12 Φεβ 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 12ης Φεβρουαρίου..


Frost/ Nixon : Η Αναμέτρηση ****

Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρον Χάουαρντ, με τους Μάικλ Σιν, Φρανκ Λαντζέλα, Κέβιν Μπέικον, Σαμ Ροκγουελ, Ρεμπέκα Χωλ.

Η σειρά συνεντεύξεων που εξασφάλισε ο Ντέιβιντ Φροστ από τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον το 1977, όταν εκείνος έληξε την τριετή σιωπή του και παραδέχτηκε την ενοχή του σχετικά με τον ρόλο του στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.

Πολιτικός ακτιβισμός και κοινωνική θεώρηση σημαντικών γεγονότων που συγκλόνισαν τον περασμένο αιώνα. Ποιος περίμενε τέτοια ερμηνεία από τον Φρανκ Λαντζέλα στην ηλικία του; Ποιος προέβλεπε τέτοια σκηνοθεσία από τον -πιο ακαδημαϊκός δεν γίνεται- Ρον Χάουαρντ («Ένας υπέροχος άνθρωπος», «Κώδικας Ντα Βίντσι»); Τα πάντα συναινούν στην επίτευξη μιας ταινίας που παραδέχεται ανοιχτά ότι αν οι Αμερικανοί έχουν κέφια μπορούν να κάνουν «διαμάντια».Τόσο το πρωταγωνιστικό δίδυμο όσο και οι περιφερειακοί ρόλοι αποδεικνύονται «λαβράκια». Η ταινία χτίζεται σιγά – σιγά, αποδομώντας παράλληλα τους χαρακτήρες του προέδρου Νίξον και του παρουσιαστή τοκ σόου Φροστ. Για να αγγίξει κορυφώσεις αλλεπάλληλες και ενστικτώδεις όταν έρχεται η ώρα των τεσσάρων συνεντεύξεων. Εκεί σπάνε οι καρδιές και το μυαλό του θεατή εκρήγνυται. Η αληθινή ιστορία, το θεατρικό του Μόργκαν, η άξια κινηματογραφική του μεταφορά. Σ.σ. Φαντάζεστε τον Ανδρέα Μικρούτσικο να παίρνει συνέντευξη από τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου για το «βρώμικο» ’89;

12 ***

Στην κόψη του ξυραφιού

Δραματική, ρωσικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιχάλκοφ, με τους Σεργκέι Μακοβέτσκι, Νικίτα Μιχάλκοφ, Σεργκέι Γκάρμας.

Δώδεκα ένορκοι, άγνωστοι μεταξύ τους και διαφορετικοί ως προς την κοινωνική θέση, το επάγγελμα και καταγωγή, όπως το ορίζει ο ρωσικός νόμος, εξετάζουν την υπόθεση δολοφονίας ενός Ρώσου αξιωματικού.

Δραματοποιημένο σινεμά στα όρια. Θεατρόμορφο, μπρεχτικών μεθόδων, χιτσκοκικών διαλόγων όπως κορυφώνονται στη «Θηλιά» και στο «Ποιος σκότωσε το Χάρι;», με την απλότητα ενός «Dogville» του Τρίερ και την κινηματογράφηση της κλασικής ρωσικής σχολής όπως στη «Ρωσική Κιβωτό» του Σοκούροφ. Όλα αυτά συγκεντρώστε τα στο «12» του Μιχάλκοφ. Ενός σκηνοθέτη-ηθοποιού που είτε κάνει τα «Μηχανικά πιάνα» και τον «Ψεύτη ήλιο» είτε τον μεγαλεπήβολο «Κουρέα της Σιβηρίας», παραμένει γεγονός της χρονιάς στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Ο Μιχάλκοφ γύρισε στα ρώσικα και τα τσετσένικα το κλασικό αριστούργημα του Σίντνεϊ Λιούμετ, «12 Ένορκοι» (του 1957), προκαλώντας την παγκόσμια κοινότητα και φτάνοντας μια ανάσα από το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 2007. Ο Ρώσος δημιουργός κινηματογραφεί επί δυόμιση ώρες τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, ενώ παίζει με την σωματική κινησιολογία, μέσα σε μια σχολική αίθουσα, σε ένα κλειστοφοβικό σύμπαν, που ο θεατής συμπάσχει με τους πρωταγωνιστές, ασφυκτιά με την ένταση, εξεγείρεται με την αδικία. Το σίγουρο είναι το συναίσθημα. Αυτό ήθελε να πετύχει ο Μιχάλκοφ. Και τα κατάφερε.

Η Σκόνη του Χρόνου **

Σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σου

Δραματική, ελληνικής/ γερμανικής/ ιταλικής/ ρωσικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου, με τους Γουίλεμ Νταφόε, Μισέλ Πικολί, Μπρούνο Γκαντζ, Ιρέν Ζακόμπ.

O Α, Αμερικανός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής, γυρίζει μια ταινία πάνω στην ιστορία τη δική του και των γονιών του. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη, ανάμεσα στον Γιάκομπ και τον Σπύρο διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης.

Να εξηγηθούμε από την αρχή. Κάθε ταινία του Αγγελόπουλου είναι ένα γεγονός. Μεγάλη παραγωγή, σημαντικοί ηθοποιοί, διεθνής προβολή, σκηνοθεσία - μάθημα κινηματογράφου. Ως εδώ όλα καλά. Αλλά… Όλα τα υπόλοιπα, η ουσία δηλαδή, είναι ξεπερασμένα. Και το παράδειγμα είναι απλό και κοντινό : ο Γαβράς, δημιουργός της ίδιας γενιάς με τον Αγγελόπουλο, γιατί έχει φρέσκια ματιά, ανανεωτική σκέψη, διαφορετική προσέγγιση κάθε φορά; Όπως δήλωσε ο –κατά τα άλλα- κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης του 20ου αιώνα, οι ταινίες του είναι κεφάλαια ενός έργου σαν το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» του Προυστ. Αυτό δεν λέγεται ματαιοδοξία, ούτε «passé». Λέγεται μεγαλομανία. Γιατί χρεώνεται 10 εκ. ευρώ και γυρίζει τον κόσμο για να κάνει την «ίδια» ταινία όπως δεκαετίες τώρα. Γιατί χρησιμοποιεί σημαντικούς ηθοποιούς αλλά εμφανώς γερασμένους σε όλα τα επίπεδα κι όχι νέα παιδιά : Aδιάφορος o Νταφόε, δυσκίνητος ο Πικολί, εκτός τόπου και χρόνου η Ζακόμπ. Μόνο ο Γκαντζ σώζει την ερμηνευτική μανιέρα. Τι άλλο να πούμε; Για το ασταθές σενάριο; Ξέρετε τι σώζει την κατάσταση; Η κάμερα του Σινάνου, η φωτογραφία του Φωτόπουλου, η μουσική της Καραΐνδρου. Τα τεχνικά, δηλαδή. Κε Αγγελόπουλε, περισσότερο σύγχρονος είναι ακόμη κι ο «Θίασος». Μη γελιόμαστε.

Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ **

Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί

Δραματική, δανέζικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ομάρ Σαργκαουί, με τους Νταρ Σαλίμ, Καλίντ αλ-Σουμπεϊχί.

Ο Τζαμίλ, ένας Σουνίτης Άραβας μετανάστης δεύτερης γενιάς, στην Κοπεγχάγη, βρίσκεται ενώπιον ενός τρομερού διλήμματος όταν καλείται να πάρει εκδίκηση για τη βίαιη δολοφονία της μητέρας του από μια αντίζηλη συμμορία Αράβων Σιϊτών.

Ανεξάρτητη παραγωγή, σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός νεαρού Άραβα σκηνοθέτη που ζει στη Δανία. Η ταινία συζητήθηκε στις πρόσφατες Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα, ενώ έχει κάνει το γύρο διαφόρων φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Δυναμική στο ανάγνωσμά της, αποτυπώνει ανάγλυφα το δράμα των Αράβων της δεύτερης γενιάς αναφορικά με την εμφύλια πολεμική Σουνιτών – Σιϊτών στην Ανατολή και την κατάληξη αυτής της αιώνιας διαμάχης. Μια ταινία για ειδικό κοινό, εμπεριέχει όλα εκείνα τα αρνητικά (αλλά και τα θετικά) στοιχεία ανάλογων παραγωγών, και φυσικά αναφερόμαστε στα τεχνικά μέρη αλλά και στην ανάπτυξη των σεναριακών διαλόγων. Πάντως, εκείνοι που θα μπουν συνειδητοποιημένοι στην αίθουσα ξέροντας τι θα δουν δεν θα απογοητευτούν.

Άλλες ταινίες

Ροζ Πάνθηρας 2 *1/2


Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χάραλντ Ζβαρτ, με τους Στιβ Μάρτιν, Ζαν Ρενό, Έμιλι Μόρτιμερ, Άντι Γκαρσία, Άλφρεντ Μολίνα, Τζον Κλιζ.

Όταν εξαφανίζονται θησαυροί αμύθητης αξίας από ολόκληρο τον κόσμο, και ανάμεσά τους το περίφημο διαμάντι «Ροζ Πάνθηρας», συγκροτείται ένα διεθνές δίκτυο ντέντεκτιβ με αποστολή να βρεθεί ο κλέφτης και να επιστραφούν τα κλοπιμαία. Ανάμεσά τους ο διάσημος Επιθεωρητής Κλουζό…

Μια «αρπαχτή» που βλέπεται, είναι το σίκουελ της νέας περιόδου της σειράς ταινιών «Ροζ Πάνθηρας», μιας και ο Στιβ Μάρτιν όσο και να προσπαθεί Πήτερ Σέλερς δεν θα γίνει ποτέ. Ως συνέχεια της εμπορικής επιτυχίας του 2006, με ένα μάτσο γνωστών ηθοποιών του παγκόσμιου κινηματογράφου, το γέλιο κατά διαστήματα σώζει την κατάσταση από μια αφάνταστη ιλαροτραγωδία.

Εναντίωση *

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Έντουαρντ Ζούικ, με τους Ντάνιελ Κρεγκ, Λιβ Στρέιμπερ, Τζέιμι Μπελ.

Καταφέρνοντας να ξεφύγουν το θάνατο, τρία αδέλφια βρίσκουν καταφύγιο σε ένα πυκνό δάσος της Λευκορωσίας, ξεκινώντας τον απελπισμένο τους αγώνα εναντίον των Ναζί. Κοντά τους σιγά – σιγά συσπειρώνονται άνθρωποι όλοι των ηλικιών που θέλουν να εκδικηθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία της εβραϊκής αντίστασης στα δάση της Λευκορωσίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ταινία του Ζούικ («Ματωμένο Διαμάντι») δεν θυμίζει σε τίποτα το «Έλα να δεις» του Κλιμόφ που παίζεται ακόμα στη χώρα μας. Χολυγουντιανά κλισέ, κακή επιλογή ηθοποιών (νομίζεις κάποιες στιγμές ότι ο Κρεγκ θα πει «My name is Bond, James Bond»), μελοδραματισμοί και «τραβήγματα» από τα μαλλιά, που δεν συνιστούν ένα αντιπολεμικό έπος αλλά παρωδία σαπουνόπερας με λίγο αίμα.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 12-2).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Η ζωντάνια που έχουν οι Αμερικανοί όταν αποφασίζουν –με όρεξη- να κάνουν καλό πολιτικό κινηματογράφο. Το «Frost/ Nixon : Η Αναμέτρηση» είναι ένα άρτιο δείγμα δουλειάς, απόρροια της όρεξης αυτής.
- Ο Φρανκ Λαντζέλα σε έναν πραγματικά μεγάλο ρόλο της καριέρας του. Γίνεται ο ίδιος Νίξον. Τον νιώθει. Τον αισθάνεται. Δείγμα μεγάλου ηθοποιού, που δυστυχώς στιγματίστηκε από τις μέτριες και κλισεδιάρικες ταινίες που έπαιζε τόσα χρόνια.
- Η Ρέμπεκα Χωλ είναι τόσο όμορφη στην ερμηνεία της ως «το κορίτσι του Φροστ».
- Άψογη η φωτογραφία της ταινίας του Ρον Χάουαρντ.
- Είδαμε επιτέλους από τον Χάουαρντ πολύ καλή ταινία. Γιατί τόσο ο «Υπέροχος Άνθρωπος» όσο και το «Cinderella Man» ήταν δείγματα επίπεδου ακαδημαϊσμού.
- Νικίτα Μιχάλκοφ σαν άλλος απόγονος της μεγάλης των Ρώσων σχολής.
- Το «12» συναγωνίζεται επάξια τους «12 Ενόρκους» του Σίντνεϊ Λιούμετ.
- Η πορεία της Ελένη Καραΐνδρου είναι αντιστρόφως ανάλογη με εκείνη του Αγγελόπουλου. Όσο μεγαλώνει τόσο μας ανατριχιάζει με τις μελωδίες της.
- Για να μην πούμε για την κάμερα του Σινάνου και τη φωτογραφία του Φωτόπουλου. Μεγάλοι καλλιτέχνες.
- Ενώ ο διασωθείς εκ του ναυαγίου, Μπρούνο Γκαντζ, αποδεικνύει ότι τα χρόνια κι αν τον πήραν η στόφα μεγάλου ηθοποιού παραμένει.
- Στο «Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ» βλέπουμε τους «Βίαιους, Βρώμικους και κακούς» του Ετόρε Σκόλα στα χωράφια τα ανατολίτικα αυτή τη φορά.
- Ατμοσφαιρικότατη η ταινία του Άραβα, εκ Δανίας ερχόμενου, Σαργκαουΐ.
- Γιατί αξίζει να δείτε το «Ροζ Πάνθηρας 2»; Για να παρακολουθήσετε την σαγηνευτική Aishwarya Rai να παρκάρει το αυτοκίνητό της με φόντο τον Πύργο του Άϊφέλ. Γιατί άλλο;
- Η ίδια ερώτηση και για την «Εναντίωση». Μα φυσικά για τη λυρική μουσική του Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ.

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Δεν ξέρω κατά πόσον έχει όρεξη ο Κέβιν Μπέικον να αποβάλλει από τις ερμηνείες του αυτή τη στάση, σαν έχει φάει στέκα μπιλιάρδου, την οποία κρατά χρόνια τώρα. Μάλλον οι πολλοί στρατιωτικοί ρόλοι τον έχουν επηρεάσει.
- Τι θέλετε να σας πω για τον Αγγελόπουλο; Χάλια.
- Σαν να βλέπω την ίδια ταινία από το «Βλέμμα του Οδυσσέα» και μετά. (είμαι κι επιεικής)
- Με συγχωρείται είναι αυτό σενάριο; Που είναι η σπιρτάδα του Γκουέρα και του Μάρκαρη;
- Είναι αυτή σκηνοθεσία Αγγελοπουλική; Είπαμε όχι άλλα μακρινά πλάνα, αλλά αυτός το παράκανε με τα κοντινά.
- Η Ιρέν Ζακόμπ επειδή έχει παίξει στον Κισλόφσκι σημαίνει ότι μπορεί να παίξει τα πάντα; Εδώ απέτυχε παταγωδώς.
- Ή τι ήταν αυτό που είπε ο Αγγελόπουλος στη συνέντευξη τύπου; «Η Βαλέρια Γκολίνο αρνήθηκε να παίξει στην ταινία γιατί ήθελε να προσπαθήσει να κάνει ένα παιδί με τον Σκαρμάτσιο (τον πρωταγωνιστή του Γαβρά)». Με μια ξινίλα. Επίσης, τι νόμιζε; Ότι απευθυνόταν σε δημοσιογράφους της «Espresso» ή σε πολιτιστικούς συντάκτες, με την «είδηση» που έδωσε;
- Άλλη δήλωση : «Οι ταινίες μου είναι κεφάλαια ενός μεγάλου βιβλίου που γράφω, που μοιάζει με το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο» του Προυστ». Θέλετε να σχολιάσω; Δεν θέλετε…
- Επίσης, respect στον Μισέλ Πικολί αλλά παραμεγάλωσε και δεν είναι για ταινίες πλέον. Ειδικά του Αγγελόπουλου.
- Τέλος, ο Γουίλεμ Νταφόε μου έμοιαζε εκτός τόπου και χρόνου. Χαμένος. Ότι και να έκανε, να μίλαγε, να έτρεχε, να αγκάλιαζε, να έβηχε, είχε ένα βλέμμα βοδιού, δεν ήξερε που πατούσε και που βρισκόταν.
- «Σκόνη και θρύψαλα να γίνομαι μαζί σου…». Τέλος Αγγελόπουλος. Πολύ διαφήμιση έπεσε.
- Όλα καλά για τον Μιχάλκοφ αλλά πρέπει να κόψει αυτό το υπερεγώ : δηλαδή είναι πάντα ο ήρωας της ιστορίας. Στο «12», οι υπόλοιποι 11 ένορκοι πλακωνόντουσαν επί 2 ήρωες, ώσπου το τελευταίο μισάωρο πήρε το λόγο ο «Μεγάλος Βράχμα» και τους ξελάσπωσε. Ε, αυτόν τον «..Βράχμα» τον έπαιζε ο Μιχάλκοφ. Τυχαίο είναι;
- «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας», είχε τίτλο το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον «Ροζ Πάνθηρα», απλώς βάλτε «κακώς» στη θέση του «καλώς».
- Πως φαίνεται το κακό Χόλυγουντ; Στο «Έλα να δεις» του Κλιμόφ βλέπαμε την οδύνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ανάγλυφη. Ε, στην «Εναντίωση» του Ζούικ, σε ανάλογο θέμα, βλέπαμε ερωτικά ειδύλλια, αμπελοφιλοσοφίες, κόντρες αδελφών και συμμάχων λες και ήταν στελέχη πολυεθνικών και κυνηγούσαν κάποια θέση, φλερτ, ψιλομπουνίτσες, ψιλόαποδώ, ψιλοαποκεί.. Ουσία καμία.
- Όταν έβλεπα τον Ντάνιελ Κρεγκ να αγριεύει νόμιζα ότι θα πει «My name is Bond, James Bond».

«υ.γ. Δεν βρίσκω τίποτα αρνητικό στο «Πορεύσου εν ειρήνη Τζαμίλ». Είναι μια καλή και συμπαθητική παραγωγή, low profile, με επίγνωση του θέματος και των δυνατοτήτων που έχει».

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr)