20 Φεβ 2009

Συνέντευξη του Σωτήρη Δημητρίου...


Με το «Σαν το λίγο το νερό» (Ελληνικά Γράμματα, 2008) ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου έκανε το βήμα παραπέρα, πειραματιζόμενος για ακόμη μια φορά με τη γλώσσα και τη ντοπιολαλιά της Ηπείρου, αλλά κι εκθέτοντας το βάθος της ψυχής του στο ευρύ αναγνωστικό κοινό του, με τόνο εξομολογητικό και τρόπο άμεσο. Τολμηρός στη γραφή του, πλέον, πιστεύει ότι είναι έτοιμος για την περαιτέρω εξέλιξη του λογοτεχνικού του έργου.

- Το καινούριο σας βιβλίο σε ποιο είδος πεζού λόγου θα το εντάσσατε;

- Δεν το έχω εντάξει. Και νομίζω ότι δεν εμπίπτει σε συγκεκριμένη κατηγορία. Είναι μεταξύ νουβέλας και μυθιστορήματος, θα έλεγα.
- Τι σας ώθησε να μιλήσετε σε γλώσσα καθαρευουσιάνικη, με το ηπειρώτικο ιδίωμα τόσο έντονο κι ενστικτώδες; Γιατί δεν επιλέγετε την απλή καθομιλουμένη πλέον;
- Πάντα με οδηγεί το θέμα, ο ήρωας, το ύφος του προς λογοτεχνία θέματος. Δεν κάνω την επιλογή γλώσσας με πρόθεση. Σε άλλα διηγήματά μου χρησιμοποιώ την καθομιλουμένη, σε άλλα την καθαρεύουσα. Όσον αφορά το συγκεκριμένο βιβλίο, με απασχόλησε κυρίως η εκφορά του λόγου και το τοπικό ιδίωμα της Ηπείρου, χωρίς να παρεκκλίνω από τους κανόνες της δημοτικής γλώσσας όλων των περιοχών της Ελλάδα.
- Δεν σας απασχόλησε η δυσκολία στην ανάγνωση του βιβλίου σας από το κοινό;
- Το κοινό δεν μπορεί ν’ ακούει δημοτικά τραγούδια; Δεν τα καταλαβαίνει; Θεωρώ ότι είναι παρόμοιο γεγονός. Άλλωστε, η ανάγνωση θέλει κόπο!
- Τόσο στο «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου» (Κέδρος, 1993) όσο και στο «Τους τα λέει ο Θεός» (Μεταίχμιο, 2002), υπάρχουν κοινά στοιχεία, θεματολογικά και γλωσσικά, που ταυτίζονται με το παρόν βιβλίο. Πρόκειται για κάποιου είδους τριλογία ή είναι τυχαίο γεγονός;
- Τυχαίο είναι αλλά, όλως περιέργως, πραγματικά προέκυψε μια άτυπη τριλογία. Με το τρίτο βιβλίο έκλεισε ένας κύκλος μείξης των δυο γλωσσικών ιδιωμάτων, που επιχείρησα. Τα δυο βιβλία που αναφέρεται είναι δημώδη κι έχουν σχέση με το «Σαν το λίγο το νερό».
- Νιώσατε ότι «έφυγε» από μέσα σας μεγάλο ψυχικό βάρος γράφοντας αυτές τις 195 σελίδες; Λειτούργησαν για σας ψυχαναλυτικά;
- Α, δεν τα πάω καλά με αυτά τα πράγματα. Δεν τα πολυπιστεύω. Βέβαια είναι νωπό ακόμα, ίσως αναδειχθεί κάτι. Αν κάτι λειτούργησε με αυτό το βιβλίο, είναι ένα καθάρισμα του «χωραφιού» μου. Να γράφω από μια διαφορετική θέση. Να προχωρήσω τη λογοτεχνική δουλειά μου. Να γίνω πιο τολμηρός, αλλά και να δυναμώσω την παρρησία, που πάντα χρειάζεται. Δεν υφίσταται, όμως, κανενός είδους λύτρωση.
- Θεωρείτε ότι το βιβλίο αυτό είναι τολμηρό;
- Ως προς την προσωπική έκθεση, ναι. Έγραψα με ειλικρίνεια για τον εαυτό μου και έδωσα την ευκαιρία στους αναγνώστες να μετέχουν ενεργά.
- Θέλετε να μου πείτε πως σκέφτεστε την επικείμενη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου σας, τα «Οπωροφόρα της Αθήνας», από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο;
- Θα ήθελα, κυρίως, να επικεντρωθεί στο καλαμπούρι, στο γέλιο. Άλλωστε το κωμικό στοιχείο υπερέχει σε αυτό το βιβλίο. Βέβαια ο Παναγιωτόπουλος θέλει να το εξισορροπήσει λίγο και να βάλει κι άλλα πράγματα. Προσωπικά, πάντως, θα προτιμούσα να αναδειχθεί το γέλιο.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 18-2).