26 Μαρ 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 26ης Μαρτίου..


Με λένε Στέλλα ***

Φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι

Δραματική, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σιλβί Βερχέιντε, με τους Λεόρα Μπάρμπαρα, Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ

Η 11-χρονη Στέλλα ζει σε μια εργατική συνοικία έξω απ’ το Παρίσι. Οι γονείς της έχουν ένα μπαρ και εκείνη πάει σ’ ένα καλό παρισινό σχολείο όπου γνωρίζει την Γκλάντις, κόρη εξόριστων διανοούμενων Εβραίων από την Αργεντινή. Η Στέλλα σταδιακά ανακαλύπτει μια άλλη διάσταση της ζωής.

Tο γαλλικό σινεμά, άλλωστε, το αγαπάμε γιατί έχει διάφορα πρόσωπα. Ένα από αυτά, είναι οι απλές, γλυκείες, μελαγχολικές, χαμηλού προφίλ παραγωγές, με φόντο το Παρίσι ή τη γαλλική επαρχία, που σε ταξιδεύουν και σε ονειροπολούν. Τη Σιλβί Βερχέιντε τη γνωρίσαμε πριν δέκα χρόνια, όταν είχε κάνει αίσθηση με το «Ένας αδερφός», ντεμπούτο ελπιδοφόρο κι ευχάριστο. Επιστρέφει με το «Με λένε Στέλλα», μια ωδή στην παιδική ηλικία των ‘70s, ίσως στα δικά της παιδικά χρόνια. Βραβείο σεναρίου στη Γαλλία, μια εκπληκτική Λεορά Μπαρμπαρά στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ ο αδικοχαμένος Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ σε έναν ακόμη «βρώμικο χαρακτήρα». Η ταινία της Βερχέιντε είναι από εκείνες τις κινηματογραφικές επιλογές που σου χαράζουν ένα μόνιμο χαμόγελο, όταν φεύγεις από την αίθουσα. Η αθώα παιδική ηλικία «διαβάζει» τον χαρακωμένο κόσμο των μεγάλων. Τι καλύτερο;

Αγάπη στ’ άκρα ***

Κι ο θάνατος δε θα ‘χει πια εξουσία

Δραματική, βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζον Μέιμπερι, με τους Κίρα Νάιτλι, Σιένα Μίλερ, Μάθιου Ράις, Σίλιαν Μέρφι

Δύο γυναίκες που τις διακρίνει το ελεύθερο πνεύμα συνδέονται μέσω ενός χαρισματικού ποιητή που αγαπά εξίσου και τις δύο. Το πάθος και η φλόγα του ποιητή Ντίλαν Τόμας ιδωμένο μέσα από τις ζωές δύο γυναικών.

Η κάμερα ταξιδεύει στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στη Μεγάλη Βρετανία. Αποδομεί τη φιγούρα και το χαρακτήρα του σπουδαίου Ουαλού ποιητή Ντίλαν Τόμας, εκείνου του δεινού πότη, αθεράπευτου γυναικά, ανεξέλεγκτου διασκεδαστή, στοχευμένου οραματιστή - δεινού στοχαστή της κοινωνίας. Η αληθινή ιστορία των δυο γυναικών που έζησαν δίπλα του, τον ερωτεύτηκαν ψυχή και σώμα. Όλα αυτά με την αντιπαραβολή του πολέμου και της τραγωδίας του. Η ταινία του Μέιμπερι δεν είναι μια κοινότυπη βιογραφία ποιητή όπως εκείνες του Όσκαρ Γουάιλντ ή της Σύλβια Πλαθ, που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Επικεντρώνεται στη ματαιότητα του έρωτα ενός μεγαλόσχημου μυαλού. Που άλλωστε πέθανε από το αλκοόλ λίγα χρόνια αργότερα στην Αμερική. Ο Μέιμπερι χειρίζεται άψογα την κάμερα, το σενάριο αν και άνισο βγάζει το νόημα του, ενώ η Σιένα Μίλερ σε μια ακόμη ερμηνεία επιβράβευσης του ταλέντου της. Σε αντίθεση με την παρακμή της Κίρα Νάιτλι. Ίσως πρέπει να στραφεί σε άλλου είδους σινεμά. Το ‘χει παρακάνει με τις ταινίες εποχής.

