29 Ιαν 2009

Kινηματογραφικές Πρεμιέρες 29ης Ιανουαρίου..


Αμφιβολία ***1/2

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα

Δράμα, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ, με τους Μέριλ Στριπ, Φίλιπ Σέϋμουρ Χόφμαν, Έιμι Άνταμς, Βιόλα Ντέιβις.

Στο σχολείο Σαίντ Νίκολας στο Μπρονξ, το 1964, ο χαρισματικός ιερέας Φλιν έρχεται αντιμέτωπος με την αυστηρή διευθύντρια Αδελφή Αλοΐσιους, όταν η τελευταία κινεί διαδικασίες να τον αποπέμψει από το σχολείο, λόγω φημών ότι παρενοχλεί νεαρό μαθητή. Δεν υπάρχουν, όμως, αποδείξεις.

Σε έργα τόσο θεατρόμορφα, όπως η «Αμφιβολία», χρειάζονται «γεροί» ηθοποιοί. Κι ο θεατρικός σκηνοθέτης Σάνλεϊ πέτυχε διάνα με την Μέριλ Στριπ και τον Φίλιπ Σέϋμουρ Χόφμαν. Από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του Χόλυγουντ, είναι ικανοί να μπουν στον οποιοδήποτε ρόλο με πειθαρχία και σύνεση. Οι δυνατές τους ερμηνείες είναι μαθήματα υποκριτικής. Κι οι δεύτεροι ρόλοι αποδεικνύονται σωστές επιλογές, μιας και τόσο η Άνταμς όσο κι η Ντέιβις είχαν ερμηνείες αισθαντικές, ατόφιες, καθόλου επιτηδευμένες και αρκούντως εξισορροπιστικές με εκείνες των Στριπ, Χόφμαν.
Σε όλα αυτά προσθέστε την καλαισθησία στην παραγωγή (φωτογραφία, μουσική, κοστούμια) και την άψογη δουλειά του Σάνλεϊ, ο οποίος μετέφερε στο σινεμά το πετυχημένο του θεατρικό (το 2004) με την ίδια αγάπη, ώστε σκηνοθετικά και σεναριακά να μην υπολείπεται καθόλου. Βέβαια πρόκειται για έργο «βαρύ» για τα κινηματογραφικά δεδομένα, ένα δράμα χαρακτήρων που δεν πρέπει να χάνεις ούτε λέξη. Δύσκολη ταινία για βραβεία κι ειδικά για Όσκαρ, αν και αναμένεται ν’ αρπάξει μερικά τη φετινή χρονιά.

Η Δούκισσα **

Περηφάνια και προκατάληψη μέρος δεύτερο

Εποχής, βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σαούλ Ντιμπ, με τους Κίρα Νάϊτλι, Ρέϊφ Φάϊνς.

Η 17-χρονη Τζορτζιάνα Σπένσερ παντρεύεται τον Δούκα του Ντέβονσάϊρ, και ξεκινά μια δημοφιλή ζωή στο ρόλο της «Δούκισσας», που τη γεμίζει με αίγλη, αναγνωρισιμότητα και δόξα. Όμως οι απιστίες του συζύγου της, ο ερωτάς της για έναν άλλον άνδρα, οι κακές φιλίες, κλονίζουν τη λαμπρή ζωή της.

Κλασική βρετανική παραγωγή, με εμφανή τον δάκτυλο του BBC, η «Δούκισσα» βασίζεται στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του 1997, που έκανε πάταγο στη Βρετανία, αλλά κυρίως στη σχηματοποιημένη και ανεπιτήδευτη παραγωγή, με τις πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, κυρίως του εξαιρετικού Ρέϊφ Φάϊνς.
Ταινία εποχής της βικτωριανής Αγγλίας, με όλα τα κλισέ των ταινιών του είδους, που έχουμε δει όλα αυτά τα χρόνια στον κινηματογράφο.
Διασκεδαστική κατά διαστήματα, με κορυφώσεις που παρασέρνουν τον θεατή κι ένα σενάριο που, παραδόξως, δεν κουράζει.

Ο Μελανόκαρδος **

Ταξίδι στον κόσμο της φαντασίας

Περιπέτεια φαντασίας, αμερικανικής/ βρετανικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ίαν Σόφτλι, με τους Μπρένταν Φρέιζερ, Άντι Σέρκις, Έλεν Μίρεν.

Ο Μο κι η μικρή του κόρη μπορούν να ζωντανεύουν τους ήρωες των βιβλίων που διαβάζουν, καθώς απαγγέλλουν δυνατά. Όταν, όμως, πραγματοποιείται κάτι τέτοιο κατά την ανάγνωση του «Μελανόκαρδου», οι κακοί χαρακτήρες παίρνουν σάρκα κι οστά, κι οι καταστάσεις ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο.

Προσεγμένο παραμύθι για μικρά παιδιά αλλά και για ενήλικες, που αισθάνονται ακόμη σε αυτή την ηλικία. Ένας ολόκληρος κόσμος ζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη και παρασύρει τον θεατή για τουλάχιστον δυο ώρες σε μια φανταστική διάσταση, που κυβερνά η περιπέτεια, το γέλιο και η αγωνία για το τι θα γίνει παρακάτω.
Άλλωστε, ο σκηνοθέτης Ίαν Σόφτλι είναι γνωστός για τις περιπέτειες φαντασίας που έχει κάνει στο παρελθόν, ενώ η επιλογή των ηθοποιών, ειδικώς της βραβευμένης με Όσκαρ Έλεν Μίρεν, δίνει στην ταινία το κάτι παραπάνω.
Μια παράσταση επί της μεγάλης οθόνης που σίγουρα θα συμπαρασύρει πολλούς στον κόσμο που έχει χτίσει τόσο επιδέξια.

Επανεκδόσεις

Το Τελευταίο Κύμα **1/2

Θρίλερ μυστηρίου, αυστραλιανής παραγωγής (1977), σε σκηνοθεσία Πήτερ Γουάϊρ, με τους Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν, Ολίβια Χάμετ.

Πετυχημένος λευκός δικηγόρος αναλαμβάνει την υπεράσπιση μιας ομάδας Ιθαγενών, μετά τον θάνατο συμπολίτη τους. Σύντομα, όμως, μαγεύεται από την περιοχή και το περιστατικό, με αποτέλεσμα να μπλέξει σε μια ακραία περιπέτεια.

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα από τα ξεχασμένα «διαμάντια» του αυστραλιανού κινηματογράφου, βασικό συστατικό του κινήματος του «Νέου Κύματος», μιας κι ο Γουάϊρ («Ο κύκλος των χαμένων ποιητών», «Truman show») ήταν από τους στυλοβάτες του. Δυο χρόνια μετά το εκστατικό θρίλερ «Πικνίκ στο βράχο των κρεμασμένων» (που προβλήθηκε στη χώρα μας το περασμένο καλοκαίρι), ο Αυστραλός σκηνοθέτης δομεί ένα στέρεο ψυχολογικό θρίλερ, που βασίζεται σε μύθους και αρχαίες δοξασίες των Αβοριγίνων ιθαγενών της Αυστραλίας, και παρασύρει τον θεατή σε μυστηριακές καταστάσεις με έντονα ψήγματα τρόμου, θυμίζοντας έντονα τον «Δαιμονισμένο άγγελο» του Άλαν Πάρκερ.

Έλα να δεις **1/2

Πολεμικό δράμα, σοβιετικής παραγωγής (1985), σε σκηνοθεσία Έλεμ Κλίμοφ, με τους Αλεξέι Κραβτσένκο, Όλγα Μιρόνοβα.

Στη Λευκορωσία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα 12-χρονο αγόρι κατατάσσεται στον Ρωσικό στρατό για να πολεμήσει τους Ναζί, όταν όμως εγκαταλείπεται για να γλιτώσει, ξεκινά ένα οδοιπορικό με μια νεαρή κοπέλα στα κατεστραμμένα εδάφη της πατρίδας του, διαπιστώνοντας τις μαζικές δολοφονίες των συμπατριωτών του.

Αντιπολεμικό δράμα, όχι και τόσο γνωστό στο δυτικό σινεμά, από έναν σκηνοθέτη – μεγάλο ταλέντο στην πρώην ΕΣΣΔ, που έκανε μόνο πέντε ταινίες. Ένα, σχεδόν, τρίωρο έπος για τη θηριωδία και την κτηνωδία του πολέμου, τον οποίο ο λαός της Λευκορωσίας ένιωσε στο «πετσί» του. 2.2 εκατομμύρια πολίτες φονεύθηκαν από τους Ναζί, με την ταινία του Κλιμόφ να επικεντρώνεται στο ψυχολογικό κομμάτι και την έννοια του θυμικού ως σημάδι απορίας της ανθρώπινης αρρώστιας για τη βία και την εξουσία. Βέβαια, το λυρικό κατασκεύασμα (με εξαίσια μουσική Γιατσένκο, Μότσαρτ) κινείται από σοβιετική σκοπιά, μιας κι είναι γνωστό ότι ο λαός της Λευκορωσίας υπέστη δεινά και μαζικές δολοφονίες, αργότερα, επί Στάλιν ως καταδίκη για τη συνεργασία του με τον Χίτλερ. Το παράλογο του πολέμου, μήπως;

Ελληνικές ταινίες

Πεθαίνω για σένα *1/2


Κωμωδία, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραπαναγιώτη, με τους Ελένη Ράντου, Μάρθα Καραγιάννη, Φάνη Μουρατίδη.

Μια τυπική ελληνική οικογένεια μπλέκεται στα δίχτυα του έρωτα και παρασύρεται σε καταστάσεις απρόβλεπτες. Υπαίτιος ένας καθηγητής φυσικής που φέρνει τα πάνω-κάτω, σχηματίζοντας ένα ερωτικό… τετράγωνο. Τα πράγματα θα έχουν ευτυχή κατάληξη άραγε;

Βασισμένη στο πετυχημένο θεατρικό «Μαμά μην τρέχεις» της Ελένης Ράντου, που διένυσε τρεις θεατρικές σεζόν (2002 – 2005), η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Νίκου Καραπαναγιώτη, πάσχει από όλα εκείνα τα αρνητικά συστατικά της σύγχρονης ελληνικής κωμωδίας : σκηνοθεσία και σενάριο. Η Ελένη Ράντου, στην πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση, είναι όλη η ταινία, σώζοντας κάπως τα προσχήματα. Στα συν ο ρόλος του Φάνη Μουρατίδη, που δείχνει έναν ηθοποιό που χτίζει μια αξιόλογη καριέρα. Εν κατακλείδι, αν η παραγωγή ήταν πιο προσεγμένη ίσως να μιλούσαμε για μια καλή ελληνική κωμωδία. Δεν είναι όμως.

Τρεις στιγμές *

Δράμα, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Πέτρου Σεβαστίκογλου, με τους Γιώργο Διαλεγμένο, Αντώνη Καρυστινό, Ρούλα Πατεράκη, Ευγενία Δημητροπούλου.

Ο έρωτας σε τρεις ηλικίες, σε τρεις συγκρούσεις. Ζευγάρια διαφορετικών ηλικιών συναντιούνται μετά από χρόνια σε εξοχικό σπίτι και βιώνουν την ερωτική τους επιθυμία με διαφορετικό τρόπο.

Το πρόβλημα με τον σκηνοθέτη Σεβαστίκογλου είναι ότι είχε πολύ καλούς συνεργάτες : την άψογη φωτογραφία του Κωνσταντακόπουλου, που επισκιάζει όλη την ταινία. Την ατμοσφαιρική μουσική των «The Prefabricated Quartet». Την προσεγμένη παραγωγή. Και τέλος το υποκριτικό εκτόπισμα τόσο έμπειρων –θεατρικών- ηθοποιών όπως ο Διαλεγμένος κι η Πατεράκη, με την αξιολογότατη εμφάνιση της νεαρής Δημητροπούλου. Φτάνουν όμως όλα αυτά ; Αμ, όχι! Διότι το σενάριο δεν είναι ελλειπτικό, αν θεωρηθεί έτσι, αλλά ανύπαρκτο. Ενώ η σκηνοθεσία ενός έμπειρου –κατά τα άλλα- δημιουργού δεν σώζει την κατάσταση γιατί δεν βοηθάει τους ηθοποιούς. Ο Σεβαστίκογλου έχει αποφασίσει να ανοίξει διάλογο με τους θεατές και τους κριτικούς μετά τις προβολές της ταινίας. Πολύ καλή επιλογή. Θα βοηθήσει αμφότερους για την τύχη του νέου ελληνικού σινεμά.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 29-1).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Οι διάλογοι της Μέριλ Στριπ και του Φίλιπ Σέυμουρ Χόφμαν στην «Αμφιβολία». Αποδεικνύουν ταλέντο μεγάλων ηθοποιών. Παραδειγματικά μαθήματα υποκριτικής.
- Η Έιμι Άνταμς θα γίνει σπουδαία ηθοποιός! Σίγουρα πράγματα!
- Η Κίρα Νάϊτλι όσο μεγαλώνει γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακή. Σαν γυναίκα!
- Καιρό είχα να δω τέτοια ερμηνεία από τον Ρέϊφ Φάϊνς στην «Δούκισσα». Διπλό χτύπημα φέτος από τον σημαντικό ηθοποιό της εποχής μας, μετά τα «Σφραγισμένα χείλη».
- Τόσο γέλιο με την οσκαρούχα Έλεν Μίρεν δεν «ματαξανάγινε»! Απολαυστικός ο ρόλος της στον «Μελανόκαρδο».
- Τι πιο ωραίο από το να ξαναβλέπεις σημαντικές επανεκδόσεις στην καρδιά του χειμώνα; Τα θερινά σινεμά βρήκαν στέγη στα τέλη Ιανουαρίου. Σοβιετικός ρεαλισμός επιπέδου Γκορμπατσόφ, στο «Έλα να δεις». Αυστραλιανό μυστήριο αλά «Πικνίκ στον βράχο των κρεμασμένων» από το Πήτερ «Κύκλος των χαμένων ποιητών» Γουάιρ.
- Το πιο ωραίο σημείο στο «Πεθαίνω για σένα» : η guest εμφάνιση του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Είναι ταλεντάρα ο άνθρωπος!
- Η φωτογραφία του Ηλία Κωνσταντακόπουλου στις «Τρεις Στιγμές» είναι για έκθεση ζωγραφικής στο Μουσείο Πομπιντού. Αυτός είναι καλλιτέχνης.
- Σαν την Ευγενία Δημητροπούλου άλλη καμία. Φρέσκια, όμορφη, άκαυτη, έξυπνος τρόπος υποκριτικής. Έχει όλο το μέλλον μπροστά της. Και τους άντρες!
- Ο λυρισμός της μουσικής του «Έλα να δεις» του Έλεμ Κλίμοφ, σπάει κόκαλα! Και καρδιές!

