «Ερώμαι», και πάλι από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης, επιστρέφει με ένα βιβλίο, σαφέστατα ανώτερο ποιοτικά και στιχουργικά. Πλέον, δεν έχουμε να κάνουμε με μια συλλογή ποιημάτων, ατάκτως, τοποθετημένα μεταξύ τους αλλά με μια ιστορία, τόσο ερωτική όσο και υπαρξιακή : ο σκίουρος και η γριά είναι ένα ζευγάρι που ζήσανε μερικές πολύ όμορφες εμπειρίες στο δωμάτιο 301, του ξενοδοχείου «Σαπφώ» στη Μυτιλήνη. Επίκεντρο της ιστορίας η γριά, με τις ανησυχίες, τα θέλω της, τα ερωτηματικά και τους προβληματισμούς της. Ο σκίουρος είναι ο μπαλαντέρ, ο οποίος περιφέρεται γύρω από τη γριά και προκαλεί αλλεπάλληλους τριγμούς, σκέψεις και εμπειρίες σ’ εκείνην. Το βιβλίο της Αλεξοπούλου, στο οποίο το κωμικό (ενίοτε και το εστέτ) στοιχείο αναδεικνύεται, χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες : η πρώτη αναφέρεται στον σκίουρο, η δεύτερη στη γριά, η τρίτη στο ξενοδοχείο «Σαπφώ» και στις μέρες που καταναλώθηκαν εκεί, και η τέταρτη –το closing time- εμπεριέχει το ποίημα-επιστέγασμα μιας σχέσης. Η Αλεξοπούλου με τη συλλογή «Σαπφώ 301», προσφέρει μια σύγχρονη γυναικεία ματιά στην ποιητική τέχνη, γκρεμίζοντας τα οποιαδήποτε στεγανά της σημερινής γυναίκας – καλλιτέχνιδας. Χωρίς να θέλουμε να στιγματίσουμε τη συλλογή και να την κατηγοριοποιήσουμε σε γυναικεία –αποκλειστικά- ποίηση, η Αλεξοπούλου, φαίνεται, να έχει αποκτήσει εκείνο το αξίωμα, με το οποίο μπορεί ο ποιητής/τρια να επιφέρει μια αλλαγή στον τρόπο σκέψης του αναγνώστη, στον τρόπο διαβάσματος ενός ποιήματoς και, εντέλει, στην γενική οπτική της σύγχρονης ποίησης. Αναμφισβήτητα και χωρίς υπερβολές, πρόκειται για μια αληθινή έκπληξη της φετινής ποιητικής παραγωγής. Elementary dear Mary, elementary..

Νέστορας Ι. Πουλάκος


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 9 του περιοδικού Φαρφουλάς και στο τεύχος 3 του περιοδικού Βακχικόν.

3 Οκτ 2008

Ο Φαρφουλάς Τεύχος 9 Κυκλοφόρησε..


Το performance art "Όίστρος" (extended version) στο 10ο Διεθνές Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο στην Πάτρα.


Το performance video art "Οίστρος", ένα εικαστικό δημιούργημα των Ν.Ι. Πουλάκου, Τ. Ρήτου και Κ. Καντσού,

προβάλλεται το Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008 και ώρα 23.00,

στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ (Αγ. Νικολάου 4 Πάτρα)

στην κατηγορία ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ.


Θα είναι όλοι παρόντες εκεί!

2 Οκτ 2008

O "Kόσμος του Σινεμά" στο "MindRadio.gr", κάθε Πέμπτη βράδυ, 9 με 11..


Aπό την Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008, και κάθε Πέμπτη πλέον, η εκπομπή "Ο Κόσμος του Σινεμά" λάιβ στο "MindRadio.gr", 9 με 11 το βράδυ.

Ο Νέστορας Ι. Πουλάκος αναλύει τις ταινίες της εβδομάδας, επιμελείται αφιερώματα από την ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου και μοιράζει προσκλήσεις για πρεμιέρες ταινιών!

Μαζί του εκλεκτοί καλεσμένοι!

Συντονιστείτε, λοιπόν, στην web συχνότητα του www.mindradio.gr

Mια εκπομπή του περιοδικού Cinemad (www.cinemad.gr)