18 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 18ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τέσσερις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με την καταιγιστική περιπέτεια γαλλικής παραγωγής “Η αρπαγή” να κερδίζει τις εντυπώσεις, μιας και συνδυάζει τον αμερικανικό τρόπο ανάπτυξης της δράσης με το ευρωπαϊκό σκεπτικό ξεδιπλώματος της έννοιας της “εκδίκησης”. Επίσης, προβάλλεται σχεδόν ένα χρόνο από την παρουσία του στη Μόστρα της Βενετίας το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πετυχημένου σεναριογράφου των “21 Γραμμαρίων” και της “Βαβέλ”, Γκιγιέρμο Αριάγκα, ο οποίος κινείται στο ίδιο ουμανιστικό τέμπο και με τα “Σύνορα της μοναξιάς”. Θρίλερ σκεπτόμενο με μπόλικο σπλάτερ αποδεικνύεται η παραγωγή του Μάικλ Μπει, σε σκηνοθεσία Τζόνας Άκερλαντ, “Οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης”, όπου πρωταγωνιστούν ο Ντένις Κουέιντ και η Ζανγκ Ζιγί. Ενώ την εμφάνισή της κάνει στη χώρα μας το teen αμερικανικό μουσικό φαινόμενο της Χάνα Μοντάνα, που έγινε και ταινία (θα προβληθεί μεταγλωττισμένη στα ελληνικά). Φυσικά, δεν λείπουν οι θερινές επανεκδόσεις : αφενός επανέρχεται στην Ελλάδα η κλασική (και κατά πολλούς καλύτερη) ταινία του μετρ Άλφρεντ Χίτσκοκ “Ο δεσμώτης του ιλίγγου”, με τον Τζέιμς Στιούαρτ και την Κιμ Νόβακ. Αφετέρου επαναπροβάλεται η ταινία που στιγμάτισε την αριστερή κουλτούρα των '80s “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο” του Νίκου Τζίμα, που τότε έκοψε 700 χιλ. εισιτήρια και πρωταγωνίστησε η αφρόκρεμα του ελληνικού σινεμά (Κ. Καζάκος, Γ. Φέρτης, Α. Αλεξανδράκης. Π. Φυσσούν, Σ. Καλογήρου, Α. Βλάχος, Μ. Κατράκης, Β. Καζάν, Κ. Αρζόγλου, Μ. Παπακωνσταντίνου κ.ά).


Η αρπαγή


Περιπέτεια, γαλλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Πιερ Μορέλ, με τους Λίαμ Νίσον, Μάγκι Γκρέις, Κέιτι Κάσιντι.


Ο Μπράιαν είναι ένας έμπειρος πρώην στρατιωτικός και νυν σωματοφύλακας, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η 17χρονη κόρη του Κιμ έχει απαχθεί κατά τις διακοπές της στο Παρίσι, με σκοπό να γίνει συνοδός πολυτέλειας. Όταν αποφασίζει ν' αναζητήσει τους υπαίτιους τα πάντα εκτροχιάζονται στην Πόλη του Φωτός.


Κατά την κινηματογραφική θεωρία του Λυκ Μπεσόν το γαλλικό σινεμά “θυμίζει” Χόλιγουντ και οι παραγωγές του οφείλουν ν' απευθύνονται σ' ένα ευρύ κοινό με σκοπό το κέρδος. Ο δημιουργός του “Απέραντου Γαλάζιου”, του “Λεόν” και του “Πέμπτου Στοιχείου” είναι εκείνος ο άνθρωπος που έχει μετατρέψει τον κινηματογράφο της Νουβέλ Βανγκ και του Ζαν Βιγκό σε μια τεράστια μηχανή παραγωγής δράσης και χρήματος. Εδώ, υπογράφει το σενάριο και κάνει την παραγωγή, αφήνοντας τον “μαθητή” του, Πιερ Μορέλ, να χειρίζεται την κάμερα. Φέρνει τον Λίαμ Νίσον από την Αμερική, μεταφέρει τη δράση στο Παρίσι και πραγματοποιεί μια ταινία “με κομμένη την ανάσα”, που δεν θυμίζει Γκοντάρ αλλά κάτι μεταξύ Κατασκόπου Μπάουρν, Τσάκι Τσαν και Στίβεν Σιγκάλ. Με το σενάριο να έχει έξυπνα σημεία και η κάμερα του Μορέλ ορισμένα ευφυή σκηνοθετικά τρικ, η “Αρπαγή” σαγηνεύει τους θαμώνες των θερινών, τους λάτρεις της δράσης και τους “αιμοδιψείς” σινεφίλ για παρανοϊκή εκδίκηση επί τω έργω στη μεγάλη οθόνη.


