5 Μαρ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 5ης Μαρτίου..


Slumdog millionaire ***

Το έξυπνο.. σκυλί από τη μύτη πιάνεται

Δραματική, βρετανικής/ ινδικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντάνι Μπόιλ, με τους Ντεβ Πάτελ, Φρίντα Πίντο.

Ο 18-χρόνος Τζαμάλ Μαλίκ, από τις φτωχογειτονιές του Μουμπάι, θα ζήσει τη μεγαλύτερη ημέρα της ζωής του μπροστά σε 60 εκ. τηλεθεατές σε όλη την Ινδία, κερδίζοντας 20 εκατομμύρια ρουπίες στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;».

Αν πρέπει να μιλήσουμε για θεαματικές επιστροφές στην ιστορία του κινηματογράφου, εκείνη του Ντάνι Μπόιλ είναι σίγουρα μία. Χαμένος σε ματαιόδοξες αλλά και αδιάφορες παραγωγές μετά την τεράστια επιτυχία του “Trainspotting”. Ξεγραμμένος από τα μεγάλα στούντιο. Βρήκε τη σανίδα σωτηρίας του στην Ινδία, με μια παραγωγή που -σημειωτέον- παραλίγο να μην βγει στις αίθουσες. 8 Όσκαρ, Χρυσές Σφαίρες, βραβεία BAFTA και διακρίσεις από ευρωπαϊκά και αμερικανικά σωματεία, το “Slumdog millionaire” έγινε το σύγχρονο εναλλακτικό, χωρίς κανέναν μεγάλο σταρ και μυρωδιά Χόλυγουντ ούτε για αστείο, που σάρωσε τα πάντα κι έστρεψε όλα τα βλέμματα πάνω του σε μια χρονιά.
Κοινωνικό δράμα, λάμψη από Bollywood (η ινδική εκδοχή της αμερικάνικης βιομηχανίας που μοσχοπουλάει -πια και στο εξωτερικό), μια ανθρώπινη ιστορία που προσγειώθηκε στη μεγάλη οθόνη την κατάλληλη στιγμή : εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, όταν ο κόσμος έχει ανάγκη από παραμυθένιες ιστορίες φτωχών που κατακτούν δόξα, χρήμα, έρωτα όπως και την κοινή γνώμη. Μια ταινία με λαϊκή βάση, δοσμένη με απλότητα, χρονική λιτότητα και τη σκηνοθετική μαεστρία του Μπόιλ (δεν συγκρίνεται βέβαια με το ποπ διαμαντάκι των '90s), θυμίζει παλιό ελληνικό κινηματογράφο τύπου Βουγιουκλάκη, που η σταχτοπούτα γίνεται πριγκίπισσα. Πάντως, τα Όσκαρ δεν τα άξιζε...

Μοναδική μου ηλιαχτίδα **

Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο

Δραματική, τουρκικής/ ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρεχά Ερντέμ, με τους Ελίτ Ισκάν, Ερντάν Μπεσίκτσογλου, Λεβέντ Γιλμάζ.

Η 14-χρόνη Χαγιάτ ζει με τον πατέρα της και τον κατάκοιτο παππού της, σε μια καλύβα στις όχθες του Βοσπόρου. Διαθέτοντας το ένστικτο της επιβίωσης, έχει την ικανότητά να παίρνει κουράγιο, δύναμη και ελπίδα μέσα από τις διάφορες δοκιμασίες της ζωής.

Ο βαλκανικός κινηματογράφος πάντοτε διακρινόταν για τον κοινωνικό ρεαλισμό του, την ουμανιστική του προσέγγιση και και το αίσθημα ευθύνης του σε μια πολύπαθη περιοχή με κατοίκους που ζουν έντονα και σκέφτονται εκ βαθέων. Σε μια παραγωγή ελληνό-τουρκική, ο έμπειρος σκηνοθέτης Ερντέμ συνθέτει μια μίνι ελεγεία απέναντι στους παρίες και απόβλητους της κοινωνίας της Πόλης, οι οποίοι μες τη φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης τους κοιτάζουν δυσοίωνα το μέλλον, με τρόπο σκοτεινό και πεσιμιστικό, αφού η κοινωνική αδικία και ο εξευτελισμός βασιλεύουν. Μέσα από τα μάτια ενός νέου κοριτσιού, του μέλλοντος αυτού του τόπου, διαφαίνονται η αποσάθρωση, η σαπίλα, η βρωμιά. Το βλέμμα το μελαγχολικό έρχεται σε αντίθεση με την αισιοδοξία των τίτλων τέλους, δίνοντας ελπίδες για κάτι καλύτερο, άραγε;

Μάρλει, ένας μεγάλος μπελάς *

Ένας σκύλος θα σώσει τον κόσμο

Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φράνκελ, με τους Όουεν Ουίλσον, Τζένιφερ Άνιστον.

Ο Τζον και η Τζένιφερ Γκρόγκαν, που ζουν με τον αξιολάτρευτο αλλά άτακτο σκύλο τους, μαθαίνoyn με τη συμπεριφορά του την μοναδικότητα των οικογενειακών σχέσεων αλλά και τις μεγάλες αξίες της ζωής.

Από τον έμπειρο σκηνοθέτη αμερικανικών κομεντί Ντέιβιντ Φράνκελ, μεταφέρονται στον κινηματογράφο, με αστεία διάθεση, τα απομνημονεύματα του Τζον Γκρόγκαν, αρθρογράφου της Philadelphia Inquirer, με ήρωα το λαμπραντόρ του. Η ταινία σάρωσε στο αμερικάνικο box office αλλά φαίνεται μάλλον απίθανο να βρει το κοινό του στη χώρα μας. Είναι αρκετά αμερικάνικο για τα ελληνικά γούστα.

Ελληνικές ταινίες

Σκλάβοι στα δεσμά τους **

Δράμα εποχής, σε σκηνοθεσία Τώνη Λυκουρέση, με τους Γιάννη Φέρτη, Άκη Σακελλαρίου, Δήμητρα Ματσούκα, Ειρήνη Ιγγλέση, Χρήστο Λούλη, Κωνσταντίνο Παπαχρόνη.

Ο έρωτας δυο νέων ανθρώπων, του ρομαντικού διανοούμενου Άλκη Σωζόμενου και της όμορφης αρχοντοπούλας Ευλαλίας Οφιομάχου, θυσιάζεται στο βωμό μιας ωμής οικονομικής συναλλαγής.

Η ταινία που σάρωσε τα φετινά κρατικά βραβεία ποιότητας του 49ου ΦΚΘ (10 συνολικά), αποτελεί μεταφορά το ομώνυμου μυθιστορήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη από τον ντοκιμαντερίστα Τώνη Λυκουρέση, ο οποίος επιστρέφει στις ταινίες μυθοπλασίας έπειτα από απουσία είκοσι χρόνων. Με γνωστούς ηθοποιούς και μια φροντισμένη παραγωγή, το επτανησιακό κλίμα αποτυπώνεται στη μεγάλη οθόνη με τρόπο γλαφυρό. Ταινία φτιαγμένη για μεγάλο κοινό, αποφεύγει την εστέτ κινηματογράφηση και την κουλτουριάρικη απόδοση του βιβλίου, χωλαίνει όμως σημαντικά τόσο στις ερμηνείες (με εξαίρεση τον αείμνηστο Κ. Παπαχρόνη) όσο και στην, τηλεοπτικού τύπου, σκηνοθεσία του.

Ισοβίτες *

Κωμωδία, σε σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού, με τους Βαγγέλη Μουρίκη, Τάκη Σπυριδάκη, Ευαγγελία Μουμούρη, Κατερίνα Δασκαλάκη.

Ένας ιδιοκτήτης εφημερίδας κι ένας φορτηγατζής βιώνουν με ξεχωριστό τρόπο της ελευθερία τους στην ελληνική κοινωνία, ώσπου “αποφασίζουν” να μπουν στη φυλακή για να γλιτώσουν.

Επαρχιώτικη τρέλα, λαϊκό σενάριο, “ατίθασοι” χαρακτήρες, δομημένοι άναρχα για να βγάζουν γέλιο και να διακωμωδούν νεοελληνικές καταστάσεις. Όλα τα παραπάνω συμπυκνωμένα σε μια γκροτέσκο κωμωδία από έναν σκηνοθέτη που έκανε πετυχημένες εμπορικές ταινίες την δεκαετία του '80. Μια θεόμουρλη παραγωγή που ξεχνιέται εύκολα.

* Επίσης προβάλλονται : το ντοκιμαντέρ της Λυδίας Καρρά, “Μια ζωή μια εποχή – Μιχάλης Κακογιάννης” (*1/2), σε επανέκδοση η πετυχημένη κοινωνική ταινία του Δήμου Αβδελιώδη, “Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων” (***), παραγωγής 1999.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 5-3).

+

Μ' ΑΡΕΣΕΙ

  1. Όταν βλέπω ταινίες να σαρώνουν τα Όσκαρ χωρίς ούτε έναν αστέρα του Χόλυγουντ.

