17 Μαΐ 2009

Find this movie... # 5


Ο Νέστορας Πουλάκος προτείνει Στέργιο Νιζήρη :

Θαύματα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (1998) : Σπουδαστική και βραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Νιζήρη, που αποφάσισε στα μέσα της δεκαετίας του '90 να αφοσιωθεί στο σινεμά εγκαταλείποντας μια λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα μαθηματικού στις Η.Π.Α. Με πρωταγωνιστή τον Ζαν Πιερ Λεό του ελληνικού σινεμά, Νίκο Κουρή, στην αρχή της καριέρας του και cameo εμφάνιση του καλτ σκηνοθέτη Θόδωρου Μαραγκού, ο Νιζήρης "παίζει μπάλα" στη σφαίρα του φανταστικού : νέος άνδρας, σκληρά εργαζόμενος, απογοητευμένος από την ερωτική του ζωή και ονειροπαρμένος με τους φίλους τους, που κάνει κάθε μέρα πάνω-κάτω τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας σαν τον Θανάση Βέγγο, ονειρεύεται την τελευταία να την γκρεμίσει. Και να την ξαναφτιάξει μόνο όπως θέλει εκείνος : χωρίς φωτεινές επιγραφές, χωρίς της ΓΑΔΑ και τα δικαστήρια, μόνο με όμορφα κορίτσια και παιδιά να παίζουν, με πολλά δέντρα και χωρίς λακούβες... Όνειρα τη δεκαετία του '90. Πριν το χρηματιστηριακό κραχ. Όταν μεσουρανούσε ο εκσυχρονιστής Σημίτης και η Ελλάδα πάσχιζε να σταθεί στα πόδια της. Σύντομα 4 ur eyes only στο περιοδικό Βακχικόν!

Λάθος Αιώνας (2000) : Στη μεσαίου μήκους ταινία του, ο Νιζήρης αποτύπωσε στη μεγάλη οθόνη την πιο ευφάνταστη ιδέα του : τρένο που εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τούμπαλιν καταλαμβάνεται σταδιακά από ομάδες, παρέες --αλλά και ατομικά- ακτιβιστών της... καλής και εναλλακτικής ζωής προκειμένου ν' ανακαλύψουν το ελιξήριο της ευτυχίας μακριά από τη βουή της μεγαλούπολης. Η συγκινητική, συνάμα μελαγχολική, παραπέρα νοσταλγική ματιά του Νιζήρη με τον ερχομό του νέου αιώνα, περιέγραψε ανθρώπους που θα μπορούσαν -με τα ολίγα υλικά που επιθυμούσαν- να ζήσουν σαν άλλοτε. Εκείνα τα χρόνια τα παλιά τα άδολα.

Είναι ο Θεός μάγειρας; (2004) : Για να είμαστε ειλικρινείς : σπάνια πετυχαίνεις πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στη μεγάλου μήκους ταινία (με τις αφάνταστες δυσκολίες που όλοι ξέρουμε πως έχει) να έχει άποψη. Σκηνοθετική. Το σφιχτοδεμένο σενάριο των Ραΐση-Νιζήρη, παρουσία πολύ πετυχημένων ηθοποιών της εποχής όπως ο Καραμίχος, η Τζήμου, η Καλτσίκη, η Τσιριγκούλη και ο Νάκος, υπό τους εξαιρετικούς ήχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου, είναι ένα κράμα που είχε τη δυνατότητα να εκτοξευθεί στα κινηματογραφικά ουράνια. Σίγουρα ο Νιζήρης τόλμησε. Τα πλάνα του, τα καθόλου passe close up του, το έξυπνο μοντάζ, ναι, εντάξει, υπήρχαν αδυναμίες, αλλά μετρήστε μου νέους σκηνοθέτες τολμηρούς. Έξυπνος, όμορφος και ταλαντούχος νεαρός, αφού κάνει μια σειρά από δουλειές, καταλήγει να γίνει ένας πολύ πετυχημένος σεφ. Κάπου εκεί, όμως, το χάνει : ψάχνει επί ματαίω να βρει την τέλεια συνταγή ομελέτας. Θα τα καταφέρει;

*Οι παραπάνω ταινίες συμπληρώνουν την "άτυπη" τριλογία των περιπετειών του Θόδωρου, ως φαίνεται του alter ego του Στέργιου Νιζήρη.
**Καλή συνέχεια, Στέργιε, στα μελλοντικά σου projects που μαθαίνω ότι είναι αρκετά και... μη μασάς!