27 Ιαν 2009

"Όλα Τα Πτώματα Έχουν Ίδιο Χρώμα"- Βοris Vian (...again)

Σ.Π : Ρε, νά ένα βιβλίο για σένα, λέει ο φίλος Νίκος ενώ εγώ ήδη κρατούσα στο χέρι Το Μάτι του Ναμπόκωφ. Όλα Τα Πτώματα Έχουν Ίδιο Χρώμα, Μπορίς Βιάν. ΜΜΜΜ... Και κάπως έτσι το αγόρασα... Πολύ καλός ο Βιάν, δεν πρόκειται να κάτσω να σας γράψω τη βιβλιογραφεία του, τη ζωή του και μπλα μπλα... Βρείτε τα στο google. Το 1959 γράφει την τελευταία διασκευή του σεναρίου του φίλμ Θα πάω να φτύσω στους τάφους σας, που δε λαμβάνει υπ’ όψη του ο παραγωγός. Στις 23 Ιούνη του ίδιου έτους πεθαίνει από καρδιακή κρίση στη διάρκεια της ιδιωτικής προβολής του έργου Θα πάω να φτύσω στους τάφους σας, που δεν ενέκρινε....

“... Μ’ άρεσε˙ χαιρόμουνα να βαράω εκείνα τα γουρούνια στη μούρη. Αλλά μετα από πέντε χρόνια είχα αρχίσει πια να μπουχτίζω. Μετά από πέντε χρόνια που είχαν περάσει δίχως να πάρουν χαμπάρι πώς ένας μιγάς, ένας έγχρωμος, τους έσπαγε κάθε βράδι τα μούτρα. Ναι, στην αρχή το ‘βρισκα ερεθιστικό. Και τις γυναίκες, αυτές τις βρώμες, τύφλα στο ουίσκι. Τις πέταγα στ’αμάξια τους, όπως ήταν, με τα ρούχα τους και το αλκ
oόλ τους στ’ άντερa. Όλα τα βράδια, όλες τις βδομάδες. Πέντε χρόνια.
Ο Νίκ με πλήρωνε πολύ καλά γι’ αυτή τη δουλειά, γιατί δεν είχα κι άσκημο παρουσιαστικό κι ήξερα να τους στέλνω για ύπνο δίχως ιστορίες και δίχως σκάνδαλα. Έβγαζα εκατό δολάρια τη βδομάδα....”

"...Και συνεχίζουν και μιλάνε για όλα, εκτός φυσικά, από το ίδιο το βιβλίο. Κι ο μικρός Βιάν είναι λογοκλόπος, δολοφόνος, πορνογράφος, ανίκανος και ταυτόχρονα, σάτυρος, αχαλίνωτος Πρίαπος, ό,τι χειρότερο μπορεί κανείς να φανταστεί, και τέλειωσαν τα ψέματα, σε τσακώσαμε, γαϊδούρι.
Για την ίδια την ιστορία, για τις διακόσιες τυπωμένες σελίδες, δε λένε τίποτα. Αυτό δε συμβαίνει ειδικά μ’αυτό το βιβλίο.
Είναι γενικότερο. Είναι αυτό που λένε κάνω κριτική ενός βιβλίου. Είναι εκπληκτικό.
...Θλιβερά άτομα κριτικοί της συμφοράς, πότε τέλος πάντων θ’ ασκήσετε το επάγγελμά σας σαν κριτικοί; Πότε θα πάψετε να ψάχνετε τους εαυτούς σας στα βιβλία που διαβάζετε ενώ ο αναγνώστης ψάχνει το βιβλίο; Πότε θα πάψετε ν’ αναρωτιέστε , προκαταβολικά, αν ο συγγραφέας είναι περουβιανός, σχισματικός, μέλος το
y Κομμουνιστικού Κόμματος ή συγγενής του Αντρέ Μαλρώ; Πότε θα τολμήσετε να μιλήσετε για ένα βιβλίο δίχως να είστε περιστοιχισμένοι από αναφορές πάνω στο συγγραφέα, aπό πού ξεκίνησε και που κατέληξε; Φοβάστε μήπως πείτε κουταμάρες; Αλλά λέτε τόσο πολύ μεγαλύτερες μ’ όλες σας τις προφυλάξεις! Πότε θα παραδεχτείτε ότι μπορεί κάποιος να γράφει στους Σύγρονους Καιρούς και να μην είναι υπαρξιστής, να του αρέσει το δούλεμα και να μην το κάνει συνέχεια; Πότε θα παραδεχτείτε την έννοια της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ;“

Αυτά...alla prossima!