13 Απρ 2009

"…Σόλωνος περίπου 5 το πρωί..." - Johnny Handsome



Υβόν, Υβόν, Υβόν… Βιβλίο, τραγούδι, μύθος, πραγματικότητα, ζωή. Σκατά!

Πρέπει να ‘ναι Σάββατο σήμερα θαρρώ. Τρώω ένα ταξίδι από νωρίς, έχει ήδη βραδιάσει. Σκοτεινιάζει η αδηφάγα πόλη και περιμένει να με καταπιεί. Μετρώ ώρες, μια δυο, περιμένω τη Μαύρη τρύπα. Α, ρε Υβόν. Σκατά και πάλι… εγωκεντρικός, μπάσταρδος, όπως πάντα. Σε ταλαιπωρώ με ταλαιπωρείς… Δεν είμαι για τίποτα, δεν είσαι για τίποτα, δε μπορώ δε μπορείς, ας κόψουμε το γόρδιο δεσμό. Όταν θέλω δε θέλεις και όταν θέλεις φοβάμαι… Ας χαθώ από τη ζωή σου σαν αερικό έτσι ξαφνικά και ασήμαντα όπως μπήκα σε αυτή και στο κορμί σου.

Μόνο εγώ μπορώ να δω την ασχήμια μου και τη δυσωδία της ψυχής μού;

11 και το μυαλό τσιτώνει… -Ρε συ αύριο παίζει γύρισμα στο σπίτι της τάδε με μια λεσβία λέει που χαϊδεύεται κ τέτοια. Θα’ρθεις;- Ναι μωρέ γιατί όχι… -Α και να σου πω, τη βλέπεις εκείνη εκεί ρε; Η γκόμενα της πρωταγωνίστριας…- Γαμώ, τις παίρνω και τις δυο πολύ άνετα, σκέφτομαι. Η μαύρη τρύπα αρχίζει να με ρουφά. Εγώ με τη σειρά μου ρουφώ ότι βρω… για την ώρα ρακί, ούζο…. Από Ψυρρή Εξάρχεια δύο μπάφοι μόνο, σωστή πορεία… Στο μπαρ συνεχίζω να πίνω ότι βρω : βότκα, κάνα Dimple με πάγο, μέχρι και Dimple με τζιντζερέιλ… Επειδή βαριέμαι πάλι τις ιστορίες με τις γκόμενες που πήρα στα όρθια και εκείνες που με πίποναν στα στενά, βγαίνω να πιω ένα τσιγάρο παρέα με εκείνη την κοπέλα με τα μαύρα… Αρχίζω και λιώνω, πουλάω και την έκτη ψυχή μου στο διάβολο για ένα κρεβάτι. Ευτυχώς η φωνή και η παρουσία της Αντζέλικα με λυτρώνει. Δε θυμάμαι πια πόσες μέρες μετρώ άυπνος.

Σόλωνος περίπου 5 το πρωί… Έναν γαμημένο ταρίφα να πάω σπίτι… Στο δρόμο με τρακάρουν δυο τυπάκια στα κομμάτια τους… - Ρε φιλαράκο, έχεις ένα τσιγάρο; -

Στριφτό μόνο… πάρε χαρτάκι, φιλτράκι, καπνό…

Μ’ έσωσες, ευχαριστώ ρε φίλε… Σε καταλαβαίνω ρε αλλά σόρυ τώρα γιατί πρέπει επειγόντως να σβήσω… Υβόν, Υβόν…

ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΗ ΣΟΛΩΝΟΣ…Ο ΜΟΝΌΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΤΑΡΙΦΑ

Κοίτα κώλο, κοίτα.Τί σου είναι αυτές οι μαύρες… Και γαμώ τους κώλους. Μα δεν ξέρουν να παίρνουν πίπες μωρέ… πάντα στα γρήγορα… πρέπει ντε και καλά να χύσεις μέσα σε 30’’… Έλεος! Ξέρεις θυμάμαι κάποτε στη Σωκράτους ήμουν σταματημένος, με πλησίασαν δυο μαύρες και κυριολεκτικά βούτηξαν στο πίσω κάθισμα του ταξί και ξάπλωσαν κάτω. Μπάτσοι έτρεξαν από δίπλα. Τις κάλυψα όμως μωρέ… ξέρεις έσωσα το τομάρι τους… Τη μία τη θυμάμαι, την έλεγαν Ιφ. Έκανε κίνηση να μου δώσει τρία ευρώ, όταν αρνήθηκα μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και την έκανε τρέχοντας. Κάνα χρόνο μετά, στην Πετρουπόλεως με σταματάνε δύο μαύρες… μόλις τις είχε αφήσει ένα κάμπριο με δύο νεαρούς… Μπήκαν στο αμάξι η μία με κοίταζε έντονα…ήταν η Ιφ…

ΣΟΡΥ ΡΕ ΤΑΡΙΦΑ το μυαλό μου κραυγάζει σαν πουτάνα και ξέχασα να σου πω πως ΘΕΛΩ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΘΩ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΕΒΑΤΙ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΤΩ, ΕΣΤΩ ΣΕ ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΠΑΓΚΑΚΙ… δε θυμάμαι τα υπόλοιπα…

ήρωες υπάρχουν παντού τελικά. Stop, no more heroes!

Το Θεό μου! Το φίδι ζει και μου είπαν πως πέθανε, τι ψέμα! Ιφ… Αν… δράκοι και τα λοιπά… Καλές πίπες, κακές πίπες, φτηνές πίπες, όλα στη Σωκράτους…10 με 15 ευρώ μόνο.

Το τίμημα; Να χύσεις μέσα σε 30’’!!!!!!

Ρε Νίκο κάνε το σταυρό σου ρε παιδί μου!!!

Φτάσαμε, τώρα μπορώ να πεθάνω ήσυχα… Σκατά, όχι ακόμα ε; Τι; πρώτα βρώμικο σε «Κοτοπουλάδες»; Τώρα εντάξει; Ήρθε η ώρα;

Η έκτη μου ζωή στα πόδια Σου…