4 Ιουν 2009

Κινηματογραφικές πρεμιέρες 4ης Ιουνίου..


του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Τρεις ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες, με το 4ο επεισόδιο του καλτ “Εξολοθρευτή” ν' αντιπαρατίθεται όχι με μία ούτε με δύο αλλά τέσσερις (!!) επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Πλάι στο καυτό ζευγάρι ΜακΚουίν-Ντάναγουει της “Υπόθεσης Τόμας Κράουν” στέκεται η Άννα Μανιάνι του “Μπελίσιμα”, οι παιδικές ανησυχίες του Αβδελιώδη στο “Δέντρο που πληγώναμε” (μαζί προβάλλεται η μικρού μήκους ταινία του σκηνοθέτη “Αθέμιτος συναγωνισμός – βλ. συνέντευξη του δημιουργού στη Σαββατιάτικη “Α”, 6/6) και το αντιπολεμικό παραλήρημα του Μπλέικ Έντουαρντς με το “Τι έκανες στον πόλεμο, μπαμπά;”, το οποίο αποφασίστηκε να προβληθεί τελευταία στιγμή (εξ ου η έλλειψη αξιολόγησης). Τώρα, πρέπει ν' αποσαφηνιστεί ποιες από τις παραπάνω ταινίες είναι κόπιες και ποιες προβολές dvd, διότι η ειδοποιός διαφορά (οικονομικής φύσεως) παραμένει θολή. Όσον αφορά τις υπόλοιπες πρώτες προβολές, το οικολογικό ντοκιμαντέρ “Home” του Ζαν Αρτύς-Μπερτράν, σε παραγωγή Λυκ Μπεσόν, θα κάνει ταυτόχρονη πρεμιέρα σε σινεμά, τηλεόραση, ίντερνετ και dvd σε όλο τον κόσμο αύριο Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Ενώ τέλος υπάρχει η γαλλική κομεντί “Disco” του Φαμπιάν Οντενιάντ, ένας φόρος τιμής στη disco κουλτούρα των '80s.


Εξολοθρευτής : η σωτηρία


Επιστημονικής φαντασίας αμερικανικής/ βρετανικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία McG, με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Σαμ Γουόρθινγκτον, Άντον Γιέλτσιν, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ.


Στο έτος 2018 η Ημέρα της Κρίσης έχει παρέλθει κι ο στρατός των Εξολοθρευτών, καθοδηγούμενος από το δίκτυο SkyNet, κυριαρχεί την ανθρωπότητα. Η μοναδική της σωτηρία είναι ο ήρωας των αντιστασιακών Τζον Κόνορ κι ένας άγνωστος από το παρελθόν, ο Μάρκους Ράιτ.


Από το 1983 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι κι η καλτ σειρά επιστημονικής φαντασίας “Εξολοθρευτής” έχει εντυπωθεί για τα καλά στο μυαλό του σινεφίλ. Τόσο ο Τζέιμς Κάμερον στη σκηνοθεσία όσο κι ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια, πλέον, Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο (βέβαια κρατιέται μια φιγούρα του και κάποια λεπτά ομιλίας του σ' αυτή την ταινία) έχουν παρέλθει. Έξι χρόνια μετά το τελευταίο του μέρος, ο “Εξολοθρευτής” επανέρχεται για 4η φορά με πρωταγωνιστή τον ανανεωτή του “Μπάτμαν” Κρίστιαν Μπέιλ. Η αλήθεια είναι ότι ο σκηνοθέτης McG (από τους “Αγγέλους του Τσάρλι”) και το επιτελείο του έχουν φτιάξει ένα εντυπωσιακό μπλοκμπάστερ μ' ένα σφιχτοδεμένο σενάριο, το οποίο υπακούει στις επιταγές των καιρών και παρουσιάζεται ευέλικτο ανοίγοντας το δρόμο και γι' άλλες συνέχειες. Άλλωστε έχει ήδη προγραμματιστεί ο “Εξολοθρευτής 5”. Τα κλισέ βέβαια δεν λείπουν. Αλλά ποιος δεν θέλει να βλέπει κλισέ σε ταινίες σαν τον “Εξολοθρευτή”; Πάνω απ' όλα και γνωρίζοντας τι παρακολουθούμε, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι πρόκειται για μια υπερπαραγωγή-αποθέωση του εφέ, που μπορεί να μην ικανοποιήσει τους φανατικούς οπαδούς της σειράς, έχει όμως τα εχέγγυα να προσφέρει ποπ κορν διασκέδαση σ' ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ.


Επανεκδόσεις


Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968)


Αστυνομική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Νόρμαν Τζούισον, με τους Στιβ ΜακΚουίν, Φέι Ντάναγουει, Πολ Μπερκ, Τζακ Γουέστον


Νέος όμορφος εκατομμυριούχος εκκεντρικός έχει κάνει την τέλεια κλοπή και ξέρει ότι κανείς δεν είναι τόσο έξυπνος για να τον ανακαλύψει. Νέα όμορφη σέξι με ακαταμάχητο στυλ τέλειο λαγωνικό που πάει κατευθείαν στο στόχο της, με το δικό της γοητευτικό τρόπο.


Όταν το αστυνομικό μπλέκεται με το ερωτικό και το δράμα έχει κωμικά στοιχεία, όταν η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο και το εστέτ με την ομορφιά κυριαρχούν στην εικόνα, τότε έχεις να κάνεις μ' ένα αληθινό διαμάντι του παγκόσμιου σινεμά. Το καυτό ειδύλλιο δυο λαμπερών αστέρων της εποχής πλέκει την τρέλα με την περιπέτεια και τη γοητεία με την εξυπνάδα. Κάτι ανάλογο ήθελαν να κάνουν οι Ρόμπερτς-Όουεν στις “Αδιακρισίες” αλλά... Ο “Τόμας Κράουν” το κατάφερε : έπαιξε την πιο αισθησιακή παρτίδα σκάκι στην ιστορία του σινεμά, παίρνοντας τη σκυτάλη από το υπαρξιακό παιχνίδι σκάκι που σκηνοθέτησε ο Μπέργκμαν στην “Έβδομη Σφραγίδα”. Μην κάνετε συγκρίσεις με το σίκουελ του 1998, όπου πρωταγωνιστούσε ο Μπρόσναν. Ούτε κατά διάνοια. Εδώ συζητάμε για masterpiece!


Μπελίσιμα (1951)

Δραματική, ιταλικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τους Άννα Μανιάνι, Βάλτερ Κιάρι, Τίνα Απιτσέλα.


Η Μανταλένα είναι μια φτωχή νοσοκόμα που ονειρεύεται η κόρη της Άννα να γίνει σταρ του σινεμά. Γι' αυτό κάνει τα πάντα προκειμένου να καταφέρει η Άννα να κάνει καριέρα στην Τσινετσιτά.


Ο Βισκόντι, ο πρωτοπόρος του ιταλικού νεορεαλισμού, ολοκληρώνει την “άτυπη” τριλογία του για την κατεστραμμένη μεταπολεμική Ιταλία, τοποθετώντας στο επίκεντρο του “Μπελίσιμα” την κινηματογραφική ιέρεια της εποχής Άννα Μανιάνι. Η φτώχεια του προλεταριάτου αναμιγνύεται με τη λάμψη του σινεμά. Όνειρα, ελπίδες, αδικίες, κοροϊδίες, τυχοδιωκτισμοί. Στην Ιταλία του '50, την κοινωνία των έντονων αντιθέσεων, τα πάντα επιτρέπονται. Όλα είναι στο παιχνίδι. Ο φτωχός ψάχνει μια τρύπα να βγει από το αδιέξοδο κι ο πλούσιος εκμεταλλεύεται άπαντες σε βαθμό έσχατο. Μεσαία τάξη δεν υπάρχει γιατί κυριαρχείται από τους ευκαιριακούς λωποδύτες. Ο Βισκόντι μετά τους “Σατανικούς εραστές” και τη “Γη που τρέμει” ολοκληρώνει το φιλοσοφικό δοκίμιό του επί της μεγάλης οθόνης.


Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968) ****

Το δέντρο που πληγώναμε (1986) ****

Μπελίσιμα (1951) ***

Εξολοθρευτής : η σωτηρία **
Home **

Disco **

Τι έκανες στον πόλεμο, μπαμπά; (1966) -


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 4-6).


+


Το σχόλιο της εβδομάδας (δημοσιεύτηκε στο www.myfilm.gr)


Θα σας ομολογήσω τον ευσεβή μου πόθο (με τρόπο κομ ιλ φο, γιατί είμαστε άνθρωποι της τέχνης - που λέει ο λόγος) : θέλω να μάθω σκάκι όπως ο Στιβ ΜακΚουίν, έτσι να έχω στυλ εστέτ και σίγουρο για τον εαυτό μου, και να παίζω με τη Νάνσυ σαν άλλη Φέι Ντάναγουει, η οποία ξέρει σκάκι όχι σαν εμένα τον αχαΐρευτο... Θα είναι η πιο ερωτική πράξη αποπλάνησης στην ιστορία του κινηματογραφικού μυαλού μου, παραφράζοντας επικινδύνως την ταινία του Κλούνεϊ.


Όποιος έχει δει το ριμέϊκ του 1998 με τον Πιρς Μπρόσναν, πρέπει να “ξενέρωσε” όταν έφερε στο μυαλό του τον μάτσο Στιβ ΜακΚουίν να παίζει γκολφ, στοιχηματίζοντας χιλιάδες (κλεμμένα) δολάρια, κάτω από τα σκούρα γυαλιά του. Αφήστε, που σκέφτομαι Ντάναγουει με μαλλί, νύχι, χείλη, ρούχο στην τρίχα και κόβω φλέβα ο άνθρωπος. Η ταινία του Τζούισον είναι η πρώτη σπουδαία επανέκδοση της θερινής σεζόν. Μπράβο στην εταιρεία διανομής (στην προκειμένη περίπτωση η Seven Films).


Τώρα, θα σας μιλήσω για το “παραλήρημα” της επανέκδοσης : ο όρος, κυρίες και κύριοι και αγαπητοί, έχει χοντρό-παρεξηγηθεί εδώ στην ψωροκώσταινα. Να δείτε πως θα συνεχιστεί το φαινόμενο. Την εβδομάδα αυτή που διανύουμε φτάσαμε να έχουμε 4 επανεκδόσεις (+ μισό, λόγω μιας μικρού μήκους) και 3 πρεμιέρες!!! Άκουσον άκουσον! Κυρ-διανομείς : αν είναι, βγάζω κι εγώ ταινίες στο σινεμά, αν θέλετε! Η ταινιοθήκη Πουλάκου διαθέτει περί τις 6 χιλιάδες ταινίες σε vhs, dvd. vcd, cd, div-x, x-vid κ.ά, από την εποχή του Μελιές μέχρι τον “Εξολοθρευτή” του McG.. Να κάνω και καμιά απόσβεση, ξέρετε!


Για να μην παρεξηγηθώ : δεν δείχνω κάποιον συγκεκριμένα, μην μυγιάζεστε, ούτε να σφίγγεστε! Γιατί όντας άνθρωποι ειλικρινείς, πλην της οποιαδήποτε “παρεξήγησης”, το φαινόμενο “επανέκδοση” έχει μεταβληθεί σε τρελή αρπαχτή των εταιρειών. Τα σπασμένα της χρονιάς πάνω στον λαό που γουστάρει θερινό σινεμά, με μπύρα και τσιγάρο. Ανοιχτή αγορά, θα μου πείτε, έχουμε.. Βέβαια θα μου πείτε επίσης, ότι πιο πάνω επευφημούσα τη Seven ( και τη Filmtrade που βγάζει Οφίλς, την Artfree που βγάζει Μπέργκμαν, Βισκόντι κλπ, την Ama που ξαφνικά ανακοίνωσε Μονρόε κ.ά), τ' αλλάζεις τώρα; Όχι δε διχογνωμώ. Απλώς, ζητώ αυτό : φειδώ!! Ξέρετε την έννοια του όρου; Α! Μπράβο! Γιατί, είπαμε, να βλέπουμε σινεμά κάθε εβδομάδα, μη γίνουμε Ταινιοθήκη της Ελλάδος! Ήμαρτον!

Σημείωση : όταν έκανα ρεπορτάζ για τις καλοκαιρινές επανεκδόσεις το Πάσχα για ένα μηνιαίο περιοδικό, μέτρησα με το ζόρι 10! Τώρα, ξέρετε στις πόσες έχουμε φτάσει; Στις 29(!!). Ωιμέ... Και που είσαι ακόμα!


Σημείωση β' : Η “Υπόθεση Τόμας Κράουν” είναι η απολαυστικότερη ταινία της εβδομάδας! Τελεία και παύλα!


Επίλογος : Αφού ο Μπέργκμαν σκηνοθέτησε τον θάνατο να παίζει σκάκι με τον πολεμιστή μιλώντας για τη ζωή, αυτό το υπαρξιακό παιχνίδι κορώνα-γράμματα της “Έβδομης σφραγίδας”, ήλθε ο Τζούισον να σκηνοθετήσει το πιο αισθησιακό παιχνίδι σκακιού και αποπλάνησης. Τι ωραίο που είναι το άτιμο το σινεμά, βρε παιδί μου...

Nέστορας Πουλάκος

nestoras.poulakos@myfilm.gr