Τα σύνορα της μοναξιάς


Δραματική αμερικανικής/ αργεντίνικης παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γκιγιέρμο Αριάγκα, με τους Σαρλίζ Θερόν, Κιμ Μπάσιντζερ, Τζένιφερ Λόρενς.


Η 16χρονη Μαρίνα προσπαθεί να συμφιλιώσει τις διαλυμένες ζωές των γονιών της κάπου στο Μεξικό, η Σίλβια στο Πόρτλαντ πρέπει να θάψει μια αμαρτία του παρελθόντος, το ζευγάρι Τζίνα και Νικ αντιμετωπίζουν μια μυστική υπόθεση και η Μαρία, ένα νεαρό κορίτσι, βοηθά την οικογένειά της να βρει συγχώρεση και αγάπη.

Ο Αριάγκα επιστρέφει “στον τόπο του εγκλήματος”! Κι ενώ όλοι θεωρούσαμε ότι ο σεναριογράφος των πετυχημένων ταινιών του Ιναρίτου “Χαμένες Αγάπες”, “21 Γραμμάρια” και “Βαβέλ”, βρήκε το δικό του δρόμο με τις “Τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα” του Τόμι Λι Τζόουνς, μια αλλαγή σεναριακής ρότας μακριά από τη φημισμένη -πλέον- μανιέρα που είχε αναπτύξει εκεί, βλέπουμε “μια από τα ίδια” στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Μετά τον άγριο τσακωμό του με τον Ιναρίτου και την αυτονόμησή του, ο Αριάγκα επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη με ένα υπαρξιακό δράμα – μελέτη πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, το κοινωνικό κατεστημένο και το ουμανιστικό τέλμα μέσω των ηρώων του. Έρωτας, φιλία, οικογένεια, αγάπη, μίσος, ματαιοδοξία, υπέρ-εγώ, όλα μπαίνουν στη χύτρα των 4 παράλληλων ιστοριών του Αριάγκα, με απώτερο στόχο την ενδοσκόπηση και τον φιλοσοφικό προβληματισμό του θεατή.

Επανέκδοση

Ο δεσμώτης του ιλίγγου (1958)


Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ, με τους Τζέιμς Στιούαρτ, Κιμ Νόβακ.


Ένας πρώην αστυνομικός του Σαν Φρανσίσκο, ο Σκοτ Φέργκιουσον, που πάσχει από υψοφοβία, αποτυγχάνει να σώσει την ψυχολογικά άστατη Μαντλέν από την αυτοκτονία. Μετά από καιρό ερωτεύεται μια άλλη γυναίκα, που μοιάζει με την Μαντλέν...


Το φιλμ του τεχνικολόρ και της ατμοσφαιρικής μουσικής του Μπέρναρντ Χέρμαν, είναι η επιτομή των στοιχείων που στιγμάτισαν τον Χίτσκοκ στην κινηματογραφική ιστορία : σασπένς, αγωνία, τρόμος, νεύρωση, ψυχωτικοί χαρακτήρες, συναισθηματική αταξία, υπέρ-ψυχώσεις και καταδιωκτική μανία. Στον διπλό της ερμηνευτικό άθλο η Κιμ Νόβακ και στον άστατο αστυνομικό του ρόλο ο Τζέιμς Στιούαρτ ήταν ένα “χάρμα ιδέσθαι” στη σκηνοθετική μανιέρα του Χίτσκοκ, ο οποίος έκανε την κλασικότερη ταινία ψυχολογικού θρίλερ στην ιστορία του σινεμά. Θέλετε να δείτε τη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο όπως δεν θα τη δείτε ποτέ; Τρέξτε, στα θερινά!


Ο δεσμώτης του ιλίγγου (1958) ****

Η αρπαγή ***
Τα σύνορα της μοναξιάς **

Οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης **

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) **

Χάνα Μοντάνα η ταινία *


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 18-6).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Έτσι, με τσαμπουκά και ανδρισμό. Αν μου πειράξουν τη γυναίκα θα τους δείρω όλους. Αν μου πειράξουν την οικογένεια θα τους σπάσω τα κόκαλα. Αν μου πειράξουν τους φίλους θα τους κάνω τη μούρη κρέας. Αν μου πειράξουν την κόρη θα φτύσουν το γάλα της μάνας τους. Θα τους πάω στη Λέρο, θα τους βάλω στη μηχανή του κιμά και θα βλαστημήσουν την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν να «τα βάλουν μαζί μου». Αμερικάνικη καταιγιστική δράση με ευρωπαϊκό σκεπτικό ξεδιπλώματος της εκδίκησης. Simple things, my friends… Μην τα βάζετε μαζί μου, σας έφαγα!


Τι Λίαμ Νίσον τι Τσάκι Τσαν τι Στίβεν Σιγκάλ τι Μιν Σικ Τσόι τι Τόνι Γκόλντγουιν... Έτσι με μίσος! Βία στη βία της παράνοιας του ανθρώπου σε άνθρωπο! Ποιος του είπε να δείρει, να τραυματίσει, να σκοτώσει, να εκμεταλλευτεί, να πολεμήσει, να κατακρεουργήσει, να αρπάξει παρά τη θέλησή του κάποιον; Από πότε η αδυναμία κάποιου γίνεται βορά στη δύναμη του άλλου; Ποιος ΘΕΟΣ είπε ότι ο άνθρωπος ο χαμερπής, ο απλός, ο καθημερινός, ο ευαίσθητος, αφήνεται στο έλεος του «μάγκα»;


Καλά τους έκανες Λίαμ.. Πήγες στα Παρίσια, έφερες την πόλη άνω-κάτω, τσάκισες μερικούς κώλους, έσπασες μερικά μουτράκια, κι έδειξες ότι ΟΥΔΕΙΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΧΕΡΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ. Η ανθρώπινη εκμετάλλευση, το εμπόριο σάρκας και η πολτοποίηση ανθρώπινων μυαλών, ψυχών, σωμάτων δεν ταιριάζει ούτε στα ζώα. Που είναι ο ουμανισμός, κύριοι; Που είναι η ανθρωπιά και η αγνότητα; Γιατί όπως είπε ο συγγραφέας και ποιητής Γ.Ι. Μπαμπασάκης «οφείλουμε και πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι... (τελεία). Τελεία. ΤΕΛΕΙΑ.


Όπως είχαμε ξανά-πει από αυτήν εδώ τη στήλη, ταινίες σαν την ΑΡΠΑΓΗ λειτουργούν ως αγχολυτικά στον θεατή-άνθρωπο για να μην θυμηθεί την πρότερη καταγωγή του (τις σπηλιές, ξέρετε), πάρει το όπλο παρά πόδα κι αρχίζει να γαζώνει κόσμο. Όχι. Ας τα βλέπουμε στο σινεμά, ας μαχόμαστε εσωτερικώς, ας τα σκεφτόμαστε εντός της αίθουσας παίρνοντας τη θέση του πρωταγωνιστή και βγαίνοντας στον κόσμο ας χαρίσουμε ένα λουλούδι, ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά στον διπλανό μας, στον ξένο, στον «εχθρό», στον μετανάστη, στον περαστικό. Αγάπη και ζεστασιά. Ανθρωπιά, κύριοι, ανθρωπιά. Γι' αυτό λέγεστε άνθρωποι...


Nέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr