31 Μαΐ 2009

Find this movie... # 6


Ο Νέστορας Πουλάκος προτείνει :

Κλεμμένα φιλιά (1968) -> την εποχή που το αίμα έβραζε, σεξουαλική απελευθέρωση, ταξική επανάσταση, πολιτικό-κοινωνικός αναβρασμός, αναπροσαρμογή εργασιακών σχέσεων, αναμόχλευση ιδεών, αναγέννηση ουμανιστικών δεσμών, ο Τρυφώ έκανε το σινεμά παιχνίδι και το παιχνίδι σινεμά. Λίγους μήνες μετά το κατά Ούλριτς "Η Νύφη που φορούσε τα μαύρα", φίλμαρε τη φατσάρα του Ζαν Πιερ Λεό και έβαλε τριγύρω του ένα μάτσο γυναικάρες για να κάνει παιχνίδι. Εδώ η γυναίκα δεν είναι υπό, έχει επέλθει σινεματίκ χειραφέτηση. Και ο Λεό κάνει κουμάντο -νομίζει- γιατί στην ουσία τον βαράνε αλύπητα. Πιο κινηματογραφικά δεν θα μπορούσαν να είναι τα κλεμμένα φιλιά..

Γλυκόπικρη ζωή (2005) -> Κιμ Τζι Γουν και κορεάτικο σινεμά είναι ένας συνδυασμός που σκοτώνει. Τα πράγματα, εδώ, δεν είναι απλά κύριοι. Έρχεται το σύνθετο και η ουσία γίνεται μανία προς εξερεύνηση. Για να είμαστε ειλικρινείς και να μη λέμε μαλακίες. Υπόκοσμος. Εκδίκηση. Έρωτας. Ομερτά. Σκληροί άντρες. Μοιραίες γυναίκες. Ο Κιμ Τζι Γουν φιλμάρει σε φόντο σκούρο τη νυχτερινή ζωή του καπιταλισμού της Ανατολής. Εκεί, που το αφεντικό είναι ο πατέρας και ο μπράβος, το παιδί που πρέπει πάντα να υπακούει. Αν κάτι παρεκκλίνει, σκατά. Τα πάντα επιτρέπονται. Ακόμα και η ποίηση στην εικόνα.

Έρωτας το απόγευμα (1972) -> Ο πρωτομάστορας της γαλλικής νουβέλ βανγκ ήταν εκείνος ο δημιουργός που "έμπασε" τη φιλοσοφία στο σινεμά. Οι ταινίες-δοκίμια πάνω στον άνθρωπο και τα συν αυτόν συναισθήματά έφτασαν άπαντες να οδηγηθούν στην τρέλα της εικόνας. Τι λέξεις και κουραφέξαλα. Εδώ κυριαρχεί ο νόμος του σελιλόιντ. Πάπαλα! Η συγκεκριμένη ταινία με τη Ζουζού και τον κύριο Βερλί ήταν το 6ο και τελευταίο φιλμικό δοκίμιο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, έτσι όπως αυτά συντέθηκαν τη δεκαετία του '60. Ρομέρ 4 ever my friends..

Το Χαρτζηλίκι (1976) -> Όπως μου έλεγε πρόσφατα στο Γιάντες ο σκηνοθέτης του "Ψύλλου"/ καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ της Ολυμπίας/ ιδιοκτήτης του Σινέ Φιλίπ, Δημήτρης Σπύρου, "είναι απαράδεκτο στην Ελλάδα να μην είναι γνωστή αυτή η τρομερή πενταλογία του Τρυφώ για τα παιδιά". Ο great director from France, ο οποίος μας άφησε νωρίς στις αρχές της δεκαετίας του '80, είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τους μικρούς "ήρωες" της καθημερινότητας των ενηλίκων. Τα πιο γνωστά "400 χτυπήματα" έφεραν κι άλλες κι άλλες ταινίες.. Το "Χαρτζηλίκι" είναι απλώς μια εξαίσια ελεγεία στον παιδικό ψυχισμό. Στη σχέση του πατέρα, του δασκάλου, του μπακάλη με τον μικρό "αλητάκο". Στις παιδικές σχέσεις έτσι κι αλλιώς. Με βραβεία από Βερολίνο μέχρι.. Κάνσας και παρ' ολίγον Χρυσές Σφαίρες, ο Τρυφώ μεγαλουργεί under 13!

The Killers (1964) -> Αντιστρέψτε το 1946, όταν ο σκηνοθέτης Σιόντμακ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη Χέμινγουέι με πρωταγωνιστές τον Μπαρτ Λάνκαστερ και την Άβα Γκάρντνερ, και βάλτε 1964 με τον Ντον -Αλκατράζ και Βρώμικο Χάρι- Σίγκελ να πραγματοποιεί ένα απίθανο ριμέικ με πρωταγωνιστές τον Λι Μάρβιν και τον Τζων Κασσαβέτης, με τον "αρχιπαπάρα" Ρόναλντ Ρήγκαν να παίζει για τελευταία φορά στο σινεμά (δυστυχώς! γιατί τα έκανε χειρότερα ως πρόεδρος των Η.Π.Α.). Φιλμ νουάρ αρχιδάτο, με βραβείο BAFTA να χρυσίζει πάνω του και την απίθανη πορεία δυο δολοφόνων κατά παραγγελία να θέλουν να τσεπώσουν 1 εκ. δολλάρια. What else?

To Τέρας (1994) -> Όταν ο Μπενίνι είχε κέφια.. χεζόμασταν στα γέλια! Πανέξυπνο σενάριο και σπιρτόζικοι διάλογοι. Το κυνήγι ενός σάτυρου βιαστή και δολοφόνου καταλήγει σε παρωδία αφού λάθος άνθρωπος στοχεύεται.. λόγω βλακείας. Ο Ρομπέρτο ο θεός του γέλιου έκανε πραγματικά το σινεμά απόλαυση θυμίζοντάς μας εποχές αδελφών Μαρξ! Μπράβο του!