21 Μαρ 2009

Find this movie... # 3


O Nέστορας Πουλάκος προτείνει :

Το Κεντρί (1973) -> το καλό Χόλιγουντ στα τελευταία του - πριν έρθει το... αμερικάνικο "νέο κύμα" και κάνει τα δικά του - όχι βέβαια ότι η παρέα των Σπίλμπεργκ, Λούκας, Κόπολα κ.ά τα πήγε άσχημα - αλλά παραγωγές όπως αυτή του Τζωρτζ Ρόυ Χιλ μας έχουν λείψει πιά - γι' αυτό έχουμε θεοποιήσει τον Κλιντ Ίστγουντ - μας θυμίζει το σινεμά του Φορντ και του Γουάιλντερ - 7 Όσκαρ αν αυτό σας λέει κάτι πήρε το "Κεντρί" - Πωλ Νιούμαν/ Ρόμπερτ Ρέντφορντ/ Ρόμπερτ Σω να μεγαλουργούν - ο αείμνηστος Νιούμαν μας άφησε πέρυσι - κι ο ωραίος Ρέντφορντ έχει γίνει πια σκηνοθετάρα και υπεύθυνος του Sundance Film Festival - έπος δύο ωρών, αναβίωση της παρανομίας των '30s - στο Σικάγο του τζόγου και των χαρτοπαικτών - της μπίζνας και του μεγάλου κόλπου - από έναν σκηνοθέτη που έχουμε να θυμόμαστε, μόνο, το "Butch Cassidy and the Sundance Kid".

Tοπ Καπί (1964) -> μετά το "Ποτέ την Κυριακή" και το "Φαίδρα" έπρεπε να έχει χρώμα ελληνικό η επόμενη επιτυχία του "αντι-μακαρθικού" και "νουαράκια" Ζυλ Ντασέν - και να εξακολουθεί να είναι σταρ η γυναικάρα Μελίνα Μερκούρη, που είχε πρωταγωνιστήσει σε τόσες ταινίες του Βιτόριο Ντε Σίκα και του Τζόζεφ Λόουσι - βέβαια μετά έγινε υπουργός πολιτισμού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (βέβαια καλύτερα ήταν από τον Αντώνη Σαμαρά!) - περιπέτεια φαντασίας, σαν μια άλλη συμμορία των 5, έτοιμη να αρπάξει το διαμάντι από την Πόλη - με τα ελληνικά γυρίσματα στην Καβάλα, έτσι για να γουστάρει ο Ε.Ο.Τ. - και Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον Πήτερ Ουστίνοφ έτσι; - υποψηφιότητες για Όσκαρ, Χρυσές Σφαίρες, BAFTA - κι η διεθνής καριέρα του διδύμου Ντασέν - Μερκούρη συνεχιζόταν.

Μαντάμ Μποβαρύ (1991) -> ο μέγας Κλωντ Σαμπρόλ της χρυσής Nouvelle Vague, προφανώς στη δύση της καριέρας του - μεταφράζει Φλωμπέρ στη μεγάλη οθόνη - με μια εξαιρετική ερμηνεία της Ιζαμπέλ Ιπέρ - και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας - φυσικά το αποτέλεσμα δε συγκρίνεται ούτε με την ταινία του Ζαν Ρενουάρ το '33, ούτε καν με την αμερικάνικη εκδοχή του Βισέντε Μινέλι το '49 - αλλά όπως και να το κάνεις δυο ιερά τέρατα συναντιόνται : ο μάστορας του σινεμά Σαμπρόλ, κι ο νατουραλιστής τεχνίτης της γραφής Φλωμπέρ - για το διαμάντι της λογοτεχνίας του 19ου αιώνα - αν προσεχόταν λίγο περισσότερο η σκηνογραφία, καθώς και το νεύρο του ρυθμού, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.