19 Φεβ 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 19ης Φεβρουαρίου..


Παράδεισος στη Δύση ***

Άλλος για τη βάρκα μας;

Κομεντί, ελληνικής/ γαλλικής/ ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά, με τους Ρικάρντο Σκαρμάτσο, Ούλριχ Τουκούρ, Ζυλιέν Κόλερ, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Μαρίσα Τριανταφυλλίδου, Ιεροκλή Μιχαηλίδη.

Ο Ηλίας είναι ένας λαθρομετανάστης που έρχεται από την Ανατολή με σκοπό ν’ ανακαλύψει στη Δύση ένα καινούριο «σπίτι». Περιπλανιέται σε τόπους άγνωστους, θα γνωρίσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, με τελικό προορισμό του το Παρίσι.

Στον Κώστα Γαβρά πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε τη σκηνοθετική και δημιουργική ανανέωσή του, την αναμόχλευση των μηνυμάτων που μεταδίδει, την καλλιτεχνική του ανησυχία για το καινούριο, το φρέσκο, το σύγχρονο. Ο σκηνοθέτης του «Ζ», του «Αγνοούμενου», του «Αμήν», του «Τσεκουριού», εξακολουθεί να καταπιάνεται με σκληρά κοινωνικά θέματα, όπως τώρα το ζήτημα της μετανάστευσης στον 21ο αιώνα. Με τρόπο διαφορετικό, ξεφεύγοντας από τη συνήθη σκηνοθετική του μανιέρα που τον έκανε γνωστό και διάσημο, προσεγγίζει το σκληρό κόσμο της λαθρομετανάστευσης με το συνακόλουθο κυνήγι της ευτυχίας, σε τόνο ανάλαφρο, παιγνιώδες, ευχάριστο, διασκεδαστικό. Η εννοιολογική και ψυχαναλυτική προσέγγιση του Γαβρά μπορεί να ξενίσει τους πιστούς οπαδούς του ή τους πολιτικώς ευαισθητοποιημένους, αλλά όποιος θεατής ψάξει ενδελεχώς πίσω από τις «γραμμές» και κάτω από τις «λέξεις» δε θα μείνει αμέτοχος για ένα θέμα που καίει, με μια προβληματική που συναρπάζει.

Η Ρέϊτσελ παντρεύεται ***

Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι, με τους Αν Χάθαγουεϊ, Ρόζμαρι ΝτεΓουίτ, Μπιλ Ίργουϊν, Ντέμπρα Γουίνγκερ.

Όταν η πρώην αλκοολική Κιμ επιστρέφει στο σπίτι της με αφορμή το γάμο της αδερφής της, Ρέιτσελ, κουβαλάει μαζί της μια μεγάλη ιστορία από προσωπικές απογοητεύσεις, οικογενειακές συγκρούσεις και τραγωδίες.

Θυμίζοντας τη δογματική «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντεμπεργκ, σε λιγότερο δραματοποιημένο ύφος, η καινούρια ταινία του αμφιλεγόμενου Αμερικανού σκηνοθέτη Τζόναθαν Ντέμι («Η σιωπή των αμνών», «Φιλαδέλφεια») προσεγγίζει περισσότερο το θεατρικό σινεμά, εμβαθύνοντας στον ψυχισμό των ηρώων της, δίνοντας έμφαση στο ξεδίπλωμα των χαρακτήρων τους. Το παιχνίδι των βλεμμάτων, η συναισθηματική φόρτιση, το χτίσιμο του φόντου της τραγωδίας με τέτοια χειρουργική ακρίβεια που θυμίζει σινεμά Ρόμπερτ Άλτμαν, ο Ντέμι φτιάχνει μια ανεξάρτητη παραγωγή, μέσα στα μεγάλα στούντιο, για να φέρει κοντά του ένα εναλλακτικό κοινό με ευαισθησίες και προβληματισμούς. Τα πολλά μπράβο που πρέπει να δώσουμε είναι στη νεαρή ηθοποιό Αν Χάθαγουεϊ, η οποία ξεφεύγει από την ανάλαφρη ερμηνευτική της γκάμα, και απολαμβάνει τον πρώτο σπουδαίο ρόλο της καριέρας της.

Επιχείρηση Βαλκυρία **

Ψηλά τα χέρια Χίτλερ!

Πολεμική, αμερικανικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπράιαν Σίνγκερ, με τους Τομ Κρουζ, Τομ Γουίλκινσον, Μπιλ Νάϊχι, Κένεθ Μπράνα.

Μια ομάδα Γερμανών αξιωματικών, με αρχηγό τον στρατιωτικό Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, σχεδιάζει τη δολοφονία του Χίτλερ εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ώστε να εξασφαλίσει τη δύναμη του στρατού και να λήξει ο πόλεμος.

Μια αληθινή ιστορία που θα άλλαζε την εξέλιξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και την ιστορία της ίδιας της Γερμανίας, αν πετύχαινε, παρουσιάζεται όχι τόσο ανάγλυφα και εκ βαθέων όσο διασκεδαστικά και με έμφαση στην ένταση του ήχου και την χαλιναγώγηση του θεατή στον παλμό της εικόνας, από τον μετρ του «μάτσο» σινεμά, Μπράιαν Σίνγκερ («Συνήθεις ύποπτοι», «Superman Returns», «X-men»). Παρατήρηση : πόσο ξένο φαίνεται, Γερμανοί αξιωματικοί να μιλούν «βαριά» Αγγλική στο Βερολίνο του ’40; Λίγο έλεος!

Revolucion *1/2

Ο δρόμος της επανάστασης

Ντοκιμαντέρ, καναδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σαρλ Ζεβρέ, με τους Ούγκο Τσάβες κ.ά

Τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα τη 10-ετή διακυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες; Τι έχει αλλάξει στη χώρα του πετρελαίου μετά την «Μπολιβαριανή επαναστατική διαδικασία» του 1992;

Έπειτα από τη διανομή ενός εκατομμυρίου αντιτύπων του «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες από τον Ούγκο Τσάβες, ο Καναδός σκηνοθέτης Σαρλ Ζεβρέ πήρε την κάμερα του και όργωσε τη Βενεζουέλα δείχνοντας όσο πιο αποκαλυπτικά και σφαιρικά μπόρεσε την τωρινή κατάσταση της χώρας. Ταξική αδικία, κοινωνική ανισότητα και στη μέση η «τρέλα» των κόκκινων του Τσάβες.

Άλλες ταινίες

Απλώς δε σε γουστάρει *


Κομεντί, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κεν Κουάπις, με τους Τζένιφερ Άνιστον, Σκάρλετ Γιόχανσον, Τζένιφερ Κόνελι, Ντρου Μπάριμορ, Μπεν Άφλεκ.

Στη Βαλτιμόρη, μια παρέα 20άρηδων και 30άρηδων διερευνούν τη φύση των σχέσεων των δυο φύλων, μέσα από την αγάπη, τον έρωτα, τη φιλία.

Κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μπεστ σέλερ από τους σεναριογράφους του «Sex and the city», η ρομαντική κομεντί του Κουάπις με τα πολλά «αστέρια» της μεγάλης οθόνης, κουράζει στη διάρκειά του (130 λεπτά), στη θεματολογία του, στη σκηνοθετική και σεναριακή του «ματιά». Πρώτο, όμως, στο αμερικάνικο box office, εξασφαλίζει πολλά εισιτήρια και προσελκύει θεατές που θέλουν να ερωτευτούν…

Αγέννητος *

Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Γκόγιερ, με τους Οντέτ Γιούστμαν, Γκάρι Όλντμαν, Μέγκαν Γκουντ.

Η νεαρή φοιτήτρια Κέϊσι έρχεται αντιμέτωπη με ένα δαιμονικό πνεύμα, που προέρχεται από την προβληματική σχέση με τη μητέρας της, και στοιχειώνει την ίδια και τον περίγυρό της.

Από τον σεναριογράφο του «Blade» και του «Σκοτεινού Ιππότη», ο «Αγέννητος» είναι ένα τυπικό αμερικάνικο θρίλερ στην «ανάγνωσή» του που δεν μπορεί να συναρπάσει ούτε τους πιο φανατικούς του τρόμου, παρά τις μια-δυο καλοστημένες σκηνές του.

*Επίσης, προβάλλεται το «My bloody Valentine 3D» του Πατρίκ Λισιέ, για το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε δημοσιογραφική προβολή.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 19-2).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Ο Κώστας Γαβράς, παρά τα 76 χρόνια του, τις μεγάλες επιτυχίες του, τα Όσκαρ και τα βραβεία του σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, τη σκηνοθετική μανιέρα του που έχει καθιερωθεί, το «Ζ» - τον «Αγνοούμενο» - το «Αμήν», τολμά κι ανανεώνεται, και κάνει ταινίες καινούριες, φρέσκιες, ολόδροσες. Πάνω απ’ όλα δεν είναι μονόχνοτος κι απόλυτος (ξέρετε σαν ποιον;).
- «Οι άνθρωποι που τολμούν πάνε μπροστά» - απόφθεγμα
- Η εκφραστικότητα του Ρικάρντο Σκαρμάτσο.
- Οι ωραίες γυναίκες στα γυρίσματα του «Παράδεισου στη Δύση» στο ξενοδοχείο της Κρήτης. Οφθαλμόλουτρο για γερά νεύρα…
- Ο εξαιρετικός Κένεθ Μπράνα στο «Επιχείρηση Βαλκυρία».
- Η Αν Χάθαγουει έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Ο καλύτερος ρόλος της μέχρι τώρα καριέρας της.
- Ο Τζόναθαν Ντέμι επέστρεψε και μάλιστα δυναμικά. Το «Η Ρέιτσελ παντρεύεται» είναι σπάνιο δείγμα δραματουργικής γραφής του αμερικάνικου κινηματογράφου.
- Με άλλα λόγια ανεξάρτητη παραγωγή υπό την ομπρέλα μεγάλων στούντιο.
- Η καλύτερη σκηνή του «Αγέννητου» είναι τα βρεγμένα οπίσθια της Οντέτ Γιούστμαν στο μπάνιο.
- Το «Revolucion» παίρνει πόντους γιατί ο Σαρλ Ζεβρέ δεν θέλησε να πάρει εντελώς τη μεριά του Τσάβες αλλά να δει την κατάσταση στη Βενεζουέλα σφαιρικά. Μπράβο του!
- Οι σκηνές με τους «κόκκινους» να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο της Βενεζουέλας και τον κομαντάντε Ούγκο Τσάβες πάνω στην εξέδρα να δίνει τον ρυθμό, είναι ανατριχιαστικές.
- Τα σκίτσα με τον Δον Κιχώτη στο «Revolucion» είναι πανέξυπνα.

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- To «Απλώς δε σε γουστάρει», απλώς «δεν το γουστάρω». Έτσι, μαγκιά, να πούμε, στη βλακεία που βαράει τον κόσμο.
- Ο Μπράιαν Σίνγκερ πρέπει να συνέλθει γρήγορα. Δεν είναι λίγο πράγμα να έχεις να κάνεις καλή ταινία από τους «Συνήθεις Υπόπτους». Τι κι αν τα «X-men» κι ο «Superman Returns» ήταν εμπορικές επιτυχίες. Ξηροκάρπια ήταν για το ουίσκι μου..
- Χρυσό Βατόμουρο τώρα στον Τομ Κρουζ. Κάποιες φορές στην ταινία νόμιζα ότι έπαιζε στο «Τοp Gun», με τη στάση του σώματός του.
- Θρίλερ τύπου «Αγέννητος»… Να σχολιάσω;
- Χαραμίζεται στη σκηνοθεσία ο Ντέιβιντ Γκογιέρ μετά από τόσο καλά σενάρια που έχει γράψει.
- Το αρνητικό στον «Παράδεισο στη Δύση» είναι τα «πηδήματα» των τόπων. Πως βρίσκεσαι από τις θάλασσες της Κρήτης στα χιόνια της Γερμανίας και το «μαγικό» Παρίσι δεν το παίρνεις καν χαμπάρι. Basta αρχηγέ… Πως πέρασε τόσα σύνορα χωρίς διαβατήριο.. Τέτοια τύχη;
- Το «Revolucion» ήταν απελπιστικά μικρής διάρκειας ντοκιμαντέρ. Για να εξηγήσεις τον πανζουρλισμό στη Βενεζουέλα δεν γυρίζεις μόνο 85 αποσπασματικά λεπτά. Θέλει ενδελεχή έρευνα το πράγμα…
- Πάλι στη ζούλα κε Σπέντζο; Τρίτη ταινία για φέτος που βγαίνει «κρυφά» από τους δημοσιογράφους, μόνο σε αβάν πρεμιέρ με τον Kiss Fm. Έχουμε και λέμε : Το Τρένο του Μεσονυχτίου, The Spirit, My Bloody Valentine 3D – Όλα πήγαν άπατα στα ταμεία… Φαίνεται ότι είχε προβλεφθεί από πριν για να αποφευχθεί η αρνητική κριτική, δεν εξηγείτε αλλιώς.
- Από κει και πέρα σεβαστή η πολιτική του κάθε γραφείου διανομής. Απλώς να μην έχει απαιτήσεις μετά από τους κριτικούς κινηματογράφου.

Υ.γ. Δεν βρίσκω τίποτε αρνητικό στο «Η Ρέιτσελ παντρεύεται». Υποκλινόμαστε όλοι στην ερμηνευτική ιδιοφυία της Αν Χάθαγουέι και στη σκηνοθετική εξυπνάδα του Τζόναθαν Ντέμι.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Myfilm" (www.myfilm.gr).