28 Μαΐ 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 28ης Μαίου..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr

Έξι ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το χρώμα το ελληνικό να είναι διάχυτο παντού : αφενός η Νία Βαρντάλος (που μιλάει στην “Α” του Σαββάτου, 30/5) συνεχίζει το τουριστικό franchise “...αλά ελληνικά” επτά χρόνια μετά τον υπέρ-επιτυχημένο “γάμο”, συνθέτοντας έναν αρχαιοπρεπή και φολκλορικό “έρωτα”. Πέραν τούτου, ουδέν σχόλιο! Αφετέρου ο Ντένης Ηλιάδης γίνεται ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης που εγκαθίσταται στο Χόλιγουντ, βάζοντας μάλιστα τη δική του πινελιά στο αξιολογότατο ριμέικ του καλτ θρίλερ των 70s “Το τελευταίο σπίτι αριστερά”. Στον αντίποδα προτάσεις ευρωπαϊκές και ποιοτικές έχουμε δις, με το “Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες”, προερχόμενο από τα Σκόπια, ν' αναδεικνύει για ακόμη μια φορά το βαλκανικό μινιμάλ του υπαρξιακού σινεμά. Ενώ η γαλλική κομεντί “Οι γυναίκες των ονείρων μου” προσδίδει ως έναν βαθμό μια γλυκιά παραζάλη στα ανοιξιάτικα βράδια μας (ναι, το είχαμε γράψει στις αρχές του χρόνου αλλά η εταιρεία διανομής το είχε αναβάλει). Τέλος, δυο ταινίες 3D αμερικανικής παραγωγής έρχονται στην Ελλάδα ως 2D, που καιρός τώρα για πολυτέλειες! Το “Coraline, το σπίτι στην ομίχλη” είναι ένα ακόμη παραμυθένιο επίτευγμα του Χένρι “The nightmare before Christmas” Σέλικ, ενώ το “Jonas Brothers : The concert experience” είναι ένα μουσικό ντελίριο κενό περιεχομένου.


Το τελευταίο σπίτι αριστερά


Θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντένη Ηλιάδη, με τους Μόνικα Πότερ, Σάρα Πάξτον, Γκάρετ Ντίλαχαντ.


Όταν η οικογένεια της Μέρι πληροφορηθεί την τραγική ιστορία βιασμού, βασανισμού και απόπειρας δολοφονίας της κόρης της θα κάνει τους τρεις δράστες να καταριούνται τη μέρα που μπήκαν στο χώρο τους, το τελευταίο σπίτι αριστερά.

Όλα τα καλά του κόσμου σ' ένα ριμέικ που αποδεικνύεται ανώτερο των προσδοκιών, δίνοντας μια άλλη διάσταση στο πρωτότυπο φιλμ. Ο πετυχημένος και γνωστός σκηνοθέτης τρόμου Γουές Κρέιβεν (“Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες”, “Scream”) μετά την καλή “μπάζα” που έκανε πέρυσι με το ριμέικ του δικού του “The hills have eyes”, αποφάσισε να ενεργήσει με παρόμοιο τρόπο στο φιλμ που τον έκανε διάσημο : το “Τελευταίο σπίτι αριστερά”, η πρώτη ταινία του πίσω στα 1972, ήταν ρηξικέλευθο για την εποχή του, σόκαρε, λογοκρίθηκε, συζητήθηκε. Κάπου εδώ έρχεται το δικό μας παιδί. Ο Ντένης Ηλίαδης με το εντυπωσιακό του ντεμπούτο το 2004 με το ανατρεπτικό “Hardcore” άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και έγινε... χολιγουντιανός. Πήρε την πρωτότυπη ιστορία, της φέρθηκε με σεβασμό, πρόσθεσε δικές του σκηνές αφαιρώντας άλλες, το κυριότερο όμως είναι ότι διατήρησε τον προσωπικό του ρυθμό, αρκούντως ευρωπαϊκό, δίνοντας σ' ένα κλασικό αμερικάνικο θρίλερ αίματος ψυχολογικές διαστάσεις. Πραγματικά, υπάρχουν στιγμές που σοκάρεσαι... Στην Αμερική η ταινία έκανε δυναμικό opening, έχει αποφέρει 33 εκ. δολάρια, περισσότερα από το προηγούμενο ριμέικ, με τον Ηλιάδη να έχει εξασφαλίσει συμβόλαιο για την επόμενη ταινία του στο Χόλιγουντ, το “Cure” που θα βγει το 2010.

Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες

Δραματική, σκοπιανής/ σλοβένικης/ βελγικής/ γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τεόνα Στρουγκάρ Μιτέφσκα, με τους Λαμπίνα Μιτέφσκα, Άνα Κοστόφσκα, Νικολίνα Κουγιάτσα, Πέταρ Μουσέφσκι


Στο μολυσμένο Τίτο Βέλες, τρεις εγκαταλελειμμένες αδελφές προσπαθούν ν' αδράξουν την τελευταία τους ευκαιρία να ζήσουν μια κανονική ζωή και ν' αποφύγουν την τραγική προδιαγεγραμμένη μοίρα τους.


Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς μαζί σας, το δοκιμιακό “Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες” είναι από εκείνες τις ταινίες που αποκαλούνται “φεστιβαλικές”, έχουν περιορισμένο κοινό και απευθύνονται σε “ψαγμένους”. Ως εδώ. Αν ανήκετε στις παραπάνω κατηγορίες έχετε μπροστά σας ένα βαλκανικό διαμαντάκι, που αναπτύσσει μια συλλογιστική πάνω στον ανθρώπινο παραλογισμό, την επιβίωση και τις αδελφικές σχέσεις. Με όνειρο τον πηγαιμό στην Ελλάδα, την γη της απαγγελίας για τους πολύπαθους και “μολυσμένους” Σκοπιανούς, τρεις αδελφές, η μια πόρνη, η άλλη ναρκομανής, η δείνα ψυχολογικά άρρωστη, προσπαθούν να επιβιώσουν από την άρρωστη οικογενειακή τους κατάσταση και τη βρωμερή πόλη της. Υπαρξιακή φιλοσοφία στο έπακρο με κεντρικό άξονα τη διαλογική σχέση των ηρώων. Και τώρα ας προσγειωθούμε. Αν δεν ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία σινεφίλ αγνοήστε την.


Coraline, το σπίτι στην ομίχλη


Κινούμενο σχέδιο, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Χένρι Σέλικ, με τις φωνές των Ντακότα Φάνινγκ, Τέρι Χάτσερ, Κιθ Ντέιβιντ.


Η 11χρονη Κόραλαϊν Τζόουνς μετακομίζει με τους γονείς της σ’ ένα καινούριο σπίτι, όμως της λείπουν οι φίλοι της ενώ οι δικοί της, όντας απορροφημένοι από τη δουλειά τους, την αγνοούν. Ο μόνος φίλος που αποκτά είναι ένα αινιγματικό αγόρι, ενώ οι ιδιόρρυθμοι γείτονές της δίνουν μια ιδιαίτερη νότα στη μοναξιά της.


Από τα αρτιότερα, στην κατασκευή του, κινούμενα σχέδια που έχουν βγει στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια, παίρνει διαστάσεις μαγικές, αφού συμπράττουν ο έμπειρος εικαστικός και κομιξάς Χένρι Σέλικ, υπαίτιος του αριστουργηματικού “The Nightmare before Christmas” παραγωγής του Τιμ Μπάρτον, και ο γνωστός συγγραφέας Νιλ Γκέιμαν (“Αστερόσκονη”). Μια σεναριακή ιδέα φανταστική, διάλογοι πανέξυπνοι και μια ταινία που θα λατρέψουν οι μικροί μας φίλοι αν δεν... κουραστούν. Τα 100 λεπτά κρίνονται πολλά, υπάρχουν σκηνές τραβηγμένες από τα μαλλιά, μιας και όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι τα παιδιά θέλουν πράγματα απλά! Δεν θα προβληθεί μεταγλωττισμένη στα ελληνικά και όχι σε 3D, έτσι; Προσέξτε!


Το τελευταίο σπίτι αριστερά ***

Γεννήθηκα στο Τίτο Βέλες ***
Coraline, το σπίτι στην ομίχλη **

Οι γυναίκες των ονείρων μου **

Έρωτας αλά ελληνικά *

Jonas Brothers : The concert experience -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 28-5).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Το περασμένο Σαββατόβραδο συνομιλούσα στο μπαρ High Fidelity στα Εξάρχεια με τη γλυκύτατη Αγγελικούλα για το «κτήνος που κρύβει μέσα του» ο καθείς, εξ αφορμής του ταραντινικού και τριερικού σάλου, που προκλήθηκε στις ηλιόλουστες Κάννες. Εκεί, λοιπόν, της λέω : «ήλθε η ώρα να μπεις στο τελευταίο σπίτι αριστερά. Θα ανακαλύψεις τον δαίμονα που κρύβεις μέσα σου».


Η καλτ ταινία του Κρέιβεν, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν βλέπεται πλέον. Καιρό είχα να την παρακολουθήσω και την ξαναθυμήθηκα εξ αφορμής του ριμέικ. Λίγο η χαζοχαρούμενη μουσική, λίγο οι κλασικές αμερικανό-βλακόφατσες που παίζουν δεν σε προδιαθέτουν για τρόμο. Κι εδώ ακριβώς έρχεται ο ανατρεπτικός Ντένης "Hardcore" Ηλιάδης για ν’ αναλάβει δράση.
Και μάλιστα να δώσει ένα τέλος μακράν και πλέον του νοσηρού και σοκαριστικού...

Βουρρρρρρρρρρρρ στον φούρνο μικροκυμάτων... Να ψηθείς, ρε, να ψηθείς!


Λοιπόν, κυρίες και κύριοι! Ταινίες σαν αυτή του Ηλιάδη ή του Ταραντίνο, λόγου χάρη, έχουν ύπαρξη και, μάλιστα, διττή : ψυχολογική και διασκεδαστική. Αφενός ψυχολογική γιατί όλοι κρύβουμε το κτήνος μέσα μας και θέλουμε να εκδικηθούμε κάποιον/ους αν κάνουν κακό σ’ εμάς ή μέλη της οικογένειάς μας. Τότε έρχεται ο καλός Ηλιάδης και μας κατευνάζει τα πάθη. Μας ξεκαβλώνει, εν ολίγοις. Γιατί ταυτιζόμαστε με τον ήρωα/ες και νιώθουμε ότι εμείς σφάζουμε τον Κρούγκερ και την ψυχώ γκόμενά του. Άρα, βγαίνοντας αφήνουμε το τσεκούρι στην άκρη και πάμε για κάνα ποτό.


Αφετέρου γιατί όλοι, επίσης, κρύβουμε το φονιά μέσα μας. Και όλοι απολαμβάνουμε αίμα. Και σπέρμα. Αλλά, εν προκειμένω, μιλάμε για αίμα. Για σπέρμα δείτε Λούκας Μούντισον (να είναι και ποιοτικό, μπρε). Επομένως βλέπουμε Ηλιάδη και χεζόμαστε στο αίμα. Χαιρόμαστε, επίσης. Άρα, βγαίνοντας από την αίθουσα έχουμε μπλαντάξει στο τόσο αίμα ώστε αν δούμε μπροστά μας να προσγειώνεται καμιά σανγκρία ή κανένα ντοματόζουμο στο παρακείμενο μπαρ θα μπήξουμε κάτι φωνές... Άντε, κανένα μπέιλις και πολύ είναι.


Έτσι : άσε το κακό να μπει στο τελευταίο σπίτι αριστερά την ώρα του λυκόφωτος…

Nέστορας Πουλάκος
nestoras.poulakos@myfilm.gr