Συντρίμμια ψυχής **

Τα συντρίμμια της ψυχής σου…

Δραματική, καναδικής/ ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τζέρεμι Ποντεσούα, με τους Στίβεν Ντιλέιν, Ράντε Σερμπέτζια, Ρόζαμουντ Πάικ

Η ζωή του Τζάκομπ Μπιρ στοιχειώνεται από τα παιδικά του τραύματα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Πολωνία, όταν σκοτώνονται οι γονείς του και σώζεται από βέβαιο θάνατο από έναν Έλληνα αρχαιολόγο που τον φυγαδεύει μαζί του στη Ζάκυνθο. Μόνο η αληθινή αγάπη θα τον βοηθήσει να ξεφύγει από την τρομακτική πραγματικότητα και θα τον μεταμορφώσει.


Από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες στον Καναδά, έχει πάρει βραβεία στα Φεστιβάλ της Ρώμης και του Τορόντο, ενώ αναμένεται να σαρώσει και τα κρατικά βραβεία της χώρας του. Από τον έμπειρο σκηνοθέτη Ποντέσουα, μεταφέρεται στο σινεμά η ιστορία ενός άνδρα που τον έχουν στοιχειώσει τα φαντάσματα του πολέμου. Μέσα από την απλότητα της ζωής, τον πραγματικό έρωτα, τη ζεστασιά της αγάπης προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό του. Το πολύ καλά δομημένο σενάριο προέρχεται από το μπεστ σέλερ «Fugitive pieces» της Αν Μάικλς, που έχει πάρει πολλές διακρίσεις διεθνώς. Στην παραγωγής μπλέχτηκε ελληνικός δάκτυλος, με τα γυρίσματα να γίνονται μεταξύ άλλων στην Αθήνα, τη Λέσβο, την Ύδρα, με την παρουσία εγχώριων ηθοποιών (Μπαζάκα, Καραμίχος, Σκιάδη) καθώς και τη λυρική μουσική του Νίκου Κυπουργού.

Άλλες ταινίες

Το σύνδρομο της Χιονάτης (*1/2)
: Κοινωνική, ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άγγελου Σπάρταλη. Η τελευταία εκτελέστρια της 17Ν ερωτεύεται τον μυστικό πράκτορα που την καταδιώκει, γνωρίζοντας ότι είναι αστυνομικός αλλά όχι ότι είναι και ο αδελφός της. Ψηφιακό κοινωνικό-πολιτικό σχόλιο του ζωγράφου Σπάρταλη, με πινελιές animation, κέρδισε δυο «ψηφιακά» βραβεία στο 49ο ΦΝΘ και προβάλλεται αποκλειστικά στον «Μικρόκοσμο» από τις 26 έως τις 29 Μαρτίου.

Σκοτεινός κώδικας (*) : Μυστηρίου, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άλεξ Πρόγιας, με τον Νίκολας Κέιτζ. Καθηγητής ανακαλύπτει κωδικοποιημένο μήνυμα που προβλέπει με εξαιρετική ακρίβεια τις ημερομηνίες, τους θανάτους και τις συντεταγμένες όλων των μεγάλων καταστροφών των τελευταίων 50 ετών. Μελλοντολογικό θρίλερ μυστηρίου του σκηνοθέτη του «Κορακιού» και της «Σκοτεινής πόλης», με πρωταγωνιστή τον –μονίμως- αδιάφορο Κέιτζ. Μια έξυπνη ιδέα που εξαντλείται στα, ομολογουμένως, εντυπωσιακά οπτικό-ακουστικά εφέ, και που έχει σαρώσει εισπρακτικά στην Αμερική.

Παρασκευή και 13 : Τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μάρκους Νίσπελ. Αναζητώντας τη χαμένη του αδελφή, ο Κλέι Μίλερ, φτάνει στη θρυλική περιοχή Κρίσταλ Λέικ, έχοντας μάλιστα και τη βοήθεια μιας κοπέλας που έχει επισκεφτεί με την παρέα της την περιοχή. Reboot του κλασικού αμερικάνικου θρίλερ του 1980, που αναμοχλεύει τα ίδια και τα ίδια, κι απευθύνεται αποκλειστικά σε 15-χρονους. Αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα. Απλώς η δόση τρόμου βλέπεται ως αστεία, πλέον. Σημειωτέον πρόκειται για την 12η (!!!) ταινία της σειράς.
Προσοδοφόρο franchise, έτσι;

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 26-3)