6 Ιουλ 2009

"Λίγο πριν φύγω" - Στράτος Π.

Σαν ο νούς μου ταξίδεψε σε σένα
μια κουκουβάγια εμφανίστηκε στο δρόμο
ένα θήραμα στο στόμα, μάτια γουρλωμένα
πέταξε μακριά... δεν ξέρω, έγινε ένα με το σκοτάδι

Οι σκέψεις σαπίζουν, όπως το σώμα του λεπρού
πέφτουν αυτιά, μύτη, χάνονται στην άβυσσο
αυτού που κάποτε ειπώθηκε ως Έρωτας...
πεθαμένα συναισθήματα φυλαγμένα στη φορμόλη

Η Κόκκινη Πόρτα ανοίγει μόνο με το Κόκκινο Κλειδί
ή μένει σφραγισμένη για πάντα, ανάλγητη,
βυθισμένη στον πάτο των αναμνήσεων
που με κόπο πασχίζω βαθιά στη Γη να θάψω

Μια Ψυχή, νεκροταφείο, σώματα γυναικών
πεταμένα το ένα πάνω στ’ άλλο, γύρω ομίχλη
Δε σ’ ερωτεύτηκα Ποτέ! Σ’ ερωτευόμουν Πάντα
 ξανά και ξανά καθε φορά που σ’ αντίκρυζα...

Σκασμός αυθάδη! Πώς τολμάς;
Τί μπορεί να γνωρίζεις εσύ από ανθρώπινα συναισθήματα;
Πρέπει να φύγω... μια θυσία, ίσως Ούριος άνεμος κι o Θάνατος!
Όσο κ αν έβρεξε νιώθω ακόμα το άρωμά Του γύρω μου!

Στράτος Π.