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Πότε θα πάψουν να βάζουν πρωταγωνίστρια την Κίρα Νάιϊτλι σε ταινίες εποχής; Με αυτούς τους στενούς κορσέδες ασφυκτιά η κοπέλα δεν το βλέπετε;
- Μπορεί ο «Μελανόκαρδος» να είναι μια πολύ καλή παραγωγή – παραμύθι για παιδιά, μικρά και μεγάλα, αλλά θα έπρεπε να αποβάλει από πάνω του αυτή την στουντιακή στάμπα, εκ Λονδίνου μάλιστα, Κάνει μπαμ!
- Σοβιετική προπαγάνδα στο έσχατο. Ο Κλίμοφ σκηνοθέτης άξιος και καλός, αλλά η ταινία «βρωμάει» μονόπλευρο στοχασμό για τους κακούς Ναζί που δολοφονούσαν Λευκορώσους. Γιατί δεν μας μιλάει για τις χιλιάδες δολοφονίες Λευκορώσων από τον Στάλιν. Πλάκα θα είχε… που λέει ο λόγος!
- «εκ του πιεστηρίου» Το «Κατίν» του Βάϊντά ξαφνικά αποσύρθηκε από την διανομή του αυτή την εβδομάδα. Η δουλειά μυρίζει έντονο παρασκήνιο, όπως ακούγεται. Λέτε το Κ.Κ.Ε. να την «έπεσε» στην πολωνική πρεσβεία και να υπήρξαν αντιδράσεις; Άλλωστε, όλοι αναρωτιόμασταν για την παρουσία του Πολωνού πρέσβη στην δημοσιογραφική προβολή της ταινίας (;;;;)
- Με όλο τον σεβασμό, αλλά καλύτερα η Ελένη Ράντου να παραμείνει στο θέατρο. Όχι γιατί ήταν κακή στο «Πεθαίνω για σένα» αλλά γιατί η ταινία την υποτιμά. Απλά μαθήματα πως «βιάζεται» ένα πετυχημένο θεατρικό έργο.
- Αν δεν φώναζε και δεν έβριζε η Δήμητρα Λαρεντζάκη στις «Τρεις Στιγμές» δεν θα είχαμε πρόβλημα στα αυτιά μας μετά το τέλος της ταινίας. Το μινιμάλ ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
- Ο Πέτρος Σεβαστικόγλου καλεί –λέει- τους θεατές να συνομιλήσουν μαζί του μετά το τέλος της α’ προβολής της ταινίας στο «Έλλη». Μάλλον δεν άντεξε τις κριτικές κατά το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ίσως, πρέπει να προετοιμαστεί ψυχολογικά για ν’ αντιμετωπίσει και τους θεατές. Από αυτές τις συναντήσεις λέτε να μάθουμε τι μέλλει γενέσθαι με το σύγχρονο ελληνικό σινεμά; Θα σας απαντήσω με έναν στίχο του Αγγελάκα «είδα έναν άντρα να πέφτει, είδα έναν άντρα να πέφτει – κι έκανα μια ευχή».
- Ας γίνω πικρόχολος : ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Σήφης Πολυζωΐδης κάνει σινεμά. Μερικές ασχολίες στον κόσμο δεν δέχονται ψευδούς. Μια από αυτές είναι η υποκριτική (κι οι εξαιρέσεις είναι φωτεινές). Βέβαια στην Ελλάδα «τίποτε δεν είναι αληθινό όλα επιτρέπονται» (το περιβόητο δόγμα των Γνωστικών και του Ασάν ι Σιμπάχ).
- «υ.γ.» Στην «Αμφιβολία» δεν βρίσκω τίποτε αρνητικό. Πραγματικά. Πρόκειται για ένα άρτιο δείγμα θεατρόμορφου σινεμά. Μάλλον θα γεράσω κι ακόμα δεν θα το έχω δει στη χώρα μας.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr) (29-1)