12 Απρ 2009

"Η νύχτα κι εγώ" - Έφη Μουγκαράκη / "Αυτοβιογραφία του αθέατου" - Λέλη Πρωίμου / "Που να ζητήσω συγνώμη" - Λουάν Τζούλις



Συλλογές ποιημάτων των εκδόσεων Αλεξάνδρεια (του 2007), Μεταίχμιο (του 2008), Ελληνικά Γράμματα (του 2009).

"Η νύχτα κι εγώ" - Έφη Μουγκαράκη

την παίρνω τρυφερά στο στήθος τη θωπεύω
την εξαντλώ στα χάδια και
την πετάω στο τασάκι
στο νεροχύτη
ανοίγω τη βρύση
και ξημέρωσε

Ηθοποιός, δικηγόρος, ποιήτρια. Πάνω απ' όλα η Έφη Μουγκαράκη είναι ένα κορίτσι μορφωμένο, με παιδεία, κουλτούρα, όρεξη για τέχνη, στην οποία καταδύεται για να βρει το χαμένο μήνυμα της σκληρής καθημερινότητας. Όπως και στην παράσταση "Πόε" έτσι και στην ποιητική της συλλογή, βυθιζόμενη στις σκέψεις αναρριχάται σε κόσμους αλλότριους προκειμένου ν' ανακαλύψει το νόημα των σκέψεων της, μέσα από το παιχνίδι των συναισθημάτων και της συγγένειας του είναι, του φαίνεσθαι, με βάση τα παρελκόμενα της ζωής της. Καλή συνέχεια.

"Αυτοβιογραφία του αθέατου" - Λέλη Πρωίμου

Ελευθερία μου
δεν σε πίστεψα νωρίς
Σε σιδηροτροχιές πάντα σε στρίμωχνα
Σ' αιματοκύλισα
κόκορα που σφάζουν την αυγή.

Μια ατόφια γυναικεία ποιητική φωνή που δεν διστάζει να πει τα πράγματα έξω από τα δόντια, με το όνομα τους, και το επώνυμο πολλές φορές, που δεν μασάει, δεν τα πάει καλά με το κατεστημένο, με τα φλατ και τα δήθεν. Τουλάχιστον όλα τα παραπάνω είναι ο στίχος της. 40 ποιήματα. Έξι ενότητες. Όλα δυνατά. Όλα επιτρεπόμενα. Χωρίς διαβατήριο. Ελεύθερα πολιορκημένα από το αυτομαστίγωμα και την εξολόθρευση των μικροβίων της κοινωνίας.

"Πού να ζητήσω συγνώμη" - Λουάν Τζούλις

Δεν κάναμε έρωτα
καιρό.
Στεγνώσαμε σαν τα πηγάδια
του Αυγούστου.
Κι ύστερα,
όρθιοι,
σαν δέντρα που τα γυμνώνει
το φθινόπωρο,
πλυθήκαμε, στεγνώσαμε
και βαριόμασταν να ξαναντυθούμε...

Η ποίηση του μετανάστη. Η λογοτεχνία του οικονομικού μετανάστη. Το είχε κάνει κι ο Καπλάνι παλιότερα. Εδώ, ο Τζούλις απο την Αλβανία (και τέσσερις ποιητικές συλλογές εκεί), από το 1995 στην Ελλάδα, ποιητικό τέκνο του Γιάννη Ξανθούλη, με δυο ελληνόφωνες ποιητικές συλλογές κι ένα παιδικό μυθιστόρημα, εκδίδει ένα ογκωδέστατο βιβλίο. Περίπου 100 και σελίδων, πολλά ποιήματα, όλα για τη ζωή του στην Ελλάδα. Τη μοίρα του μετανάστη εν γένει. Η ανάγνωση του βιβλίου έχει ύφος ποιητικό, σκοπό όμως κοινωνικό. Και πολιτικό ίσως.