25 Φεβ 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 26ης Φεβρουαρίου..


Gran Torino ****

Πίστευε και μη ερεύνα

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ, με τους Κλιντ Ίστγουντ, Μπι Βανγκ.

Ο Γουόλτ Κοβάλσκι είναι ένας συνταξιούχος εργάτης αυτοκινητοβιομηχανίας, που περνάει τις μέρες του επισκευάζοντας το σπίτι του, πίνοντας μπύρες, πηγαίνοντας μια φορά το μήνα στο κουρείο και λέγοντας ιστορίες για το πόλεμο της Κορέας. Ώσπου κάνει φίλο του το νεαρό Ασιάτη γείτονα του και αποκτά ένα νόημα η καθημερινότητά του.

Αν προσλάβουμε τη φράση που λέει κάποια στιγμή στη μέση της ταινίας ο Κλιντ Ίστγουντ, «δεν τα φτιάχνουν πια όπως τότε», τότε αυτόματα τη μεταγλωττίζουμε για να πούμε, «δεν φτιάχνουν πια ταινίες όπως στο Χόλιγουντ του ‘50».
Το είχαμε γράψει πριν από λίγους μήνες για την «Ανταλλαγή» : ο Ίστγουντ έχει φθάσει σε μια τέτοια σκηνοθετική πληρότητα, ώστε το παλιό καλό Χόλιγουντ του Χιούστον, του Φορντ, του Χοκς, πρέπει να αισθάνεται περήφανο για τον άξιο συνεχιστή του.
Στη συγκεκριμένη ιστορία, ο Ίστγουντ πρωταγωνιστεί για τελευταία φορά, όπως έχει δηλώσει, ξεδιπλώνοντας σκηνοθετικά ένα άρτιο δείγμα αμερικάνικου κινηματογράφου, με στέρεο σενάριο, καλοσχηματισμένο μοντάζ και ατμοσφαιρική μουσική.
Διηγούμενος την καθημερινή ιστορία ενός μικροαστού των αχανών αμερικανικών πόλεων, που ζει με το όπλο του, φοβούμενος τους «επεκτατικούς» ξένους και αγαπώντας την Αμερική, μιλάει για την ανθρώπινη μοίρα, την κοινωνική δικαιοσύνη και για μια ουμανιστική αγάπη οικουμενική.
Απλός κινηματογράφος, λιτός, ρεαλιστικός που θυμίζει σοβιετικό μεγαλείο, με δόσεις μελό αλά Ντάγκλας Σερκ, προκύπτει μια εξαίσια ταινία ενός αγέραστου δημιουργού.

Μια ιστορία με θέμα την αγάπη ***

Ερωτική αναπαράσταση σε διπλό ταμπλό

Δραματική, δανέζικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Όλε Μπόρνενταλ, με τους Άντερς Μπέρτελσεν, Ρεμπέκα Χέμσε, Νικολάι Λι Κάας.

Μια γυναίκα με απώλεια μνήμης. Ένας άντρας που θέλει να ξεχάσει τη βαρετή ζωή του. Ένας άλλος, επικίνδυνος άντρας από το παρελθόν. Μια γυναίκα που θέλει να κρατήσει τον άντρα που αγαπάει.

Φιλμ νουάρ, ερωτική ιστορία, δράμα χαρακτήρων, ψυχολογικό θρίλερ. Το φιλμ του Μπόρνενταλ αποτελεί αυτό που ονομάζουμε σύγχρονος κινηματογράφος. Ανεβάζει τον πήχη του ευρωπαϊκού σινεμά, ξεπερνά τα εθνικά σύνορα και τα φαντάσματα των Ντράγιερ και Τρίερ, και κατατάσσεται στην εναλλακτική ελίτ της ποιοτικής εικόνας της 7ης τέχνης. Χωρίς φανφαρονισμούς κι άλλα τινά. Γιατί καλλιτεχνίες σαν του Μπόρνενταλ είναι αυτές που έχουν εκτοξεύσει τη δημοφιλία του δανέζικου σινεμά, σε σημείο που να συναγωνίζεται επάξια το γερμανικό νέο βλέμμα.
Στο σημείο αυτό, η «Ιστορία με θέμα την αγάπη» που συζητήθηκε στο περυσινό φεστιβάλ του Σαντάνς, αναμειγνύει τη σκηνοθετική κάμερα, με το εξαντρίκ σενάριο, τη νουάρ φωτογραφία και τη μουσική θρίλερ, για να αφηγηθεί ένα ερωτικό τρίγωνο που αναδεύει μυρωδιά ανθρώπινης αρρώστιας μέσα από τον έρωτα.
Τέτοιον κινηματογράφο θέλουμε, κι ενίοτε τον έχουμε.

Η ιστορία του Ντεσπερό **

Το ποντίκι που βρυχάται

Κινούμενο σχέδιο, αμερικανικής/ βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σαμ Φελ και Ρόμπερτ Στίβενχάνγκεν, με τις φωνές των Μάθιου Μπρόντερικ, Έμα Γουότσον, Ντάστιν Χόφμαν, Σίγκουρνι Γουίβερ, Φρανκ Λαντζέλα.

Στο βασίλειο του Ντορ, γεννιέται ο Ντεσπερό Τίλινγκ, ένα γενναίο ποντίκι με τεράστια αυτιά και μεγάλη ψυχή. Μετά το θάνατο της βασίλισσας, η περιπέτειά του ξεκινά.

Ευχάριστο και διασκεδαστικό κινούμενο σχέδιο, που προσφέρει τρελές στιγμές γέλιου σε μικρούς και μεγάλους. Συνεχίζοντας την πολύ καλή παραγωγή κινουμένων σχεδίων αυτής της χρονιάς (π.χ. Kung fu Panda, Bolt, Wall-e, Madagascar 2), η ιστορία του αξιολάτρευτου ποντικιού «Ντεσπερό», οδεύει κατευθείαν για πολλά εισιτήρια, με συνάμα σίγουρη επιτυχία στη χώρα μας. Στα συν του, η παρουσία (των φωνών) σημαντικών και γνωστών ηθοποιών του αμερικάνικου κινηματογράφου, ενώ στην Ελλάδα θα προβληθεί μεταγλωττισμένο από εγχώριους ηθοποιούς (στα μείον του).

Ελληνικές ταινίες

Γκίνες *

Κωμωδία, σε σκηνοθεσία Αλέξη Καρδαρά, με τους Γιώργο Πυρπασόπουλο, Στέλιο Μάινα, Αντώνη Καφετζόπουλο.

Γκαντέμης χαρτοπαίχτης αναζητά χρυσάφι θαμμένο σε ερημική ταβέρνα κι ερωτεύεται τη γυναίκα του ταβερνιάρη. Νέο-ελληνική κωμωδία γκροτέσκο καταστάσεων, με gang διαστάσεις, που αποτυγχάνει στο ξεδίπλωμα των χαρακτήρων και στο «καλοδουλεμένο» αλλά ανεπαρκές σενάριο. Έμπειροι ηθοποιοί, ανερχόμενος ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος, μέτριο το αποτέλεσμα, φτιαγμένο όμως για μεγάλο κοινό και πολλά εισιτήρια.

Carousel *

Δραματική, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Τσαρουχά, με τους Σοφία Σωτηρίου, Τάκη Μόσχο, Τάσο Παλαντζίδη.

Νέα γυναίκα έχοντας θεραπευτεί από τα ψυχολογικά της τραύματα –είχε βιαστεί στην εφηβική της ηλικία- δίνει τον αγώνα της ζωής. Ένα σκληρό και δυνατό θέμα που «πληγώνει» την ελληνική κοινωνία, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με τρόπο σφιχτοδεμένο και πινελιές ψυχολογικού θρίλερ. Μια ταινία που έχει να διηγηθεί μια ιστορία σημαντική, μια φιλότιμη και τίμια προσπάθεια από έναν πετυχημένο σκηνοθέτη κωμωδιών («Οι γενναίοι της Σαμοθράκης»).

Μικρές ελευθερίες

Δραματική, σε σκηνοθεσία Κώστα Ζάππα, με τους Αντώνη Παπαδόπουλο, Μάρλεν Σαΐτη.

Μια οικογένεια στα όρια του παράδοξου, ένας πατέρας αυταρχικός, μια κόρη ψυχικά ανάπηρη, ένας γιος με τάσεις αυτοκτονίας. Το νέο (3ο κατά σειρά) ψηφιακό «κατόρθωμα» του Κώστα Ζάππα φέρνει τη σφραγίδα της Zentropa, εταιρείας παραγωγής των Τρίερ-Βίντεμπεργκ και θεωρείται πρωτοποριακό αβάν-γκαρντ, ανατρεπτικό και καυστικό. Προσωπικά δεν κατάλαβα τίποτε από όλα αυτά. Μου φάνηκε θορυβώδες και ελλειμματικό καθ’ ολοκληρίαν. Ίσως να μην είμαι σύγχρονος, τι να πω.

* Επίσης προβάλλονται, οι αμερικανικές παραγωγές «Push, το επικίνδυνο χάρισμα» (*) του Πολ ΜακΓκίγκαν και «Επτά ζωές» (*1/2) του Γκαμπριέλ Μουτσίνο με τον Γουίλ Σμιθ. Καθώς και η δανέζικη παραγωγή «Μέρες θυμού» (**) του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 26-2).

+

Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Το αγέρωχο στυλ και το ερμηνευτικό εκτόπισμα του Κλιντ Ίστγουντ. Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, άραγε; Ποτέ! Απ’ ότι φαίνεται.
- Ρεαλιστική κάμερα, σφιχτοδεμένο σενάριο, καλοδουλεμένη φωτογραφία, χειρουργικό μοντάζ, ατμοσφαιρική μουσική = «Gran Torino».
- Το μινιμάλ του κάδρου του Ζάππα είναι το μοναδικό θετικό των «Μικρών ελευθεριών».
- Η αληταρία που έβγαζαν οι φάτσες κι οι γκριμάτσες των Flame και Citron αναδεικνύει το επαγγελματικό ερμηνευτικό ταλέντο των ηθοποιών, που τους υποδύονταν.
- Η σκηνογραφία στις «Μέρες Θυμού» είναι εξαιρετική.
- Το τρελό «ποντίκι που βρυχάται» στην «Ιστορία του Ντεσπερό» είχε πολύ γέλιο.
- Κινούμενα σχέδια σαν αυτό αξίζουν προσοχής και μάλιστα πολύς. Ειδικά σε μια χρονιά που τα καλά κινούμενα σχέδια είναι πολλά (π.χ. Wall-e, Bolt, Madagascar 2, Kung fu Panda).
- O δανέζικος κινηματογράφος στα φόρτε του.
- Στην «Ιστορία με θέμα την αγάπη» βλέπουμε ένα άρτιο δείγμα του.
- Οι χαρακτήρες της δανέζικης ταινίας του Μπόρνενταλ είναι άξιοι προσοχής.
- Φιλμ νουάρ, ερωτική ιστορία, ψυχολογικό θρίλερ, κοινωνική δικαιοσύνη. Όλα αναμιγνύονται στην «Ιστορία με θέμα την αγάπη».
- Η μετάβαση του Σταμάτη Τσαρουχά από την κωμωδία των «Γενναίων της Σαμοθράκης» στο δράμα του «Καρουζέλ» είναι γενναίο και τολμηρό.
- Με όλο το σεβασμό. Αλλά η δίδα Μαρκέλα Γιαννάτου στο «Γκίνες» είχε εξαιρετικό στήθος. Α! Κι ερμηνεία παρεμπιπτόντως.
- Στο «Γκίνες» ο Αλέξης Καρδαράς κάτι προσπάθησε να κάνει…

ΔΕΝ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ

- Αυτή που δεν είναι γενναία του Τσαρουχά είναι η σκηνοθεσία. Παλιομοδίτικη και passé.
- Όπως και το σενάριο της Σοφίας Σωτηρίου. Συγγραφέας, σεναριογράφος, πρωταγωνίστρια της ταινίας, μάλλον της πέσανε βαριά και τα έκανε μαντάρα. Σε όλα.
- Ερμηνείες στο «Καρουζέλ». Να τις σχολιάσω;
- Ερμηνείες στις «Μικρές ελευθερίες». Να τις σχολιάσω;
- Σενάριο στις «Μικρές ελευθερίες». Δεν το σχολιάζω κι ας επιμένετε.
- Αβαν γκαρντ, πρωτοποριακό, καυστικό, απελευθερωμένο. Οι «Μικρές ελευθερίες» λένε. Μάλλον είμαι βλάκας. Δεν κατάλαβα τίποτα από όλα αυτά. Κι ηλίθιος, και χαζός, και παλιομοδίτης. Αχ, τι κάνω ο άνθρωπος σε τούτο το μάταιο κόσμο…
- Ενώ στο «Γκίνες»; Πα μαλ, πα μαλ.
- Εκεί που έχει όμως πολύ γέλιο είναι να βλέπεις τον Γουίλ Σμιθ να παίζει τον καλό. Αχ τον γλυκούλη μου… Άχουτο!
- Και να δείτε που θα κόψει πάλι εισιτήρια ο γελοίος! Τι ατάλαντος!
- Πλάκα, πλάκα, εκεί στο Χόλυγουντ πρέπει να κόψουν αυτές τις «πίπες» τύπου «Push». Προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων μας.
- Χίλιες φορές να βλέπω το «Απλώς δε σε γουστάρει» που έχει κι ωραίες γυναίκες.
- Τι τηλεμεταφορές κι εξωγήινες – ανθρώπινες – ξέρω γω τι, ικανότητες. Ποιος τα σκέφτεται όλα αυτά;
- Κάποια στιγμή ας κόψουμε αυτές τις ιστορίες από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε λίγο θα γίνει ο Γ’ Π.Π. κι ακόμη θα ασχολούμαστε με τον Χίτλερ.
- Σοβαρά τώρα. Πείτε μου. Έχετε ή δεν έχετε δει τουλάχιστον 100 ταινίες για τον Β’ Π.Π.;
- Και φέτος βλέπουμε : πολωνοί αξιωματικοί δολοφονούνται από το Στάλιν – λευκορώσοι πολίτες από τους ναζί – λευκορώσοι εβραίοι αντιστέκονται – η Δανία είχε αντίσταση (άντε!). Κάτι άλλο; Τώρα που γυρίζει!

υ.γ. Δεν βρίσκω τίποτε το αρνητικό στο «Gran Torino». Να δούμε τι άλλο αριστούργημα θα δούμε από αυτόν τον γερόλυκο του σινεμά. Κλιντ Ίστγουντ και ξερό ψωμί παίδες.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr).