11 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 11ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το στοιχείο του “καλτ” όπως αυτό έχει ερμηνευθεί στην ορολογία του σινεμά να κυριαρχεί στα μέσα του πρώτου μήνα του καλοκαιριού. Το αντίπαλον δέος του Κιμ Κι Ντουκ στη Ν. Κορέα, ο Κιμ Τζι Γουν, αποφάσισε να δοκιμαστεί με το είδος του wild east western κάνοντας το “Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος”, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στο κλασικό σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε “Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος”. Ενώ, δυναμικό χτύπημα με τους “Αδελφούς Μπλουμ” επιχειρεί κι ο Ριάν Τζόνσον, γνωστός από το αριστουργηματικό “Έγκλημα στο Κολέγιο”, ο οποίος φαίνεται ότι θ' αποκτήσει φανατικούς φίλους αλλά κι εχθρούς. Από κει και ύστερα, το μενού διαθέτει χολιγουντιανό κι ευρωπαϊκό σινεμά : αφενός τη κομεντί “Τα φαντάσματα των πρώην” με τον Μάθιου ΜακΚόναχι, που ήταν πρώτη στο αμερικανικό box office για μερικές εβδομάδες την άνοιξη. Αφετέρου το ιρλανδικό αντιπολεμικό δράμα “50 νεκροί λιγότεροι”, το οποίο αναμασά την χιλιοειπωμένη ιστορία του IRA από μια άλλη σκοπιά. Τέλος, δε θα μπορούσε να λείψει επανέκδοση κλασικής ταινίας : το έσχατο μελοδραματικό “διαμαντάκι” του Μαξ Οφίλς “Η πτώση της Λόλα Μοντές” προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες μετά από δεκαετίες!


Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος


Γουέστερν, κορεάτικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Κιμ Τζι Γουν, με τους Γιουνγκ Γου Σανγκ, Λι Μπιουνγκ Χαν, Σονγκ Κανγκ Χο.


Ο Ντο Γον, ο καλός, είναι ένας κυνηγός επικηρυγμένων. Ο Τσαν Γι, ο κακός, είναι ένας ανελέητος αρχηγός συμμορίας. Ο Τάε Γκου, ο περίεργος, είναι ένας ταλαντούχος αλλά απρόβλεπτος ληστής. Και οι τρεις θέλουν τον ίδιο χάρτη που θα τους οδηγήσει σ' έναν αμύθητο θησαυρό.


Μπορεί να χαρακτηριστεί ταινία εποχής, αφού λαμβάνει χώρα στις ερήμους της Ματζουρίας τη δεκαετία του '30. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρόσφατες παραγωγές του είδους wild east western, αφού οι Ασιάτες λάτρεις του καουμπόικου Χόλιγουντ θέλουν να μεταφέρουν τη δράση στις αχανείς εκτάσεις της γης τους (τελευταία παρακολουθήσαμε ανάλογη ταινία από τον Τακάσι Μιίκε). Επίσης, θα ήταν απλοϊκό αλλά μπορεί να χαρακτηριστεί ως άσκηση γραφής στη μνήμη του δασκάλου Σέρτζιο Λεόνε. Βλέποντας το “Ο καλός, ο κακός και ο περίεργος” μπορείς να γελάς ασταμάτητα, να εκρήγνυσαι από αδρεναλίνη αλλά και ν' απολαμβάνεις μια ταινία μυστηρίου. Όλα αυτά δεν κάνουν μια παραγωγή “καλτ”; Ο Κιμ Τζι Γουν, γνωστός στη χώρα μας για το νουάρ “Γλυκόπικρη ζωή”, πειραματίζεται με τα είδη συνεχώς, τ' αναμοχλεύει και τα προσφέρει αφειδώς στο κοινό. Δε μένει στάσιμος στο κοινωνικό-καταγγελτικό σινεμά του Κιμ Κι Ντουκ ή στην ωμή βία του Παρκ Τσαν Γουκ, αλλά σκοπός του είναι η διασκέδαση και το “πείραγμα” στη φόρμα. Πειραματικό ή όχι, αυτό το υβρίδιο γουέστερν του Κιμ Τζι Γουν, αν και περιορισμένου κοινού, αρέσει.

Οι αδελφοί Μπλουμ


Περιπέτεια, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ριάν Τζόνσον, με τους Ρέιτσελ Γουάιζ, Άντριεν Μπρόντυ, Μαρκ Ράφαλο, Ρίνκο Κικούτσι.


Οι αδελφοί Μπλουμ είναι δύο απατεώνες. Οι ζωές τους αλλάζουν μια για πάντα όταν συναντούν την Πηνελόπη, μια νέα και ιδιαίτερα ελκυστική κληρονόμο. Ενώ αρχικά σχεδιάζουν να την εξαπατήσουν, τα πάντα περιπλέκονται όταν ένα από τα δύο αδέρφια την ερωτεύεται.


Μια ταινία για πολλά γέλια αλλά και για ακόμη περισσότερες απορίες ενώ ξετυλίγεται το νήμα της πλοκής και η ιστορία φτάνει σε απανωτές κορυφώσεις. Το αρνητικό στοιχείο είναι οι συνεχείς αναιρέσεις των κορυφώσεων που κουράζουν τους θεατές. Όμως ο Τζόνσον, που θεωρείται ο πλέον ταλαντούχος Αμερικανός σκηνοθέτης τη περιόδου μετά το υπέρ-επιτυχημένο νέο-νουάρ “Έγκλημα στο Κολέγιο”, έχει τα κατάλληλα εργαλεία να χειριστεί την υπόθεση. Μπορεί σε πολλά σημεία να “ξεφεύγει” η κατάσταση από τα χέρια του, όμως το σενάριο έχει “γωνιές” απολαυστικές και ευφυείς, σπιρτόζες και αβανταδόρικες. Μια αλλοπρόσαλλη παραγωγή που δίχασε κοινό και κριτικούς όπου κι αν προβλήθηκε.


Επανέκδοση


Η πτώση της Λόλα Μοντές (1955)


Δραματική, γαλλικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μαξ Οφίλς, με τους Μάρτιν Κάρολ, Πίτερ Ουστίνοφ, Άντον Γουόλμπρουκ.


Η Λόλα Μοντές βρίσκεται κάθε βράδυ στη σκηνή ενός τεράστιου τσίρκου και είναι αναγκασμένη να ξαναζεί το δραματικό παρελθόν της, έχοντας ξεπέσει από τη δόξα και τα πλούτη σε κατάσταση πλήρους παρακμής.


Ένα ιστορικό και, συνάμα, παραγνωρισμένο φιλμ του πολύ σημαντικού Γερμανού σκηνοθέτη-μετρ του μελοδράματος Μαξ Οφίλς (γνήσιος πρόγονος του Ντάγκλας Σερκ και του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ) προβάλλεται έπειτα από δεκαετίες στη χώρα μας, σε αυθεντικές κόπιες. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σεσίλ Σαιντ Λωρέντ, ο Οφίλς διηγείται στην τελευταία ταινία της ζωής του (πέθανε το 1957) την ιστορία της διάσημης καμπαρετζούς του 19ου αιώνα, Λόλα Μοντές, ερωμένης σημαντικών ανθρώπων της εποχής όπως ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος ο Α'. Κλασική βιογραφία με flashbacks και λαμπρούς πρωταγωνιστές για ρετρό καταστάσεις.


Η πτώση της Λόλα Μοντές (1955)
***
Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος
**
Οι αδελφοί Μπλουμ
**
50 νεκροί λιγότεροι
*
Τα φαντάσματα των πρώην
*

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 11-6).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Πάντοτε ονειρευόμουν μια τέτοιου ύφους παρέα. Να πηγαίνω με τους “φίλους” μου στις ερήμους και τις παρακμιακές πόλεις (της Ανατολής ή της Δύσης whatever) και να καθαρίζω διαφόρους χοιροβοσκούς και λοιπούς ληστές. Να παίρνω το χρυσάφι και τα πιο όμορφα κορίτσια. Να πίνω ρούμια και να βλέπω καμπαρετζούδες (τύπου Λόλα Μοντές, ξέρετε).Να κοιμάμαι μ' ένα πουράκι στο στόμα και το καπελάκι μου στραβά αλά Κλιντ Ίστγουντ, άμα λάχει. Ζητάω πολλά, ο άνθρωπος;


Να 'ναι καλά αυτό το καημένο το παιδί από την Κορέα, τον Τζι Γουν λέω, που κάνει κάτι τέτοιες ταινίες και μου φτιάχνει το κέφι. Εντάξει, θα μου πείτε “άραξε μεγάλε είχαμε και Μίικε προ λίγων μηνών”. Ναι, αλλά basta! Τη σκατό-φάτσα του Ταραντίνο τι την ήθελε, μου λέτε; Ενώ, εδώ, έχουμε αυθεντικά Ασιατάκια τόσο άγρια, γεμάτα σκετς και όλο μπρίο, νάζι και όρεξη για πιστολίδι, που χέζεσαι στο γέλιο, παθαίνει η καρδιά σου “τράκα-τρούκα” από την έκρηξη αδρεναλίνης τύπου Παρκ Τσαν Γουκ, να πούμε, κι άλλα τέτοια.

Γιατί δεν μπορώ άλλη κατάθλιψη από αυτόν τον δημιουργό με άποψη, που γυρνούσε ξυπόλητος στα Παρίσια λέει κι όλο ζωγράφιζε, κι όλο ζωγράφιζε, ώσπου αποφάσισε να μας γ... (ξέρετε) τα βράδια, όταν γύρισε στην Κορέα. Κιμ Κι Ντουκ, αμέ. Και να σου το κλάμα κι η μιζέρια.

Ενώ ο Τζι Γουν στυλιζαρισμένος του κερατά, είναι. Και στη “Γλυκόπικρη ζωή” και τώρα στο “Ο καλός, ο κακός κι ο περίεργος”. Όλο χρώματα σαν πίνακες του Γκρίναγουέι στις ταινίες του, και ωραία πλάνα και μια φωτογραφία όλο τρέλα. Μπουνίδι, πιστολίδι, φιλοσοφίες, μαγκιές και άλλα παρόμοια κουραφέξαλα. Wild east Western, και τα μυαλά στα κάγκελα.

Κι άλλα τέτοια, κι άλλα τέτοια, αγαπημένες εταιρείες διανομής. Παρατήστε τις επανεκδόσεις. Έχουμε φρέσκο “πράμα” που σπαρταράει!

Νέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr