19 Ιαν 2009

"Ισημερία - 24 Στιγμές & 1 Ιντερμέτζο για μια Μέρα" - Βασίλης Παπαδόπουλος (2007)

Δώσε μου τη χαρά της λεηλασίας Σου,
μια κραυγή πλατιά σαν τη θάλασσα,
τα χορτασμένα λιβάδια των μαλλιών Σου,
το στόμα, το λαιμό, τα στήθη και τα πόδια Σου,
ποτάμια που κυλάνε άπληστα παφλάζοντας,
μέρες δίχως τέλος – τόσο μικρές μέρες!
Αρώματα γεμάτα φλέβες που χτυπούν σαν τύμπανα,
όλα όσα Σε κρατούν τόσο βαθιά ριζωμένη στη θηλυκότητα,
μέλι και φωτιά
το φιλί Σου και την απελπισία.

*
Ξέρω πως ο χρόνος μου μαζί Σου τελειώνει
και κάποιες νύχτες θέλω να Σε σκοτώσω
να Σε φυγαδεύσω από αυτό το κόσμο στο πουθενά.
Φαντάσου όμως να υπάρχει Θεός!
Θα με πετάξει μακριά Σου
για να με τιμωρήσει.
κι εγώ μονάχος
θα περιπλανιέμαι
αιώνια.
Γι’αυτό,
κάθε νύχτα που ξυπνάω
και θέλω να Σε σκοτώσω,
κλείνω τα μάτια, γυρίζω απ’την άλλη
κι εύχομαι να μην τελειώνει ο χρόνος μου απόψε.
*
Ότι δεν κατόρθωσε ο καιρός
το κατόρθωσε μια νύχτα,
ο Άνεμος που σβήνει τις αμαρτίες,
ο Άνεμος και η Σιωπή που καθαγιάζουν,
το ατσάλι της Μνήμης
και το ατσάλι της Λήθης
ότι δεν κατόρθωσε ο καιρός,
το κατόρθωσε μια νύχτα,
κι Εσύ.
*
Intermezzo

Θα θελα να μιλήσω για τις βροχερές μέρες,
για τα μεσημέρια στην αρχαία Ερέτρια
που θα μπορούσαν και να είχαν ξανάρθει,
για τη γεύση που άφηνε το μέλι στο στόμα Σου,
για τα καλοκαίρια και τις νύχτες
που στάζουν μέσα από τις επίορκες φωτογραφίες
και που μόνο να υπόσχονται ήξεραν,
για το Χρόνο που γινόταν Κρύσταλλο και Λήθη
και Απόγνωση τη νύχτα,
για τα μάτια Σου που ήταν μια αιματόβρεχτη saga,
για την αιωνιότητα, που θα ναι αγάπη μου,
μόνο ένα intermezzo.

Ν.Ι. Πουλάκος : H μουσική είναι ποίηση. Η ποίηση είναι μουσική. Η ποίηση της μουσικής. Η μουσική της ποίησης. Η ποίηση είναι μουσική δωματίου. Η μουσική είναι ποίηση δωματίου... Ο Βασίλης Παπαδόπουλος εφάρμοσε τα παραπάνω με ευλάβεια. Και συνεχίζει, άλλωστε, γιατί πάνω απ' όλα είναι καλλιτέχνης. Με όραμα. Μουσικό. Κι αρκούντως ποιητικό. Στιγμές, έγραψε, ερωτικές επιστολές μοιάζουν, αναπολήσεις γεγονότων, σκέψεις καταστάσεων, μέλλον.. θα δείξει ή μήπως έδειξε. Το ιντερμέτζο για μια μέρα δεν ήταν διάλειμμα στην καθημερινότητα. Ήταν το τέλος. Φιν. Το λένε κι οι Γάλλοι. Διαλλειμα από τις σκέψεις σημαίνει τέλος. Όλα τα προηγούμενα δοσμένα σε ποιητικό ύφος, κεντρική στοίχιση, γραμματοσειρά καλλιτεχνίζουσα, χαρτί κιτρινωπό αλλά ατσαλάκωτο. Όπως ατσαλάκωτος είναι ο Βασίλης. Τουλάχιστον εμφανισιακά. Μέσα του μαλλιοκούβαρα. Σίγουρα πράγματα. Μόνο και μόνο γιατί είναι καλλιτέχνης. Με όραμα, τα είπαμε παραπάνω. Και κυρίως με ευλάβεια παθογενή, ατόφια, ντόμπρα, ξηγημένη. Εκδόσεις Εκάτη στα 2007.

Ποιος είναι ο Βασίλης Παπαδόπουλος : Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία 5 ετών με δασκάλες την Καίτη Αισιοπούλου, τη Μαργαρίτα Βούρτση και αργότερα τη Νέλλη Σεμιτέκολο, ολοκληρώνοντας και το κύκλο των ανωτέρων θεωρητικών. Σπούδασε Μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αργότερα σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας. Έχει υπάρξει μαθητής master class των Paul Badura-Scoda, Marietta Petkova και τον συνθέτη James McMillan. Έχει συμπράξει με την Καμεράτα Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Ορχήστρα του Φεστιβάλ Ζακύνθου, έχει διευθύνει χορωδιακά σύνολα σε διάφορα φεστιβάλ και εκδηλώσεις, έχει δώσει ρεσιτάλ στα πλαίσια διάφορων φεστιβάλ. Συνεργάζεται με σύνολα μουσικής δωματίου, μεγαλύτερα ορχηστικά και φωνητικά ensembles διευθύνει χορωδιακά και οργανικά σύνολα καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα μουσικών περιόδων και στυλ. Παράλληλα μεταφράζει θέατρο και γράφει μουσική στα έργα «The Indian Emperor” και “Don Sebastian” του John Dryden ενώ το εγχείρημα επαναλαμβάνεται με τα έργα “The Alchemist” του Ben Jonson και «Taming of the Shrew” του W. Shakespeare. Μεταξύ άλλων έχει συνεργαστεί και με τους Γιώργο Νταλάρα, Κώστα Γαβρά, Σαβίνα Γιαννάτου, Λύδια Κονιόρδου.