  2. Που μυρίζει Μπόλυγουντ το Χόλυγουντ.

  3. Η ομορφιά της Φρίντα Πίντο. Θεά! Κι οσονούπω σε ταινία του Γούντυ “μ' αρέσουν οι μικρές” Άλλεν.

  4. Η κάμερα του... ρεαλισμού στη “Μοναδική μου ηλιαχτίδα”.

  5. Η ανάσα της μικρής πρωταγωνίστριας της ελληνό-τουρκικής παραγωγής ήταν τρομακτική...

  6. Το κόκκινο αρκουδάκι με τον ήχο αγάπης όπως ακουγόταν πλάι στα νερά του Βοσπόρου.

  7. Τα ωραία πλάνα του Ερντέμ. Λυρικά μες το ρεαλισμό τους.

  8. Όταν έμαθα για την λαμπρή πρεμιέρα των “Σκλάβων στα δεσμά τους” στον Ιντεάλ.

  9. Η ερμηνεία του αείμνηστου Παπαχρόνη.

  10. Και η δραματική ερμηνεία του Άκη Σακελλαρίου.

  11. Τα καλλίγραμμα πόδια της Τζένιφερ Άνιστον,

  12. Και τα όμορφα δάχτυλά της.

  13. Η φάτσα του Βαγγέλη Μουρίκη.. Είναι χαρακτηριστικότατη στους “Ισοβίτες”.

  14. Το γυμνό της Ράνιας Μπριλάκη. Τη γνώρισα στη Θεσσαλονίκη κι είναι πιο θεά από κοντά.

  15. Το ξεδίπλωμα της καριέρας του Κακογιάννη από τον ίδιο. Μεγάλος auteur με όλη τη σημασία της λέξης.

  16. Δέκα χρόνια μετά ξαναβλέπουμε μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου : η “Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων” του Δήμου Αβδελιώδη δείχνει το δρόμο πως γίνονται καλές ελληνικές ταινίες.

ΔΕΝ Μ' ΑΡΕΣΕΙ

  1. Δεν άξιζε όλα τα Όσκαρ το “Slumdog millionaire” κι ας χτυπιούνται πολλοί.

  2. Ειδικά εκείνο της Καλύτερης ταινίας δεν το άξιζε σίγουρα. Ταινίες όπως : “Milk”, “Η Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον”, “Αμφιβολία”, “Frost/ Nixon” και “Ο Παλαιστής” ήταν μακράν καλύτερες του “Slumdog millionaire”.

  3. Άντε εκείνο της σκηνοθεσίας ας το δεχτώ,

  4. Η “Μοναδική μου ηλιαχτίδα” είναι μια ταινία καταδικασμένη να αποτύχει στα εισιτήρια. Καθαρά φεστιβαλική και μόνο.

  5. Καλή η ελληνική συμπαραγωγή, αλλά δεν θα έπρεπε να φαίνεται λίγο στο σενάριο;

  6. Οι “Σκλάβοι στα δεσμά τους” είναι μια ταινία εποχής ούτε καν τύπου BBC που είπαν κάποιοι.

  7. Το πολύ για ΕΡΤ ή για ΒΟΥΛΗ.

  8. Ισοβίτες” : ο Μαραγκός κάνει την ίδια χοντροκομμένη σάτιρα από τη δεκαετία του '80. Άλλαξαν, βέβαια, οι εποχές αν δεν το έχει καταλάβει.

  9. Αισθητικά κυρίως.

  10. 500 εισιτήρια συνολικά και μαζί έκοψαν οι ΜΙΚΡΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΣ κaι το ΚΑΡΟΥΖΕΛ την εβδομάδα που μας πέρασε. Τα συμπεράσματα δικά σας.

  11. Όπως και το ντοκιμαντέρ του Κακογιάννη. Πιο τηλεοπτικό δεν γίνεται.

  12. Ξέρετε δεν είναι κακό μερικές ταινίες και ντοκιμαντέρ να πάνε κατευθείαν για τηλεόραση. Γίνονται κι εκεί σημαντικά πράγματα. Μην έχουν όλοι οι δημιουργοί το ψώνιο του κινηματογράφου.

  13. Η επανέκδοση της ταινίας του Αβδελιώδη τι σκοπό εξυπηρετεί που ξαναβγαίνει στα σινεμά;

  14. Σε dvd έχει βγει. Στο internet κυκλοφορεί ελεύθερη. Τότε; Κάτι μυρίζει;

  15. Δεν πάει στο διάολο όμως. Πολύ καλή ταινία είναι.

Νέστορας Πουλάκος

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr).