29 Μαΐ 2009

"Νιώθω(;)" - Συλλογικό Ποίημα


Α : Στράτος Π.
Β : Νέστορας Πουλάκος

Α:
Ο καθρέφτης ραγισμένος κ εσύ πουθενά. Μ’ακούς;
ένιωσα ρε... κάτι, σα να 'μουν λέει πάλι ζωντανός.
Μ’ ακούει κανείς; Χάθηκες όπως κ Εκείνη; Η νύχτα πεθαίνει,
χαμηλά στη Σόλωνος. Η ψυχή ουρλιάζει σαν πουτάνα σκύλα

Β:
Ξέρεις, κάποιες στιγμές είμαι σαν τον Μορίς Ρονέ στη Φλόγα που Τρεμοσβήνει -
θέλω να πεθάνω, είναι τα πάντα μάταια, είμαι μάταιος κι εγώ κοιτάζοντάς σε.
Υπάρχουν και φορές που αισθάνομαι τον πόνο στο στομάχι, το χτυπώ, το χτυπώ -
σαν τον Ντενίς Λαβάν στο Κακό Αίμα, αφού αγαπώ, αγαπώ(;), νιώθω, νιώθω(;)

Α:
Ξέρω με σιχάθηκες, ο ίδιος μου ο εαυτός με σιχάθηκε, τι ειρωνία! Χαχαχα...
Είμαι το Τέρας, νύχια γαμψά, κορμί γεμάτο αγκάθια, γεννημένος να πληγώνω.
Τώρα σε μόλυνα βλέπω με τη βρώμα της καρδιάς μου, γι’ αγάπη μιλάς
μα κομπιάζεις. Γίνε ψευδαίσθηση, στάσου δίπλα και περπάτα μαζί μου.

Β:
Ονειρεύομαι μια ωραία ζωή και απέράντα λιβάδια να περπατώ, να κυλιέμαι...
δεν μπορώ να σε σιχαίνομαι, αδυνατώ ν' αφουγκραστώ το τέρας, τ' αγκάθια.
Η μόλυνση, η βρωμιά, στοιχεία και κομμάτια της εικόνας του κόσμου μου.
Μα κάπου στην άκρη τα κρατώ, κάνω χώρο στην αγάπη που θα ΄ρθει, θε να 'ρθει;

Α:
Έχω τη διαφθορά ριζωμένη βαθειά στον δικό μου κόσμο
απλά ανθρώπινα συναισθήματα δε μ΄αγγίζουν, δεν υπάρχει χώρος
μα δες πως ξέσκισαν τα στήθη μου και εισχώρησαν στην ψυχή μου
αιμόφυρτος τρέχω, ταξιδεύω, αφήνω ίχνη αλλάζοντας πόλεις κ χώρες.